[Εισαγωγικά] Περιμένοντας τον αντι-Τσίπρα

ΛΟΓΟΣ πολύς γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες για ισοδύναμα. Στην πολιτική πάλι οι φόροι είναι ισοδύναμο της φθοράς. Δεν υπήρξε κυβέρνηση, απανταχού της γης, που να αποτελέσει εξαίρεση. Η διαπίστωση αυτή εξηγεί τα μπρος – πίσω της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου ΙΙ στη λεπτή φάση των προαπαιτουμένων για να γίνει η εκταμίευση των 2 δισ. Οπως συμβαίνει από το 2010, καμία επίσκεψη της τρόικας δεν αποδείχθηκε παίξε – γέλασε. Δηλαδή τι Τόμσεν, τι Βελκουλέσκου.

Στα χαρτιά, το μετεκλογικό αφήγημα ήταν απλό. Ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να τελειώνει γρήγορα με την αξιολόγηση για να μπορέσει να ανοίξει το χρέος. Είναι το χρυσόμαλλο δέρας του εννιαμήνου. Η διευθέτηση του χρέους ήταν, με όρους πολιτικής ηθικής, η δικαιολογία για το Μνημόνιο ΙΙΙ. Ηδη όμως οι κοινωνικές αντιδράσεις ανέκοψαν τη φόρα της νέας κυβέρνησης. Εστω κι αν η συμπολίτευση εμφανίζεται εξαιρετικά συμπαγής στη Βουλή. Εστω κι αν έχει ως αφανείς εφεδρείες τα κόμματα που ψήφισαν το Μνημόνιο ΙΙΙ στις 14 Αυγούστου.

Ο δισταγμός έχει να κάνει με το πεζοδρόμιο. Από τον Ιανουάριο ώς τον Σεπτέμβριο του 2015, ο κόσμος έβγαινε στον δρόμο για να στηρίξει τον Τσίπρα. Ιδίως στη φάση του δημοψηφίσματος. Τώρα η ατμόσφαιρα πάει να αλλάξει. Στην Ολομέλεια όλα φαίνονται υπό έλεγχο. Η βοή όμως της κοινωνίας αρχίζει να διακρίνεται. Συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα και συνταξιούχοι, αγρότες και παράγοντες της ιδιωτικής εκπαίδευσης μαζί με τη ΛΑΕ του Λαφαζάνη, το ΚΚΕ – εν πολλοίς ένα αμάγαλμα αντίστασης χωρίς ταυτότητα και χωρίς αρχηγό. Χωρίς αντι-Τσίπρα του πεζοδρομίου. Δηλαδή ένα μέτωπο που δεν είναι μέτωπο – παρ’ όλα αυτά όμως λειτουργεί ως ανασταλτική συνθήκη.

Τι μπορεί να κάνει αυτός ο κόσμος χωρίς πολιτική έκφραση; Οχι πολλά. Oσο γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένα σπασμένο μωσαϊκό κομμάτων χωρίς συνάφεια, αντίπαλος πόλος δεν υφίσταται. Αρα οι νικητές της 20ής Σεπτεμβρίου δεν αισθάνονται να απειλούνται άμεσα. Μόνο μια αδιόρατη αμηχανία φαίνεται να τους διακατέχει, κάπου πίσω από την αλαζονεία της εξουσίας. Μένει το χρέος. Θα αλλάξει αυτό τα δεδομένα; Δεν είναι σίγουρο. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε στο ζωνάρι της κοτζάμ απόφαση του Eurogroup από τον Δεκέμβριο του 2012 ότι το χρέος θα μπει στο τραπέζι μόλις η Ελλάδα ελέγξει τα δημοσιονομικά της και επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το πέτυχε – αλλά η συζήτηση για το χρέος διαρκώς αναβαλλόταν. Κάτι που, μαζί με τη φθορά της υπερφορολόγησης, λειτούργησε αποσταθεροποιητικά για την κυβέρνηση Σαμαρά.

Παρά την τάση κάποιων ξένων να χαϊδεύουν αφτιά, είναι αμφίβολο αν η συζήτηση για το χρέος θα γίνει όταν και με τον τρόπο που τη θέλει ο Αλέξης Τσίπρας. Το πιθανότερο είναι ότι η ελπίδα θα συντηρείται, με τους Ευρωπαίους να παίζουν καθυστέρηση ώς το 2017 – μετά το βρετανικό δημοψήφισμα και τις εκλογές σε Παρίσι και Βερολίνο. Μόνο η δυστροπία του ΔΝΤ θα μπορούσε να ανατρέψει τη διαχείριση του πολιτικού χρόνου πίσω από τα ευγενικά χαμόγελα και τις υπεκφυγές των ξένων επισκεπτών – είδαμε ήδη κάποιους. Ο χρόνος τρέχει υπέρ ή κατά του Τσίπρα; Σίγουρα, με το Μνημόνιο ΙΙΙ, η οικονομία δεν θα ανακάμψει. Και η φοροεπίθεση σε ό,τι έχει μείνει στις τσέπες της μεσαίας τάξης δεν θα βοηθήσει την αγορά. Ακόμη χειρότερα: η πλήρης έλλειψη στρατηγικής της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου στο Προσφυγικό – που υποκρύπτει όξυνση του Μεταναστευτικού – είναι περίπου βέβαιο ότι θα προκαλέσει συντηρητική υπεραντίδραση της κοινωνίας. Πρόβλεψη: δεν θα είναι η Χρυσή Αυγή που θα την απορροφήσει. Μένει να φανεί ποιος θα αποφασίσει να την εκφράσει.