[Ενοχο-ποιητικά στοιχεία] Οι «ασυμβίβαστα» συμβιβασμένοι

Δ. Χριστοδούλου,
«Το ελάχιστο που μπόρεσα να είμαι»

Μέσα στην πρόσφατη γενικευμένη κρίση (οικονομική, κοινωνική, αξιακή) και κυρίως στη διαχρονική κρίση ανομίας χάσαμε και τον ορθολογισμό μας, την αυτοπεποίθησή μας, την πολιτική μας εντιμότητα (όση μας είχε έτσι κι αλλιώς απομείνει) και εντέλει την «εθνική μας ισορροπία».

Ιδού ορισμένα παραδείγματα:

Για άλλους η κρίση είναι ευκαιρία οδυνηρής αυτογνωσίας και γι’ άλλους επίδειξη αυτοκαταστροφικής ελαφρότητας. Για άλλους η δημοκρατία είναι ευκαιρία κατάχρησης δικαιωμάτων και ελευθεριών και γι’ άλλους η τραγική μάνα που έχασε τα παιδιά της στις αγορές. Για άλλους η σοσιαλδημοκρατία είναι ευκαιρία δεξιόστροφης πολιτικής και γι’ άλλους το πρώτο (αναγκαίο;) βήμα πριν από την αριστερή ρήξη με τον φονταμενταλισμό των άκρων. Για άλλους η αγανακτισμένη βία είναι ευκαιρία λαϊκού ακτιβισμού και γι’ άλλους η άλλη όψη της ίδιας απολυτοποιημένης και απονομιμοποιημένης εκδίκησης κατά των θεσμών της δημοκρατίας. Για άλλους τα εθνικά σύμβολα είναι ευκαιρία ανάλωσης του παρελθόντος και γι’ άλλους η μοναδική συνεκτική ουσία της ιστορικής διαδρομής της χώρας. Για άλλους η Αριστερά είναι ελπίδα και γι’ άλλους κλειδί προσωπικής/παρεϊκής επιτυχίας.

Ορισμένοι πιστεύουν ακόμα πως υπάρχουν εξαρχής αθώοι πολιτικοί (επειδή ανήκουν σε κάποιο κόμμα κι ανεξάρτητα απ’ ό,τι έχουν κάνει ή εξακολουθούν να κάνουν στην επαγγελματική ή ιδιωτική τους ζωή) και εξαρχής ένοχοι πολιτικοί (επειδή ανήκουν σ’ ένα αντίθετο κόμμα και ανεξάρτητα από το πώς ζουν ως οικογενειάρχες και επιστήμονες). Αυτή η μονομέρεια πόσο απέχει από τον τυφλό φανατισμό;

Πρέπει ν’ αντισταθούμε σε αυτούς που τάζουν ή διατάζουν. Αυτούς τους κομπορρήμονες που αντιμετωπίζουν με όρους ιδιοχρησίας τα δημόσια πράγματα. Τρέχουν συνεχώς πίσω από τα γεγονότα, αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι προβλέπουν το μέλλον ή ότι δημιουργούν προϋποθέσεις ανάκαμψης (έτσι ονομάζουν τους «συμψηφισμούς»;).

Η κομματική παράνοια (που αναγνωρίζει αλληλεγγύη μόνο μεταξύ των ίδιων τάξεων και όχι επί παντός πάσχοντος) δεν συμβάλλει στην ενότητα του λαού. Για να αντιστραφεί αυτή η χρόνια πολιτική ασθένεια πρέπει η κοινωνία να «γαλουχηθεί» χωρίς παρωπίδες. Δίκαιο δεν είναι ό,τι αρέσει στον καθένα (Οράτιος) και ελευθερία σημαίνει ότι θα γίνουν και πράγματα που δεν μας αρέσουν (Φ.Α. Χάγεκ). Η ελευθερία είναι στάση και επιλογή ζωής. Το ίδιο και η δημοκρατία. Τα υπόλοιπα ανήκουν στους άφρονες «έλα-μωρέ-δες».

Για την κρίση και την ακρισία μας δεν θα τιμωρήσουμε τη δημοκρατία αλλά τους επιόρκους όλων των αποχρώσεων.

ΥΓ. 1. Τι τύπο πολιτικού αρχηγού προτιμάμε;

            Dealer ή Killer;

ΥΓ. 2. Υπάρχει κόκκινη γραμμή ανάμεσα στον συμβιβασμό, στον συμψηφισμό, στη συναλλαγή και στη δοσοληψία;