[Αγιογραφίες] Μανικετόκουμπα

Ενας βετεράνος της αμερικανικής πολιτικής έλεγε ότι «προεκλογικά πολιτεύεσαι με ποίηση και μετεκλογικά κυβερνάς με πρόζα». Ο Αλέξης Τσίπρας άθελά του έσπασε τον κανόνα. Πέτυχε τη δεύτερη εκλογική του νίκη όταν η ποίηση είχε ήδη εξαντληθεί. Οταν του είχε απομείνει μόνο η πεζογραφία των άλλων.

Η πρόζα δεν είναι δική του. Τη δική του αναγκάστηκε να την αφήσει πίσω για να συνεχίσει να κυβερνά. Το πόσο απότομα έγινε αυτή η μετάβαση αποδεικνύεται τώρα από το πόσο δύσκολο τού είναι να ακολουθήσει το υπαγορευμένο αφήγημα.

Πριν κλείσει καν δύο μήνες η κυβέρνηση Τσίπρα δείχνει να έχει στομώσει στο μέτωπο της οικονομίας. Ούτε το πρόγραμμα μπορεί να εφαρμόσει. Ούτε να αλλάξει τη χημεία του, όπως φανταζόταν. Φάνηκε νωρίς ότι το περιλάλητο «ταξικό κριτήριο» δεν μπορεί να λειτουργήσει όσο εύκολα είχε αναγγελθεί.

Για να αποφευχθεί το αδιέξοδο αναζητούνται ήδη οι παρακαμπτήριες. Πρόκειται για ιδέες κάτι παραπάνω από οικείες. Επιχειρούμε «πολιτική διαπραγμάτευση». Βασιζόμαστε στις πλάτες των καλών ξένων – τώρα στις γαλλικές. Συνδέουμε «πολυδιάστατα» τη διαπραγμάτευση με τα εξωτερικά – τώρα το Προσφυγικό.

Και οι τρεις εναλλακτικές δοκιμάστηκαν με γνωστά αποτελέσματα στη διαπραγμάτευση που έκλεισε στις 13 Ιουλίου. Η ανάκλησή τους δείχνει τουλάχιστον έλλειψη φαντασίας και πρόωρη κόπωση. Είναι τελικά ο Τσίπρας το είδος του πολιτικού που ξέρει μόνο να κερδίζει εκλογές; Που, αφού πάρει την εξουσία, δεν ξέρει τι να την κάνει;

Μια θετική απάντηση θα ήταν βιαστική. Στα πεδία που δεν ρυθμίζονται από το Μνημόνιο ο Πρωθυπουργός δείχνει ότι ξέρει πολύ καλά τι θέλει να κάνει. Είναι το κομμάτι εκείνο που αφορά το κράτος σε όλες του τις εκφάνσεις και τη σχέση του με τους άλλους πόλους εξουσίας. Εκεί φαίνεται ότι εκτυλίσσεται ένα κατασταλαγμένο πρόγραμμα που, αντίθετα προς τις εξαγγελίες, ούτε ανατρέπει ούτε μεταρρυθμίζει το «σύστημα». Το καταλαμβάνει. Πήρε το πουκάμισο για να το ξηλώσει και κατέληξε απλώς να του βάζει κόκκινα μανικετόκουμπα.

Σε αυτό το μέτωπο είναι που ο Τσίπρας δείχνει πόσο πολιτικό κεφάλαιο έχει συσσωρεύσει μετά τις δύο εκλογικές του νίκες. Οι αντίπαλοί του προβλέπουν ότι δεν θα αντέξει το βάρος των προβλημάτων. Υποτροπιάζουν και αυτοί στη θεωρία της παρένθεσης. Τους έχει διαψεύσει μια φορά και η αποδιοργάνωση των ιδίων είναι ένας καλός λόγος για να τους διαψεύσει ξανά.

Ο Τσίπρας παίζει μόνος. Ομως η απουσία αντιπάλου δεν αρκεί για να καταστήσει στέρεα την κυριαρχία του. Στις ακραίες συνθήκες υπό τις οποίες κυβερνά, η πολιτική κυριαρχία είναι σαν να καβαλάς τίγρη. Είσαι καβάλα, αλλά δεν έχεις σέλα να κρατηθείς. Κι αν γλιστρήσεις από τη ράχη του κτήνους, δεν κινδυνεύεις μόνο από κατάγματα.