[Διαστάσεις] Κι όμως αλλάζει

Την περασμένη εβδομάδα, μια ομάδα φοιτητών κατέλαβε για άλλη μια φορά τις κεντρικές υπηρεσίες του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Τα γνωστά, προθεσμία λίγων λεπτών στο προσωπικό για να εκκενώσει τις αίθουσες, μαχητικά αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και το ίδιο, καίριο, υπερήφανο αίτημα: να μην πληρώνουν οι φοιτητές μηνιαίο μίσθωμα 45 ευρώ για τη στέγασή τους στις φοιτητικές κατοικίες (συν δωρεάν φαγητό και συγγράμματα).

Εδώ και λίγο καιρό επικρατεί αναταραχή στα Τρίκαλα εξαιτίας της κυκλοφορίας ενός minibus χωρίς οδηγό, το οποίο μέλη του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ και της Λαϊκής Ενότητας καταγγέλλουν ότι θα κλέψει τις δουλειές από την τίμια εργατική τάξη. Ανάλογες αντιδράσεις αναμένονται και στην Καβάλα, όπου 15χρονος μαθητής κατασκεύασε ανθρωποειδές ρομπότ που μιμείται άψογα όλες τις κινήσεις του ανθρωπίνου σώματος, ενώ μιλάει κι αγγλικά. Αρα αύριο θα μπορούσε να αντικαταστήσει και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Χθες ξεκίνησαν κινητοποιήσεις οι φαρμακοποιοί για να μην ανοίξει το επάγγελμά τους, μεθαύριο κατεβαίνουν στην Αθήνα οι αγρότες «με το δάκτυλο στη σκανδάλη», ενώ καταλήψεις των δημαρχείων ετοιμάζει η ΠΟΕ-ΟΤΑ. Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει καθόλου, οι συντεχνίες δεν έχουν καταλάβει τίποτα, οι διαμαρτυρίες είναι το ίδιο σουρεαλιστικές, άλλαξε απλώς ο στόχος τους. Αλλά η εντύπωση αυτή είναι λανθασμένη.

Γιατί η Ελλάδα αλλάζει. Δύσκολα, επώδυνα, απρόθυμα, αλλά αλλάζει. Ο λόγος είναι απλός. Το κόμμα που ώς τώρα υποστήριζε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις βρίσκεται πλέον στην εξουσία και προωθεί σήμερα εκείνες ακριβώς τις μεταρρυθμίσεις που χθες κατήγγελλε. Το κάνει βέβαια με τη μέθοδο της αυτομαστίγωσης. Το κάνει αποδίδοντάς το στους ανάλγητους ξένους. Αλλά το κάνει, είναι καταδικασμένο να το κάνει. Μπορεί ο Φίλης με το μπαράζ των ανεκδιήγητων δηλώσεών του να έχει ξεπεράσει ακόμη και τον εαυτό του. Μπορεί ο Καμμένος να ανήκει σε έναν άλλον κόσμο, μια άλλη εποχή, ένα άλλο σύστημα αξιών. Αλλά η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να προχωρήσει. Οι συντεχνίες είναι όλο και πιο μόνες, τα γεγονότα τις έχουν ξεπεράσει: ποιος μπορεί να φανταστεί τα φαρμακεία να επιστρέφουν στη Λίθινη Εποχή του αυστηρά καθορισμένου ωραρίου;