[Αστάθμητος παράγων] Σίμωνες Κυρηναίοι

Μια φίλη πήρε δύο κοπέλες από τη Συρία στο σπίτι της. Οπως το ακούτε. Υπολόγισε ότι το διαμέρισμα και το βαλάντιό της αντέχουν δύο ψυχές, τις βρήκε και τους πρόσφερε φιλοξενία, ώσπου να έρθουν στα συγκαλά τους μετά τη συμφορά που τις χτύπησε. Ωσπου να δουν πώς θα ξαναρχίσουν τις ζωές τους.

Ενας φίλος έστειλε ομαδικό e-mail για χάρη μιας οικογένειας που κινδυνεύει από μέρα σε μέρα να πεταχτεί στον δρόμο, καθώς αμφότεροι οι γονείς είναι μακροχρόνια άνεργοι, αδύναμοι να εξυπηρετήσουν το στεγαστικό. «Με όση δύναμη μπορούν να έχουν τα λόγια μου», γράφει στο e-mail, «σας παρακαλώ να τους βοηθήσετε. Εγώ βοηθάω όσο μπορώ αλλά είμαι ανεπαρκής λόγω και της δικής μου φτώχειας…». Και παραθέτει τον αριθμό λογαριασμού τους.

Ολοένα και περισσότερα ζευγάρια, αντί να μπουν στη διαδικασία της τεχνητής γονιμοποίησης, αναζητούν προς υιοθεσία βρέφη και νήπια από τις πιο χειμαζόμενες περιοχές του πλανήτη. «Παιδιά λαχταράμε να μεγαλώσουμε. Οχι γονίδια να διαιωνίσουμε».

Ο Σίμων ο Κυρηναίος ήταν ένας άντρας θηριώδης, ένα ντερέκι ίσαμε ‘κεί πάνω, που δούλευε σκληρά τη γη. Επιστρέφοντας ένα σούρουπο στην πόλη από τα χωράφια του, αντίκρισε έναν άνθρωπο δαρμένο και ταπεινωμένο να λυγίζει υπό το βάρος του σταυρού. Δεν τον ήξερε. Δεν τον είχε παρακολουθήσει να διδάσκει, ούτε να κάνει θαύματα. Εάν του τον παρουσίαζαν ως τον Υιό του Θεού δεν αποκλείεται και να έβαζε τα γέλια. Οταν όμως ο Ιησούς κατέρρευσε καταμεσής του δρόμου, ο Σίμων – δίχως να το σκεφτεί, χωρίς να διεκδικεί τον θαυμασμό των άλλων ή μία θέση στον Παράδεισο – έτρεξε και σήκωσε τον σταυρό. Και τον κουβάλησε μέχρι τον Γολγοθά.

Η φίλη μου που φιλοξενεί τις δύο Σύρες δεν είναι ιδιαιτέρως πολιτικοποιημένη. Δεν έχει πλήρη άποψη για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ώστε να την υποστηρίζει μαχητικά στις παρέες.

Ο φίλος που κινητοποιήθηκε για να σώσει μια οικογένεια γειτόνων του από τα χειρότερα δεν είναι καθ’ έξιν φιλάνθρωπος, δικτυωμένος σε οργανώσεις και ευαγή σωματεία.

Οι απανταχού θετοί γονείς δεν θα σου αραδιάσουν θεωρίες για το πώς η αγάπη χτίζει δεσμούς ισχυρότερους από τη βιολογία. Κι όταν πηγαίνουν στην παιδική χαρά και οι γύρω απορούν και θαυμάζουν τα μαύρα ή τα κίτρινα πιτσιρίκια τους, εκείνοι δεν ποζάρουν σαν αντιρατσιστές. Απαξιούν να ιδεολογικοποιήσουν – πόσω δε μάλλον να διαφημίσουν – την επιλογή τους.

Δεν ισχυρίζομαι – αλίμονο – ότι βαθιές και χαίνουσες πληγές όπως η προσφυγιά, η φτώχεια, η εγκατάλειψη της παιδικής ηλικίας μπορεί να αντιμετωπιστούν δίχως συντονισμό και οργάνωση. Με αυθόρμητες μονάχα, ατομικές πρωτοβουλίες. Λέω απλώς πως στον πυρήνα κάθε ανθρωπιστικού κινήματος – πέρα από μανιφέστα και από θεωρίες – υπάρχει το πηγαίο νοιάξιμο για τον άλλον. Η ενστικτώδης γνώση ότι ο μόνος τρόπος για να σώσεις – και για να απολαύσεις – τη ζωή σου είναι να τη μοιραστείς. Να τη διαθέσεις. Να τη θυσιάσεις ακόμα ακόμα, άμα παραστεί ανάγκη.

Σίμωνες Κυρηναίοι ζουν και δρουν ανάμεσά μας. Θα τους ξεχωρίσετε επειδή ακριβώς δεν κάνουν απολύτως τίποτα ώστε να ξεχωρίσουν. Διότι η ανταπόδοση της πράξης τους είναι η πράξη τους η ίδια.

Αυτοί είναι εμένα οι ήρωές μου.