Την περασμένη Παρασκευή ο έλληνας Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο προσφυγικό ζήτημα με γενικότητες, κατάρες για την Ευρώπη, σολοικισμούς και πολύ συναίσθημα. Θα περίμενε κανείς κάποιος έστω από την αντιπολίτευση να επισημάνει ότι το πρόβλημα ξεπερνάει τη χώρα, ότι η χώρα δεν ασχολήθηκε σοβαρά με τη μετανάστευση ούτε τα προηγούμενα χρόνια ούτε σήμερα, με αποτέλεσμα ούτε τα κέντρα υποδοχής να λειτουργούν σωστά ούτε να μην επωφελούνται οι ξενόφοβοι ακραίοι. Και σήμερα, όπως και παλιότερα, το Προσφυγικό είναι ένα θέμα που αντιμετωπίζεται με συνθήματα, εξαγγελίες, αφορισμούς. Η κυβέρνηση έχει χρόνο να μάθει στις πλάτες μας. Αλλά η αντιπολίτευση; Δεν έμαθε;
Δεν φαίνεται να έμαθε. Κανείς δεν φαίνεται να έχει καταλάβει αν, π.χ., η ΝΔ έχει θέσεις υπέρ των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων εις βάρος συμφερόντων που στο παρελθόν έχει εκπροσωπήσει, και ποιων. Τι επί της ουσίας αντιπρότεινε η αντιπολίτευση στη φορολογική επιδρομή, που στραγγαλίζει ακόμα περισσότερο την οικονομία; Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα έπρεπε να έχουν καταλάβει ότι η προστασία του μεγάλου κράτους στην ουσία είναι ανασχετική της αναπτυξιακής προσπάθειας; Δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από τις εταιρείες, ακόμα και μικρομεσαίες, που μεταφέρουν την έδρα τους στη Βουλγαρία; Πιστεύουν στ’ αλήθεια, όπως δηλώνει η Φώφη Γεννηματά, ότι το πρόβλημα ήταν και είναι ο «νεοφιλελευθερισμός»;
Το πρόβλημα της αντιπολίτευσης είναι εξίσου σοβαρό με το πρόβλημα της κυβέρνησης. Μικροϋπολογισμοί, γενικολογίες, αδυναμία ανάγνωσης των προβλημάτων, ιδεολογική ένδεια ή αντιμεταρρυθμιστική προσήλωση στο παρελθόν τους – αυτή είναι η ταυτότητα (με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι περισσότερες στο Ποτάμι) των περισσότερων ευρωπαϊστικών κομμάτων.
Συνεπώς, εύλογα αναρωτιέται κανείς: όσοι συμμετείχαν στα ανεξάρτητα συλλαλητήρια του καλοκαιριού με το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» που τράβηξαν μαζί τους και τα κόμματα, τι κάνουν; Τόσο συντριπτική είναι η ήττα τους; Στο πρόσφατο παρελθόν λειτούργησαν κινήσεις, φόρουμ, ιδεολογικοί χώροι, πολιτικές ομάδες. Πού βρίσκονται σήμερα; Εγκλωβίστηκαν ή κουράστηκαν; Αναζητούνται.