[Εναλλακτικά] Τον χειμώνα ετούτο

Ο Βέλτσος είχε πάει τον Ντεριντά στην Πόλυ Πάνου. Ο φιλόσοφος ενθουσιάστηκε. Ο ποιητής Σπύρος Μεϊμάρης είχε πάει τον Γκίνσμπεργκ στον Τσιτσάνη. Ο μπιτ ποιητής αντάλλασσε ματιές όλο αγάπη με τον Τρικαλινό. Η γαλλική πρεσβεία οργάνωσε βραδιά για τον Ολάντ και τον Τσίπρα στο Gazarte, στο Γκάζι. Και υπό τους ήχους γαλλικής τζαζ ήπιαν το κρασί τους. Θα ήταν όλα αλλιώς αν τον πήγαινε σε κάτι περισσότερο εθνικά αντιπροσωπευτικό; Για παράδειγμα στο δημοτικό κέντρο Αγρίμια στην Πλατεία Βάθη; Οχι. Το ερώτημα όμως δεν είναι αυτό. Και μπαίνει αλλιώς: ούτε ο Τσίπρας είναι ακριβώς λαϊκός. Ούτε Τσιτσάνη έχουμε για να πάρει μια γεύση ο γάλλος ηγέτης τι εννοούμε. Ο Τσίπρας μάλλον είναι ένας ελαφρολαϊκός – κάτι σαν Λε Πα – που γέρνει προς τα start up και την έντεχνη Σοσιαλδημοκρατία. Από την άλλη, το φολκλόρ και το έντεχνο τύπου Θηβαίου σήμερα έχουν διεμβολίσει το αριστοκρατικά λαϊκό. Κι έτσι το μικροαστικό Γκάζι ήταν μονόδρομος για τον έλληνα Πρωθυπουργό. Θα μου πει κάποιος: Και τι προτιμάς; Τα εστέτ ζεϊμπέκικα του Ανδρέα στη Ρίτα; Τις μποσανόβες της ΕΡΕ του ’60 στη Μεγάλη Βρετάννια; Ή τα σπασμένα πιάτα στον Ζαμπέτα το ’70 από διάφορους άραβες βασιλείς; Θα ήταν ας πούμε πιο συνεπές να πάει ο Ολάντ σε κάνα χιπστεράδικο της Κολοκοτρώνη και να πιει κοκτέιλ από βάζο μαρμελάδας; Ούτε αυτό. Εξάλλου το μεγάλο θέμα εδώ δεν είναι αν υπάρχει κάτι αληθινά ελληνικό που θα μπορούσε να δει ή να ακούσει ο γάλλος φίλος. Και αν αυτό θα ήταν όντως τόσο τοπικό και άρα ταυτόχρονα διεθνές.

Για παράδειγμα θα μπορούσε να μην ακούσει τίποτε. Να περπατήσει μόνο στην Σταδίου ή στην Πανεπιστημίου και στα κλειστά μαγαζιά. Και το βουβό soundtrack της Κρίσης θα ήταν το πιο δυνατό. Θα μπορούσε πάλι να πιει ένα ποτό σε ένα μπαρ των Εξαρχείων, από αυτά στα οποία κάθε βράδυ διοργανώνονται αποχαιρετιστήρια πάρτι ελλήνων τριαντάρηδων που ξενιτεύονται για τον επιούσιο. Τα οργισμένα Εξάρχεια βέβαια είναι πια απαγορευμένα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν πάλι οι ημέρες συνέπιπταν θα μπορούσε – αν είχε έλθει τη Δευτέρα ή την Τρίτη – να κατέβει στην οδό Κυκλάδων. Και στο θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή να ακούσει τον προφητικό Σαββόπουλο και την ιέρεια Βιτάλη σε δύο βραδιές των οποίων τα λεφτά πήγαν όλα στους πρόσφυγες. Θα είχε ενδιαφέρον ας πούμε να του μετέφραζε κάποιος τον στίχο «Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε/ Γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε». Που σίγουρα είναι πιο αντιπροσωπευτικός της ελληνικής συγκυρίας από τη γαλλική τζαζ.