[Ενστάσεις] Στυλ μιλιτέρ

Ο αριστερός αντιμιλιταρισμός είναι μια ιδεολογία που άνθησε στη Μεταπολίτευση φτιάχνοντας ένα μαζικό κίνημα με αντικείμενο τα δικαιώματα των «ένστολων πολιτών». Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου λόγου του στρατού, η διευκόλυνση της καθημερινότητας των κληρωτών αλλά και η διεκδίκηση της άρνησης θητείας (ή της εκπλήρωσης εναλλακτικής θητείας) ήταν φιλελεύθερες διεκδικήσεις αυτού του αριστερού κινήματος, που σε γενικές γραμμές πέτυχε πολλά.

Αλλά είναι παρεξήγηση η πεποίθηση πως η ελληνική Αριστερά είναι συλλήβδην αντιμιλιταριστική. Για μεγάλο τμήμα των οργανωμένων δυνάμεών της, το κίνημα για τον στρατό ήταν ανάλογο του κινήματος ειρήνης την εποχή του Ψυχρού Πολέμου: μια σφραγίδα και ένα κομματικό καπέλο προκειμένου να προσελκυστούν «στο χρέος» και μη κομματικές δυνάμεις, οι περίφημοι «συμπαθούντες», μέλλουσες κομματικές εφεδρείες. Υπό αυτούς τους όρους, το κίνημα για τον στρατό επέτρεψε τη διεκδίκηση μιας θεσμικής λούφας (αυτής στην οποία είχαν πρόσβαση μόνο τα «βύσματα»).

Κατά τα άλλα, μη νομίζει κανείς ότι η Αριστερά είναι υποχρεωτικά αντιμιλιταριστική. Ο εμφύλιος ως απωθημένο, με τους καπετάνιους συνώνυμο αγίων, σε ένα στρατιωτικό μοντέλο παραπέμπει. Τα κομμουνιστικά κράτη στην ισχύ του στρατού (και των αυταρχικών μηχανισμών) στηρίχτηκαν. Ο Τσε, ο Φιντέλ, οι μύθοι του αριστερού ριζοσπαστισμού, δεν ήταν κήρυκες τύπου «ειρήνη, ύφεση, αφοπλισμός». Η αριστερή τρομοκρατία, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, με τα «ντουντούνια» έκανε πολιτική. Ο Τσάβες και ο Μαδούρο ηγέτες ενός ανελεύθερου, αυταρχικού κράτους είναι – ας μην πω τίποτα για τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Οι διαδηλώσεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από συμβολισμός μάχης…

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η εμφάνιση του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα πλάι στον υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο
σε άσκηση με στολή παραλλαγής. Το μόνο παρήγορο είναι ότι ο στρατός αντιμετωπίζεται από όσους έχουν εμπειρία θητείας ως παράλογο σύστημα χαβαλέ και απώλειας χρόνου. Κάπως έτσι εκπίπτουν οι συμβολισμοί στη γαλάζια μας χώρα. Από μια πλευρά, ευτυχώς.