[Αριστερά της Εδέμ] Πίνω μπίρες

Στην Ελλάδα δεν είναι όλοι οικονομολόγοι. Ούτε dj-blogger-interior designer (που τρώνε στη μάνα τους). Υπάρχει ένας κόσμος που εδώ και χρόνια έκανε μια ανάποδη πορεία. Εφυγε από τα αστικά κέντρα. Επέστρεψε στους τόπους καταγωγής του. Και επένδυσε με χρόνο και χρήμα σε μικρές βιοτεχνίες. Μια τέτοια μικρή παραγωγή που ανθεί την τελευταία πενταετία στη χώρα είναι αυτή των μικρών ζυθοποιείων. Μπίρα δηλαδή. Με ευφάνταστες ετικέτες. Ωραία γεύση. Χειροποίητες αποκεντρωμένες μονάδες παραγωγής που απασχολούν εργατικό δυναμικό, στήνονται από παρέες. Αν θέλετε, πολλές από αυτές αιμοδοτούν το συχνά έρημο ή αμήχανο τοπίο της περιφέρειας. Χίος. Κρήτη. Θράκη. Τήνος. Τα παραδείγματα πολλά (πάνω από 15 σήμερα, ενώ το 1998 είχαμε μόνο μία ελληνική μικρή ετικέτα!). Προσφάτως μάλιστα πήραν την απόφαση να συνασπιστούν σε Ενωση Μικρών Παραγωγών Ζύθου. Μέχρι εδώ όλα καλά; Πάμε τώρα στα άσχημα. Η κυβέρνηση στο πλαίσιο των ισοδυνάμων με τους δανειστές είχε αποφασίσει να περάσει μια ρύθμιση με την οποία θα αύξανε τη φορολογία στις μικρές ετικέτες μπίρας (αυτές που παράγουν μέχρι 200.000 εκατόλιτρα τον χρόνο). Το μέτρο – που τελικώς χθες δεν ψηφίστηκε στη Βουλή – θα είχε προφανώς ως αποτέλεσμα να ενισχυθούν οι κολοσσοί της μπίρας. Να χτυπηθούν οι μικρές βιοτεχνίες.

Και το ερώτημα είναι: μια Αριστερά που για δεκαετίες είχε κάνει σημαία της την πάλη κατά του μονοπωλιακού κεφαλαίου, πώς επέλεξε τέτοια τιμωρητική πολιτική κατά του μικρού; Και προσέξτε για να μην παρεξηγηθώ: όχι του όποιου μικρού που πήγε επαρχία και μέσω ΕΣΠΑ έστησε κάτι εικονικό για να εκταμιεύει χρήματα. Του μικρού που παράγει. Που συχνά με αυτοσχέδιο τρόπο οπλίζει την τουριστική συλλογική διπλωματία μας. Και που εμμέσως πλην σαφώς ανεβάζει τον πήχη της ποιότητας και για τον απρόσωπο μεγάλο ανταγωνιστή του. Θα μπορούσε κάποιος να αντιπαραβάλει το επιχείρημα των στενών χρονικών ορίων που έχουν οι δημοσιονομικοί στόχοι της χώρας. Το πρέσινγκ των δανειστών. Το Μνημόνιο έχει ως ύλη την απο-ανάπτυξη. Αποτελεί μια μπακαλική λιτότητας. Από όσο όμως γνωρίζω, οι ξένοι δεν αιτήθηκαν το χτύπημα του μικρού ζύθου. Και εν πάση περιπτώσει, η ίδια η δυνατότητα για ισοδύναμα – που η κυβέρνηση υποστηρίζει πως έχουμε – αφήνει τον χώρο να τροποποιηθούν αυτά. Οπως ετούτο με τις μικρές ετικέτες μπίρας. Εκτός κι αν το πρόγραμμα είναι αμετάβλητο. Αν, δηλαδή, πιέζει ο Σόιμπλε να μην πίνουμε βιολογική ή μη μπίρα από μικρή μονάδα παραγωγής. Τότε όμως ποιος ο λόγος ύπαρξης της κυβέρνησης;