Μάτια κλειστά
Δεν περιποιεί τιμή στον υπουργό Σταθάκη ότι έπειτα από τόσες ημέρες εδέησε να παραδεχθεί ότι αυτός ήταν ο υπουργός με το ξεχασμένο στο καλάθι με τα «άπλυτα» 1 εκατομμύριο ευρώ. Αφού αυτός ήταν, γιατί καθυστέρησε τόσες ημέρες να το πει; Για να καταφέρει να το «κουκουλώσει» είναι η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό του καθενός – και σιγά μην τον αδικήσω αυτόν τον «καθένα» που σκέφτεται όπως σκέφτεται.
Θα προσθέσω όμως κάτι, για να μη νομίζουν μερικοί μερικοί ότι μπορούν να ευελπιστούν στην ασθενή συλλογική μνήμη: ο Ακης, ο γνωστός «μια σκέτη θλίψη» Ακης, καταδικάστηκε προ διετίας σε επτά (αριθμητικά 7) χρόνια κάθειρξη διότι «ξέχασε» να δηλώσει στο πόθεν έσχες το περίφημο σπίτι της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Ανεξάρτητα από τις αποκαλύψεις για τις μίζες που ακολούθησαν, είναι νομίζω ευκαιρία να δούμε λίγο πιο αναλυτικά το εν λόγω θέμα, σε αντιδιαστολή με το θέμα Σταθάκη: ο Ακης εισέπραξε επτά χρόνια φυλακή όχι διότι ξέχασε να δηλώσει το σπίτι, αλλά γιατί κατέθεσε ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΑ τη δήλωση πόθεν έσχες με το σπίτι: κατέθεσε δηλαδή τη δήλωση τον Ιούνιο, όπως μέχρι τότε επί σειρά ετών συνέβαινε, ενώ από εκείνη τη χρονιά το χρονικό όριο ήταν το τέλος Απριλίου.
Το έκανε σκόπιμα; Μπορεί. Κάποιος τον ειδοποίησε να σπεύσει να δηλώσει το σπίτι; Ισως. Αλλά το γεγονός είναι αυτό: η δήλωση κατατέθηκε με δύο μήνες καθυστέρηση. Εδώ στην περίπτωση Σταθάκη έχουμε «ξεχασμένο» επί τρία συναπτά χρόνια 1 εκατομμύριο. Ποιος μπορεί να κλείνει τα μάτια μπροστά σε αυτήν τη σκαστή παραβίαση του νόμου;
(Ναι, το ξέρω, ο Τσίπρας! Αποθεώστε τον λοιπόν μαζί μου, παρακαλώ…)
Κοντεύει
Αλλά κύριε Σταθάκη μου, σου έχω νέα: όπως εγκύρως πληροφορήθηκα, μέλη της Επιτροπής (δεσμεύθηκα να μην τα κατονομάσω…) θα φέρουν το θέμα σας στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής ελέγχου του πόθεν έσχες, όποτε αυτή συνεδριάσει. Ο ένας εξ αυτών μάλιστα μου είπε ότι «είμαι βέβαιος πως θα το θέσει και ο Βαρεμένος το θέμα των Σταθάκη – Φλαμπουράρη. Σχεδόν αποκλείω να ακολουθήσει παρελκυστική τακτική…».
Πότε θα συνεδριάσει η επιτροπή; Μέσα στην προσεχή εβδομάδα μού είπαν οι πηγές μου.
Καλή αρχή
Στο μεταξύ, οφείλω να δικαιώσω τον αντιπρόεδρο Βαρεμένο. Οντως, όπως μου είχε δηλώσει, δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ η σύνθεση της επιτροπής ελέγχου πόθεν έσχες. Δημοσιεύθηκε προχθές συγκεκριμένα, με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου, μια απόφαση του προέδρου Νίκου (Βούτση) της Βουλής, η υπ’ αριθμόν 3504 και αναγγέλλω με τα δέοντα «ταρατατζούμ» – ηχήστε σάλπιγγες χαρμόσυνα – ότι μέλη της επιτροπής, πλην του αντιπροέδρου Βαρεμένου, ο οποίος και θα προεδρεύει, είναι οι: Νικήτας Κακλαμάνης του Μιχαήλ, Δ’ αντιπρόεδρος της Βουλής, Δημητρούλα Υφαντή του Γεωργίου, αρεοπαγίτης, Στυλιανός Λεντιδάκης του Βασιλείου, σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Θεόδωρος Μητράκος του Μαρίνου, υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, Γεώργιος Παντελής, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και πρόεδρος της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης, Αναστασία (ναι, η αγαπημένη Τασία…) Χριστοδουλοπούλου του Ζαχαρία, πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.
Αναπληρωματικά μέλη της επιτροπής είναι οι ακόλουθοι: Σπυρίδωνας Λάππας του Ευάγγελου, συριζαίος, αναπληρωτής Βαρεμένου, Γεώργιος Λαμπρούλης του Αριστείδη, Ζ’ αντιπρόεδρος της Βουλής (ΚΚΕ είναι αυτός, ευγενική παραχώρηση του ΠΑΣΟΚ προς την ορθόδοξη Αριστερά) ως αναπληρωτής του Νικήτα, Ιωάννης Γιαννακόπουλος του Στέφανου, αρεοπαγίτης, Βασιλική Προβίδη του Ιωάννη, σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Γεώργιος Πάσχας του Ιωάννη, αναπληρωτής του υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, Δημήτριος Δασούλας του Κωνσταντίνου, αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου και Ιωάννης Τραγάκης του Παναγιώτη, αντιπρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.
Καλή δουλειά να ευχηθώ σε όλους και ελπίζω να ασχοληθούν εξαρχής με τις υποθέσεις των δύο υπουργών, να μη μένουν σκιές εις βάρος της κυβέρνησης που δίνει τρομερή μάχη κατά της διαπλοκής (των άλλων…), διότι στενοχωριέμαι ιδιαίτερα…
Το είχε πει ο άνθρωπος
Δικαιώσεων συνέχεια: του αγαπημένου προέδρου Βύρωνος, Μπάιρον για όλους εμάς τους φίλους του, Πολύδωρα, ποιητή, συγγραφέα και οραματιστή ωσαύτως, συγκεκριμένα. Που από τον Απρίλιο ενεστώτος έτους πρότεινε στον υπουργό των Εξωτερικών Νίκο «να σκάσεις Γιώργο, έγινα και εγώ υπουργός» Κοτζιά, την με πρωτοβουλία της Ελλάδος διοργάνωση διεθνούς διάσκεψης για τη Συρία και τη Μέση Ανατολή.
Με δυσδιάκριτη είναι η αλήθεια πικρία, ο πρόεδρος Βύρων επισημαίνει ότι η προ εξαμήνου πρότασή του «δεν έτυχε απαντήσεως από τον κ. Κοτζιά» – φίλτατε, είχε δουλειές ο άνθρωπος, έτρεχε Βενεζουέλες και αλλαχού…
Αλλά υπεράνω, όπως πάντα, εκφράζει τη χαρά του διότι η πρότασή του έγινε αποδεκτή – η διάσκεψη θα πραγματοποιηθεί.
Θέλω να ελπίζω ότι ο υπουργός Κοτζιάς θα θυμηθεί να του αποστείλει μια πρόσκληση να παραστεί στις εργασίες. Οχι;
Πλακίτσες
Στο μεταξύ, αγνοί νεοδημοκράτες έχουν φρικάρει κανονικά με τα όσα συμβαίνουν στο κόμμα της (απόλυτης) χαράς. Ο δραστήριος διώκτης της διαφθοράς Γιώργος Σούρλας, μην αντέχοντας όλο αυτό που γίνεται, συγκέντρωσε 100 υπογραφές στελεχών (ώς και πρώην υπουργοί συγκαταλέγονται σε αυτούς, όπως ο πατριώτης μου Αντώνης Φούσας) κάτω από κείμενο το οποίο απέστειλε και στους τέσσερις υποψηφίους για το προεδρικό αξίωμα. Τι τους ζητάει ο εκατόνταρχος Σούρλας;
Διάφορα απίθανα, όπως «να κόψουν τον ομφάλιο λώρο μεταξύ οικονομικής ολιγαρχίας και πολιτικής εξουσίας», «να συγκρουστούν με το κατεστημένο», «να θέσουν τέλος στη δράση εξωθεσμικών κέντρων», «να πατάξουν τη διαφθορά» κ.λπ.
Πλάκα τούς κάνει, είναι σίγουρο! Και μ’ αρέσει…
Κάτι μυρίζει…
Εμένα αυτή η δίωξη κατά της Κατερίνας Σαββαΐδου για παράβαση καθήκοντος για ένα θέμα εντελώς αμφιλεγόμενο μου κάνει σαν δικαίωση της προσπάθειας να την οδηγήσουν στην παραίτηση, κάτι άλλωστε που της ζήτησε και επισήμως χθες η κυβέρνηση.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, η υπόθεση για την οποία κατηγορείται είναι στην πραγματικότητα μια… παράπλευρη συνέπεια της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες τον Ιανουάριο: η κυβέρνηση έπρεπε να εκδώσει μια απόφαση για να καθορίσει τον τρόπο είσπραξης ποσοστού 20% από τους διαφημιζομένους στα κανάλια. Την πρόλαβαν οι εκλογές και η απόφαση δεν εκδόθηκε.
Η Σαββαΐδου – που σημειωτέον κάνει εξαιρετική δουλειά – εξέδωσε την απόφαση αυτή μετά τις εκλογές και βρέθηκε υπόλογη έπειτα από μήνυση δικηγόρου, που όλως τυχαίως τσίμπησε το «σκάνδαλο»: η πλάκα είναι ότι το Δημόσιο έχει ήδη εισπράξει τα χρήματα του εννεαμήνου του χρόνου και τα υπόλοιπα θα τα εισπράττει μήνα μήνα, αρχής γενομένης από το τέλος Οκτωβρίου.
Ερώτηση: ποιος επιδιώκει (ή επεδίωκε, αν το πετύχει) την αποπομπή της Σαββαΐδου και γιατί;
Η φάρσα της Iστορίας
Μία από τις συνηθέστερες αναφορές που γίνονται στην πολιτική είναι ότι «συχνά η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα». Πρόκειται για μια παραφθορά ενός γνωμικού που αποδίδεται στον Μαρξ, ο οποίος είχε πει ότι «η Ιστορία την πρώτη φορά επαναλαμβάνεται ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα».
Ο ίδιος, ανάμεσα στα πολλά και διάφορα «τσιτάτα» που έχει διασώσει η Ιστορία, είχε πει και το κλασικό, κατά τη γνώμη μου, «ο άνθρωπος είναι οι σχέσεις του». Στο μοντέλο διακυβέρνησης που εφαρμόζει ο Αλέξης Τσίπρας, το πρώτο δεν τους έχει διδάξει τίποτε, το δεύτερο είναι που κυριαρχεί: τη διακυβέρνηση δεν την ασκούν άνθρωποι οι οποίοι είναι δοκιμασμένοι και καταξιωμένοι στην κοινωνία και την εργασία, αλλά εκείνοι που συνδέονται στενά μαζί του. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο νεποτισμό, που δύσκολα μπορεί να βρει κανείς αντίστοιχό του στα χρόνια από τη Μεταπολίτευση και μετά.
Ο φίλος της οικογένειας Αλ. Φλαμπουράρης, ο άνθρωπος που πάει βόλτα τα παιδιά του στο πάρκο, τους λέει παραμύθια και εκείνα τον αποκαλούν παππού, γίνεται υπουργός Επικρατείας και παραμένει στη θέση αυτή παρά το γεγονός ότι είναι υπόλογος για μερικές κραυγαλέες παραβάσεις του νόμου και άλλες τόσες παραβιάσεις της εκλογικής νομοθεσίας.
Ο «κολλητός» Ν. Παππάς, από φίλος παιδικός και άνθρωπος που γενικά «βοηθάει να βγει η δουλειά», μετατρέπεται σε πανίσχυρο πίσω από την κουρτίνα υπουργό. Κανονίζει τα πάντα, τακτοποιεί δουλειές στο φως της ημέρας, αλλά και στο παρασκήνιο, είναι παντού, ακόμη και στις συσκέψεις με ξένους ηγέτες, συνόδους κορυφής κ.λπ. για να παρέμβει την κατάλληλη στιγμή και να πει του Πρωθυπουργού εις επήκοον όλων «αυτό κύριε Πρωθυπουργέ δεν μπορείτε να το κάνετε». Και όχι μόνο: στήνει ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας που έχει αναφορά μόνο σε αυτόν, εξοβελίζοντας κάθε αντίθετη φωνή.
Ο ξάδελφος Γ. Τσίπρας αναλαμβάνει μυστικές αποστολές, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του ως γραμματέας Οικονομικών Σχέσεων στο ΥΠΕΞ, αλλά σύντομα θα διοικήσει ολόκληρο τον τομέα έχοντας υπερκεράσει τον αρμόδιο υπουργό Μάρδα. Και είναι και ο αδελφός τού Πρωθυπουργού, ο Δημήτρης, που μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου, βλέπει κόσμο, αλλά κανείς δεν είναι σε θέση να πει με ακρίβεια «γιατί».
Ολα αυτά όμως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν παρουσιαστεί στο παρελθόν ως υποσύνολα μιας συνολικά αρρωστημένης κατάστασης. Και δεν είναι απλώς τα βασικά χαρακτηριστικά μιας καταστροφικής πορείας. Είναι η φάρσα στη δεύτερη επανάληψη της Ιστορίας. Η πρώτη επανάληψη ήταν η τραγωδία του μοντέλου διακυβέρνησης Καραμανλή…