[Γεωπολιτικά] Επί κινουμένης άμμου

Το κρίσιμο ενδεχόμενο η εθνική μας κυριαρχία ν’ αποβεί «παράπλευρη απώλεια» του ανελισσόμενου Προσφυγο-Μεταναστευτικού και των αυτόδηλών του συναρτήσεων αποτελεί μείζονα (και ορατό) κίνδυνο. Με απροσδιόριστες προεκτάσεις, που θα εξαρτηθούν από τις άδηλες τροπές του εκρηκτικού προβλήματος για ολόκληρη την περιοχή.

Οταν όμως η Ευρωπαϊκή Ενωση (και ειδικότερα η Γερμανία) συστήνει στην Ελλάδα συνεργασία με την Τουρκία όσον αφορά τη διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της Κοινότητος, αυτομάτως:

1. Θεωρεί αδύναμη την Αθήνα να ελέγξει τα προς Ανατολάς όρια της ΕΕ! Κάτι που εκ των πραγμάτων δημιουργεί αρνητικές εντυπώσεις. Δεδομένων και των ιδιαιτέρων διμερών ζητημάτων που σοβούν επιτεινόμενα.

2. Προσπορίζει αυτοδήλως την Αγκυρα με προέχον στρατηγικό πλεονέκτημα. Και κυρίως επιλιπαίνει προσχηματικές αιτιάσεις που αφορούν προαγωγή νέων αμφισβητήσεων σε άκρως ευαίσθητες αιγαιωτικές ζώνες. Κάτι που μπορεί να ενεργοποιήσει ακόμη και απόπειρες γεωπολιτικών τετελεσμένων με την εκμετάλλευση τέτοιων αδόκητων συγκυριών.

Κι αυτά την ώρα που η προσοχή περισπάται από τους ενδοελληνικούς διαγκωνισμούς ή και στρεβλώνεται από τα διαπαραταξιακά σύνδρομα. Και που συγκυριακά στη σύνολη γεωγραφία συντελούνται ραγδαίες εξελίξεις και προδιαγράφονται ακόμη πιο κρίσιμες ανατροπές. Τέτοιες που δεν θ’ αφήσουν ανεπηρέαστα ζωτικά εθνικά θέματα. Οπως αυτά εκδηλώνονται ως ελληνοτουρκικές εκκρεμότητες. Και όπως προεκτείνονται στο Κυπριακό. Στο οποίο παρεμπιπτόντως προεικάζονται καταληκτικές εξελίξεις, που αυτονόητα θα συνεπιδράσουν και στα της Ελλάδος.

Να είμαστε ρεαλιστές: Αυτή τη στιγμή ό,τι απασχολεί τον μέσο Ελληνα αφορά κατά κύριο λόγο τις βάναυσες χρεοκοπικές συνέπειες. Οπως αυτές εισπράττονται με όρους «άδειας τσέπης». Και όπως τείνουν να συνθλίψουν κυριολεκτικά την καθημερινότητα. Κι αυτό λειτουργεί καταλυτικά σε άλλες και ομοίως ευαίσθητες περιοχές του εθνικού γίγνεσθαι. Που εάν αφεθούν ανοχύρωτες μπορεί να υποστούν τη δοκιμασία έως και ανηκέστων διαβρώσεων. Και οι οποίες θα μεταφρασθούν ενδεχομένως ακόμη και σε ακρωτηριασμούς!

Απλώς για τεκμηρίωση των φόβων να επισημάνουμε κάποιες προφανείς παραμέτρους:

1. Την ώρα που διετυπώνοντο ευρωπαϊκές συστάσεις για εμπλοκή και της Τουρκίας στο θέμα η Αγκυρα ευθέως αμφισβητούσε την ύπαρξη διακριτών ορίων στο Αιγαίο! Οπου κατά το τουρκικό ΥΠΕΞ δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα!

2. Από τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη ο κατοχικός τοποτηρητής διεκήρυξε την ίδια ώρα ότι: Το θέμα του φυσικού αερίου (και η διαχείρισή του) μπορεί ν’ αποβεί «αιτία πολέμου»! Προειδοποιώντας έτσι ότι χωρίς εμπλοκή της τουρκικής πλευράς δεν μπορεί να υπάρξει αξιοποίηση του υποθαλάσσιου πλούτου.

3. Στις 28 αυτού του μήνα (τρεις ημέρες πριν από τις εκλογές) θα βρεθεί στα Κατεχόμενα και ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν για να εγκαινιάσει επίσημα την «υδατική ζεύξη Τουρκίας – ψευδοκράτους». Επισφραγίζοντας έτσι μέσω αυτού τού (όντως ιστορικού) γεγονότος την οριστική κι εν τη πράξει προτεκτορατοποίηση του κατοχικού μορφώματος! Κάτι που μεταφράζεται σε προσαρτησιακή διαδικασία.

Βεβαίως αυτά δεν είναι τα μόνα. Καθώς η κατάσταση «περιφερειακής ρευστότητος» που τείνει ν’ αναπτυχθεί διατρέχει την σύνολη βαλκανική γεωγραφία. Και ιδιαίτερα την περίμετρο τών προς Βορράν ελληνικών ορίων. Οχι μόνο λόγω «Μακεδονικού», αλλά και ως συνέπεια εκδηλωμένης ανατάξεως αλβανικών εθνικιστικών συνδρόμων. Τα οποία προδήλως επιλιπαίνονται και από την Αγκυρα. Πέραν όλων αυτών όμως, όσα εξελίσσονται στην ευρύτερη μεσανατολική περιοχή, αλλά και στις ευρασιατικές παρυφές στις οποίες και εφαπτόμεθα, διαβιβάζουν αρκούντως ευκρινή σήματα κινδύνου. Αυτά πρέπει να προσδιορίσουν: Αφενός, το άλλο διακύβευμα της κρίσεως που βιώνουμε. Πέραν δηλαδή της χρεοκοπικής μεν, αλλά ως απόρροιά της. Και αφετέρου, την ανάγκη επαρκούς ετοιμότητος. Γιατί τυχόν τετελεσμένα δεν θα είναι ποσώς αναστρέψιμα…