Αλίμονο στους «γέρους»

Τα νιάτα μπορούν να περιπατήσουν επί των υδάτων. Τα γηρατειά βυθίζονται υπό το βάρος των εμπειριών και των αμαρτιών τους! Αν κοιτάξεις με ένα ζευγάρι κιάλια, θα δεις το αντικείμενο τόσο κοντά που νομίζεις ότι μπορείς να το αγγίξεις κι ας απέχει μέτρα μακριά· αν γυρίσεις τα κιάλια ανάποδα, το αντικείμενο που στόχευες απομακρύνεται δραματικά: νιάτα και γηρατειά, οι φακοί από τα κιάλια σηματοδοτούν τη μια και την άλλη ηλικία. Η νιότη σε κάνει να νομίζεις πως ό,τι λαχταρήσεις το ‘χεις πιάσει· τα γεράματα απομακρύνουν όλες τις επιθυμίες σου! Εικόνες από την τελευταία ταινία του Πάολο Σορεντίνο «Youth» (Νιότη).

Το ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα πάσχει από το σύνδρομο Hutchinson – Gilford, τη σπάνια γενετικά ασθένεια της προγηρίας. Οι ασθενείς με προγηρία παρουσιάζουν εκδηλώσεις επιταχυνόμενου γήρατος, όπως ατροφία των μυών και σημαντική καθυστέρηση της ανάπτυξης, η οποία οδηγεί σε βραχυσωμία. Το τέλος είναι σύντομο. Οι ασθενείς καταλήγουν σε πρόωρο θάνατο στη διάρκεια της πρώτης ή δεύτερης δεκαετίας της ζωής τους!

Στον μικρόκοσμο της Σούπερ Λίγκας κυριαρχεί το λυπηρό θέαμα του ζαρωμένου δέρματος, των ρυτιδιασμένων προσώπων, των παρωχημένων επιλογών. Ποδόσφαιρο γερασμένο, δίχως φαντασία, με συντελεστές κουρασμένους, φτωχούς σε ποιότητα και επιλογές, κορεσμένους από επιθυμίες συνεπώς γέροντες!  Προπονητές – ναυάγια των γκαζόν, παίκτες – κομμάτια από τραυματισμούς, ξενύχτια, τρυφηλή ζωή, σπατάλη χρόνου αλόγιστη και, κυρίως, παράγοντες – αφέντες, λεφτάδες κληρονόμοι εξουσίας και ρώμης ανίκανοι να τη διαχειριστούν για το κλέος των ομάδων τους, μα αποτελεσματικότατοι στο να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκιά τους!

Κάποτε κάποτε εμφανίζονται στο στερέωμα φωτοβολίδες λαμπερές, πολύχρωμες, που μας ξαφνιάζουν και προκαλούν θαυμασμό, οι οποίες όμως γρήγορα σβήνουν αφήνοντας πίσω τους καπνό και σκοτάδι: η Εθνική του 2004, η ΑΕΚ του 1977, ο Παναθηναϊκός του ’85 και του ’96 και φέτος ο Ολυμπιακός.

Η ευρωπαϊκή πορεία των Ερυθρολεύκων φέτος θαμπώνει όπως το πέρασμα νεαρής καλλονής ανάμεσα από τα τραπέζια καφενείου υπερηλίκων: κάποιοι φθονούν, κάποιοι βρίσκουν ελαττώματα, κάποιοι άλλοι θυμούνται τη δική τους νιότη, κάποιοι κάνουν πως δεν κοιτούν συνεχίζοντας ράθυμα τον κατήφορό τους, όμως μέσα τους όλοι θαυμάζουν!

Δυστυχώς το γήρας είναι καταδικασμένο να ασκεί αυστηρή κριτική στη νιότη και πολλές φορές να την απορρίπτει από φθόνο και τον τραγικά ανεκπλήρωτο πόθο της ηλικίας: να ‘χα τα χρόνια σου!

Ο Πελέ θα ήθελε πολύ να είναι ο Ρονάλντο, ο Μαραντόνα να είναι ο Μέσι, ο Μπεκενμπάουερ να είναι ο Τόμας Μίλερ και ο γερασμένος Παναθηναϊκός ή η τρεκλίζουσα ΑΕΚ να είναι ο (φετινός) Ολυμπιακός.

Οταν για κάποιους είναι αργά, για κάποιους άλλους είναι πολύ νωρίς!

Κι όταν τις περισσότερες ελληνικές ομάδες το σύνδρομο Hutchinson – Gilford τις κρατάει καθηλωμένες με ένα απέραντο γήρας για ορίζοντα, το μόνο που δύνανται είναι να ασκούν αυστηρή και πολλές φορές κακόπιστη κριτική, να αποστρέφουν τους οφθαλμούς από το «ωραίο και νεανικό» και να είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν την ψυχή τους στον διάβολο για να ζήσουν μια στιγμή έστω αυτό που κατακρίνουν.

Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε, πάει και τέλειωσε!