Ωτοβλεψίες

Βιβλικό χάος. «Ακραία διαφορετικό» και «εξτρεμιστικά αστείο» θεωρεί η Αθανασία Καραγιαννοπούλου την ενασχόληση του θιάσου της (στο Δημήτρης Χορν) με τη Βίβλο. Και άδικο δεν έχει. Η περυσινή δοκιμή στο Viktoria έδειξε ότι το ακόμη πιο επιτυχημένο έργο των βρετανών δημιουργών του «Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μιαν ώρα», υπό τον τίτλο «Ολη η Βίβλος (λέμε τώρα)», δεν είναι μόνο ψυχοθεραπευτική, όπως λέει η σκηνοθέτις της, αλλά μπορεί να κάνει ακόμη και ιερείς να γελούν μέχρι δακρύων. Κάτι λέει αυτό, τέτοιες εποχές. Οπως και ένα έργο που δρέπει δάφνες, περιοδεύοντας είκοσι χρόνια τώρα σε Βρετανία και Αμερική και το οποίο προσαρμόστηκε με τη βοήθεια των ίδιων των δημιουργών του στα ελληνικά δεδομένα. Τι είναι: «Η πολύ σοβαρή πρόθεση τριών… ηλιθίων ηθοποιών να δραματοποιήσουν τη Βίβλο, αλλά πάνω στην προσπάθειά τους χάνουν την μπάλα» μού εξηγεί απλά η Αθανασία Καραγιαννοπούλου, που κάνει πρόβες για τα Δευτερότριτα (από 2 Νοεμβρίου) στο Χορν. Αγαπημένη της σκηνή, η συμμετοχή του κοινού στην Κιβωτό του Νώε. Ενώ «κόκκινο χτυπάει η αναμέτρηση Δαβίδ και Γολιάθ. Κόκκινο χτυπάει και η δική της, παράλληλη, πρώτη αναμέτρηση με παιδικό (από 31 Οκτωβρίου, επίσης στο Χορν), ήτοι την «Ψαρόσουπα» του Γιώργου Δ. Λεμπέση, με οκτώ «εκπληκτικούς ηθοποιούς» (επιμένει πολύ σε αυτό), που τραγουδούν, χορεύουν και υποκρίνονται τα ψάρια στη Βυθούπολη, όπου ο κακός Μπακαλιαράκος με τη βοήθεια των καρχαριών του αποφασίζει να διώξει όλα τα αλλοδαπά ψαράκια. Ρατσισμός στο μενού. Και ξενοφοβία επίσης. Με μια διάθεση από τη σκηνοθέτιδα να κάνει, λέει, τα παιδιά ευτυχισμένα αλλά να τους χτυπήσει και το καμπανάκι.

Της κρίσης η εξορία. Τρίτο καμπανάκι χτυπάει σύντομα (από 15 Οκτωβρίου) και στο Εθνικό για το «Καγκουρώ», το νέο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη («Το γάλα»), που ανέλαβε να πλάσει στη σκηνή ο Δημήτρης Μυλωνάς. Εργο γραμμένο μέσα στην κρίση και για το σήμερα, όπως μου λέει ο σκηνοθέτης. Οπου ο 25χρονος Ορφέας (Γιώργος Παπαπαύλου), δημοτικός αστυνομικός, παίρνει μετάταξη για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας Δομοκού και δεν μπορεί να καταφύγει στον ιδεαλιστή φιλόλογο πατέρα του, που δεν πιστεύει στο μέσον και τα λοιπά ελληνικά, για να σωθεί από τη μοίρα του. Φως βλέπει στον θείο από την Αυστραλία που του υπόσχεται δουλειά αν μεταναστεύσει, αλλά τον κρατάει πίσω η ηθοποιός φίλη του (Λένα Δροσάκη), χάνει το πλοίο και τη βλέπει αίφνης να σαλπάρει εκείνη για τη Νέα Υόρκη και να τον αφήνει σύξυλο. Ετσι αποφασίζει να δεχθεί τη – θλιβερή – μοίρα του και να γράψει το φινάλε στον Δομοκό. Μακριά από τα καγκουρώ. Σε μια «μικρή οικογενειακή τραγωδία με ευρύτερες αντανακλάσεις», όπως λέει ο Δημήτρης Μυλωνάς, την οποία ο Κατσικονούρης έχει εμφορήσει με υπερρεαλιστικά στοιχεία που ασφυκτιούν σε ένα σκηνικό 25 τ.μ. σαν νησίδα σε έναν μαύρο ωκεανό (συμμετέχουν οι Μελέτης Ηλίας, Χρήστος Σαπουντζής, Σπύρος Τσεκούρας). Εκεί που οι άνθρωποι κάνουν υπεράνθρωπη προσπάθεια να ξεφύγουν και σημασία έχει τελικά, μόνη, η προσπάθειά τους.

Σαν την προσπάθεια που κάνει σκηνοθετικά, την 22ή της αν μετράμε σωστά, η Πέμη Ζούνη, πέρα από το «Δοξαπατρή» του Θοδωρή Αθερίδη στο Μικρό Παλλάς, να μιλήσει για συσπάσεις, συμβόλαια και μειώσεις υπό το κωδικό όνομα «Contractions» και με τη γραφή του Βρετανού Μάικ Μπάρτλετ («Βull»), στο Αλκμήνη από 14 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη. «Δεν μου έχουν δώσει πολλή σημασία ως σκηνοθέτη», μου λέει – χαμογελώντας, ίσως και χαριτολογώντας – το ας το πούμε παράπονό της, ενώ ετοιμάζεται να φέρει στη σκηνή δύο γυναίκες (οι άλλοτε μαθήτριές της Αγγελική Παρδαλίδου, Αναστασία Χαριτίδου), μια μάνατζερ και μια υπάλληλο πολυεθνικής εταιρείας του μέλλοντος, που συνθλίβονται από τον όρο ενός συμβολαίου. Σε ένα έργο «σκληρό, που σε διαλύει» καθώς θέτει επί τάπητος τις έννοιες «δικαίωμα, ελευθερία και επιλογή». Και αυτό καθώς η ίδια η Πέμη Ζούνη δίνει το στίγμα της χαράς της στο στέκι της, El Convento Del Arte, ένα Μοναστήρι της Τέχνης στο Μεταξουργείο, όπου το τάνγκο συναντά το ρεμπέτικο και το «Μεγάλο τσιρκοπότι».

Εχει μυστικά ο βάλτος
Χαριτολόγημα ο τίτλος. Είναι που αίφνης εκεί που έφυγε από τον κυβερνητικό θώκο ο συγγενής της, το θέατρο φωτίζει – ακόμη και παράξενα – την Πηνελόπη Δέλτα. Το όνομά της είναι ο τίτλος του έργου που τη βλέπει ως «γυναίκα σημερινή», του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Μοντζολή, στο Θέατρο της Ημέρας. Η Αθηνά Μαξίμου ενσαρκώνει τη συγγραφέα των «Μυστικών του βάλτου», παράλληλα, στην «Εποχή του κυνηγιού» του Γιάννη Σκαραγκά, σε σκηνοθεσία Λίνας Ζαρκαδούλα, με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη ως φίλη και μαθητευόμενή της στη θλίψη (στο Ιλίσια). Νεοελληνικές συμπτώσεις;