Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ

Πέντε χρόνια μετά το πρώτο σοκ, η Ελλάδα εξακολουθεί να πορεύεται σαν σύγχρονος Σίσυφος σπρώχνοντας στον ανήφορο ένα τρίτο Μνημόνιο εν μέσω γενικευμένης αγωνίας για την επιστροφή στην ανάπτυξη. 
Ελπίζεται ότι το πολυνομοσχέδιο που οδεύει προς ψήφιση ώς το τέλος της εβδομάδας, θα είναι ένα βήμα προς τον εξορθολογισμό της φορολογικής πολιτικής και την πάταξη της φοροδιαφυγής και δεν θα αποτελέσει ακόμα ένα λιθαράκι στον τοίχο της ύφεσης που γίνεται όλο και ψηλότερος με τα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πίεση για εύρεση εσόδων δεν οδηγεί σε διατάξεις όπως αυτή που επιβάλλει σε όσους διατηρούν ακίνητα με ανείσπρακτα ενοίκια να πληρώσουν φόρο ακόμη και για έσοδα που δεν είχαν. 
Ανησυχία προκαλεί επίσης το γεγονός ότι το νομοσχέδιο θα πλήξει κυρίως τη μεσαία τάξη, δηλαδή τους ακόμη έχοντες, με κίνδυνο να τους βάλει σε πορεία φτωχοποίησης: ιδιοκτήτες ακινήτων, αποταμιευτές, συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι καλούνται να καταβάλουν ακόμη μεγαλύτερες θυσίες. 
Μπορεί η ρητορική της κυβέρνησης να θέλει να διαφοροποιήσει τους ακόμη έχοντες από τους μη έχοντες που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ως πολιτική του βάση. Ωστόσο, η εξασθένηση των πρώτων δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για την οικονομία συνολικά, αφού θα πάψουν να δαπανούν. Κάτι που δεν θα αφήσει ανεπηρέαστους τους δεύτερους. 
Η κυβέρνηση χρειάζεται επειγόντως ένα σχέδιο που θα βγάλει την οικονομία από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Εξού και οφείλει να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις – ασχέτως αν, για πολιτικούς λόγους, τις πολέμησε στο πρόσφατο παρελθόν: ολοκληρωμένο πλαίσιο για τη φοροδιαφυγή, άνοιγμα των αγορών και προσέλκυση επενδύσεων – αλλιώς ο Σίσυφος που σπρώχνει διαρκώς την πέτρα των φόρων δεν θα περάσει ποτέ από την άλλη πλευρά του βουνού.