[Στίγμα] Ψιλολόγια

Μικρές ξεφτίλες στο νησί της Αίγινας μου διηγήθηκαν προσφάτως. Στο σπίτι του μπαρμπα-Αλέκου Φλαμπουράρη διαπιστώθηκε προ μηνών υπερβολική κατανάλωση νερού. Θες γιατί έβαζε συχνά πλυντήριο η οικογένεια (να πλύνει και να ξεπλύνει γενικώς και ειδικώς), θες γιατί φιλοξενούσαν πλην της οικογένειας Τσίπρα πολλούς και διάφορους, η ουσία είναι ότι ο λογαριασμός του νερού εκτοξεύθηκε στα 2.600 ευρώ.

Θορυβημένος ο μπαρμπα-Αλέκος προσέτρεξε στον δήμο του νησιού και διαβεβαίωσε ότι η κατανάλωση που εμφάνιζε ο μετρητής δεν ήταν αποτέλεσμα των πολλών «πλυντηρίων» που έβαζαν εκείνη την περίοδο – είναι η καταγεγραμμένη ως περίοδος της «πορείας προς την εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ», μεταξύ ’12 και ’14 -, αλλά επειδή στο σπίτι είχαν πρόβλημα «διαρροών».

Πού είναι η ξεφτίλα σε όλο αυτό; Στο ότι ο μπαρμπα-Αλέκος υπέβαλε αίτημα… διακανονισμού πληρωμής, και ο δήμος το αποδέχθηκε, να πληρώσει τα 2.600 ευρώ σε 18 ισόποσες δόσεις των 144 ευρώ μηνιαίως!..

Δηλαδή, την εποχή που στο ταμείο της εταιρείας του εμφάνιζε cash flow ένα και δυο εκατομμύρια ευρώ, ο τύπος κλαιγόταν στον Δήμο Αίγινας ότι δεν είχε να πληρώσει 2.600 ευρώ να εξοφλήσει τον λογαριασμό!

Τηλεμεταφορά

Στην ίδια ενότητα «Μικρές ξεφτίλες στο νησί της Αίγινας» θα εντάξω και κάτι ακόμη που μου εκμυστηρεύτηκαν οι πηγές μου: ενώ συχνά – πυκνά στο νησί πηγαίνει για ξεκούραση ο Πρωθυπουργός (και καλά κάνει εδώ που τα λέμε), ουδείς τον έχει δει να ταξιδεύει με κάποιο από τα πλοία της γραμμής. Ούτε αυτόν ούτε την οικογένειά του. Θα μας ενημερώσει λοιπόν κάποιος πώς συμβαίνει αυτό το «μαγικό», γιατί εξ όσων γνωρίζουμε, εκτός και αν άλλαξε κάτι δραματικά, δικό τους σκάφος δεν έχουν οι Τσιπραίοι. Και σε εκείνον τον Γιώτη τον DHI «το αποτέλεσμα μετράει» δεν βλέπω να ξαναμπαίνει.

Εγώ έχω μια εξήγηση – και μια πληροφορία… – επ’  αυτού, αλλά θα περιμένω να δω τι θα απαντήσουν…

Περασμένα μεγαλεία

Ωραία, πάει τέλειωσε και αυτό. Ο γάλλος φίλος Φρανσουά Ολάντ ήρθε, είδε και απήλθε χωρίς τίποτε το εξαιρετικό, διότι οι εποχές που οι Γάλλοι είχαν και έδιναν έχουν παρέλθει οριστικά και το μόνο που μπορούν άνετα να μας χαρίσουν τώρα είναι η δική τους μιζέρια – πού είναι εκείνα τα μεγαλεία με τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν και τα κολλητιλίκια με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πραγματικό. Ή αργότερα του Φρανσουά Μιτεράν με τον αείμνηστο Ανδρέα. Και διηγώντας τα να κλαις είναι η κατάσταση, τι να λέμε τώρα…

Ως εκ τούτου κρίνω ως απολύτως λογική την προσέγγιση πρώην υπουργού Εξωτερικών (δεν θα ονομάσω ποιος, ο άνθρωπος δεν επιθυμεί τη δημοσιότητα), στον οποίο έπεσα τυχαίως πάνω, προχθές το μεσημέρι, στη γνωστή πλατεία: «Δύσκολα», μου είπε, «μπορεί να βρει κανείς κάτι το ουσιώδες στην επίσκεψη του αξιοτίμου γάλλου προέδρου, πέραν μιας στηρίξεως πολιτικού χαρακτήρος ενόψει των κρισίμων συζητήσεων οι οποίες λογικά θα ξεκινήσουν ώς το τέλος του έτους, με αντικείμενο την απομείωση του χρέους». (Ωραία ελληνικά, έ;)

Οχι για να μην αρχίσουμε πάλι τα «Ελλάς – Γαλλία – συμμαχία». Εχουν αλλάξει τα πράγματα πολύ έκτοτε…

Ολα για τη φιέστα

Ευκαιρίας δοθείσης θα αναφέρω και το εξής σχετικά με το προχθεσινό δείπνο του Προέδρου της Δημοκρατίας προς τιμήν του προέδρου Ολάντ, από το οποίο απουσίασε σύσσωμη η ελάσσων αντιπολίτευση με τη δικαιολογία ότι αν είχε προσκληθεί θα έπρεπε να σταλεί πρόσκληση και στον Μιχαλολιάκο της ΧΑ.

Είναι επιεικώς έωλη η δικαιολογία (δεν θέλω να πω κάτι πιο σκληρό, για ευνόητους λόγους).

Στην τελευταία, προ έτους και πλέον, επίσκεψη ξένου ηγέτη στην Αθήνα – ήταν ο πρόεδρος Αλίεφ του Αζερμπαϊτζάν – ο Πρόεδρος Παπούλιας (τα σέβη μου, πατριώτη, και στην κυρία σας) είχε προσκαλέσει στο επίσημο δείπνο το σύνολο των κομμάτων που εκπροσωπούνταν στη Βουλή. Πρόσκληση είχε σταλεί και στον Μιχαλολιάκο. Αλλά διατυπωμένη με τέτοιον τρόπο ώστε να μην γίνει αποδεκτή. Και υπήρξε και προφορική παρέμβαση από την πλευρά του ιδιαίτερου γραφείου του ως προς αυτό. Και ο Μιχαλολιάκος ας πούμε ότι «έπιασε το νόημα» και δεν παρέστη.

Γιατί δεν μπορούσε να γίνει το ίδιο και τώρα; Για να μη χαλάσει η φιέστα Τσίπρα, εκτιμώ…

Εμπρός… πίσω

«Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν» τραγουδούσε προ δεκαετιών ο Νίκος Παπαζογλου και το κάνω αυτό πρόλογο προκειμένου να αφηγηθώ την εκτίμησή μου ότι τα πράγματα δείχνουν να έχουν αλλάξει σε ό,τι αφορά τη διάθεση της κυβέρνησης να κυβερνήσει. Για πολλούς, επί παραδείγματι, η έγκριση δαπάνης για την πρόσληψη ειδικών συμβούλων σε υπουργεία εξελήφθη ως μια ακόμη προσπάθεια να βολευτούν δικά μας παιδιά, του ΣΥΡΙΖΑ, που νιώθουν και αυτά το φάσμα της ανεργίας. Θα ενημερώσω πως όχι!

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επιπλέον ένδειξη ότι επιτέλους θέλουν να κυβερνήσουν. Υστερα από εννιά δέκα μήνες πλαδαρότητας, στη διάρκεια των οποίων έκαναν ό,τι τους κατέβει, τώρα προσλαμβάνουν ειδικούς συμβούλους, που είναι αυτοί βγάζουν τη δουλειά προκειμένου να δείξουν ότι κάνουν κάτι.

Το ότι οι σύμβουλοι θα αμείβονται και με κατιτίς παραπάνω από τους δημοσίους υπαλλήλους δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, και προς θάνατο. Αν ο άλλος δεν έχει ένα κίνητρο, γιατί να ενταχθεί στη Δημόσια Διοίκηση; Εκτός πια κι αν είναι πεθαμένος συριζαίος και το κάνει για το κόμμα (υπάρχουν και τέτοιοι: θυμάστε που πέρασαν, με το που ανέλαβαν, μια τέτοια διάταξη για την απασχόληση εθελοντών στα υπουργεία και λέγαμε όλοι ποιο «θύμα» θα πάει να δουλέψει εθελοντικά; Ε, υπήρχαν και τέτοιοι…).

Κι όμως

Ενα ακόμη στοιχείο που με κάνει να πιστεύω ότι αυτή τη φορά το έχουν πάρει «πατριωτικά» το θέμα είναι αυτό που συμβαίνει με τον Βενιζέλο και μου διηγήθηκε φίλος μου βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Τι μου είπε; Οτι δεν είναι λίγες οι φορές που τον πλησιάζουν εκεί που κάθεται στα πίσω έδρανα της Βουλής βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ζητούν τη… συμβουλή του για το τι βιβλία μπορούν να διαβάσουν σχετικά με την κρίση και το χρέος!.. Για να ξέρουν τι τους γίνεται.

Ο πρόεδρος Βαγγέλης «θα ‘ρθει σύντομα ο καιρός που θα με αναζητάτε» απαντάει φυσικά με προθυμία, διότι τι καλύτερη επιβεβαίωση χρειάζεται για να αποδειχθεί ότι παραμένει πλέον μοναδικό πολιτικό μέγεθος στη Βουλή!

Σε επίρρωση αυτού, πρέπει να αναφέρω και το εξής που συνέβη κατά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης πρόσφατα: Οταν ανέβηκε στο βήμα ο πρόεδρος Βαγγέλης, η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια. Οι βουλευτές κατά τα γνωστά έκοβαν βόλτες στο Περιστύλιο. Με το που ξεκίνησε λοιπόν γέμισε η αίθουσα, κυρίως από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, ναι, πρόκειται για τον ίδιο Βενιζέλο, τον οποίο ήθελαν να χώσουν φυλακή η πρόεδρος Ζωή και ο μισός ΣΥΡΙΖΑ…