Δημήτρης Καμμένος: Ανεξέλεγκτος Ελληνας

Ηταν η πιο σύντομη υπουργική θητεία. Κράτησε μόλις δώδεκα ώρες. Αιτία ήταν τα αντισημιτικά του τιτιβίσματα που απόλαυσαν, μετά την ανακοίνωση της ένταξής του στην κυβέρνηση, έναν δεύτερο κύκλο δημοσιότητας. Γιατί ο Δημήτρης Καμμένος μπορεί να είναι λιγότερο γνωστός από άλλα ταλέντα των ΑΝΕΛ, αλλά δεν ήταν άγνωστος. Ούτε ασυνήθιστος. Είναι μια περίπτωση «κανονική» σε μια Βουλή όπου η κανονικότητα ορίζεται από το ρεπερτόριο της συνωμοσιολογίας.

Ετσι κι αυτός δεν ήταν ποτέ κρυμμένος. Ιδρυτικό στέλεχος των ΑΝΕΛ βρέθηκε στα κοινοβουλευτικά έδρανα πρώτη φορά τον Ιανουάριο και δεν είχε λόγο να φοβάται να εκφράσει τις απόψεις του. Κάθε άλλο. Ακολούθησε την πεπατημένη του κόμματός του, διατηρώντας ζωντανό το βήμα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εξαιτίας ενός τιτιβίσματος γνωρίστηκε με το μεγάλο τηλεοπτικό κοινό. Είχε ανεβάσει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία στα σόσιαλ μίντια λίγο πριν από το δημοψήφισμα. Εδειχνε την είσοδο του Αουσβιτς, όπου είχε αντικαταστήσει την επιγραφή «Arbeit macht frei» με το σύνθημα του στρατοπέδου του Ναι «Μένουμε Ευρώπη». Η προπαγανδιστική παραχάραξη ήταν πολύ – και πολλαπλώς – προσβλητική για να περάσει αναπάντητη. Αντέδρασε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Αντέδρασε απολογητικά και το κόμμα του, διά της εκπροσώπου Μαρίνας Χρυσοβελώνη. Τότε, όπως κατήγγειλε η ίδια η Χρυσοβελώνη, έσπευσε να διαμαρτυρηθεί, πάλι χωρίς να κρύψει τα συναισθήματά του: είχε πιάσει την εκπρόσωπο από τον γιακά και την άφησε μόνο όταν εκείνη απείλησε ότι θα φωνάξει τον φρούραρχο.

Περιέργως, όλη αυτή η εξωστρέφεια είχε κιόλας ξεχαστεί την περασμένη Δευτέρα όταν ο Πάνος Καμμένος έψαχνε στον πάγκο του κόμματός του για «υπουργήσιμους». Στην αρχή δοκίμασε την πρώτη ομάδα. Πρότεινε (εκ νέου) τον Νίκο Νικολόπουλο, που κατηφόρισε ο ίδιος μέχρι την Κουμουνδούρου, αλλά δεν κατάφερε να ξεπλύνει το στίγμα του παλιού ομοφοβικού του τιτιβίσματος κατά του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου. Δεύτερος, λέγεται ότι προτάθηκε ο Κώστας Ζουράρις – αλλά γι’ αυτόν δεν χρειαζόταν να ανατρέξει κανείς στα έγκατα του Διαδικτύου. Οι επιδόσεις του είναι ζωντανές στην τηλεοπτική μνήμη. Ετσι ανασύρθηκε, ως ο λιγότερο σεσημασμένος, ο Καμμένος.

Στον ΣΥΡΙΖΑ είπαν ότι ανακάλυψαν κατόπιν εορτής την «πολιτεία» του, που σύμφωνα με την ανακοίνωση του Τμήματος Δικαιωμάτων της Κουμουνδούρου προσβάλλει τις αξίες τους μιας και «κατ’ επανάληψη έχει προβεί σε σχόλια ακραία ομοφοβικά, επιθετικά εναντίον των γκέι και αντισημιτικά». Εφερναν μάλιστα ως παράδειγμα ένα tweet που χαρακτήριζε το σύμφωνο συμβίωσης ως «αναγκαστικό αλλοδαπό πουστροδίκαιο».

Ο αρχηγός των ΑΝΕΛ, πάλι, δεν μπήκε στον κόπο να επικαλεστεί άγνοια. «Τελείωσε» τον υπουργό του με ένα tweet. Αυτή η ευκολία των ΑΝΕΛ με τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι τυχαία. Οι θεωρίες που διακινούν και που τροφοδότησαν την ύπαρξη του κόμματος πριν αναγκαστεί να φορέσει κυβερνητικό κοστούμι, βρήκαν ιδανικό αγωγό στο facebook και στο twitter. Εκεί δηλαδή όπου δικαιώνεται η «δημοκρατία του ταξί». Ο,τι άλλοτε διαμειβόταν ως πολιτικό κουτσομπολιό μέσα σε ένα αθηναϊκό ταξί, δραπέτευσε και διαχύθηκε στο Διαδίκτυο, αποκτώντας ίσο ακροατήριο με τον καθωσπρέπει πολιτικό λόγο. Οι Εβραίοι, οι μασόνοι, το «αδερφάτο», ο Σόιμπλε και τα τσιράκια του, οι Ρώσοι πάντα ως φίλοι και οι Αμερικανοί, ανάλογα με την περίσταση, πότε ως εχθροί και πότε ως φίλοι. Ολη αυτή η γνώριμη φιλολογία δεν χρειαζόταν πια τα λαθρόβια έντυπα και τις εκπομπές του μεσονυκτίου. Είχε το Ιντερνετ.

Ακόμη και η άμυνα του Καμμένου στράφηκε αντανακλαστικά στη συνωμοσία. Είπε ότι ο λογαριασμός του στο facebook «έχει μπλοκαριστεί από την παραμονή των εκλογών από άγνωστους εισβολείς» και δήλωσε «κατηγορηματικά» ότι όλα «έχουν επιμελώς παραχαραχθεί για να ικανοποιήσουν προεκλογικές πολιτικές σκοπιμότητες από τις γνωστές μονταζιέρες». Πριν από αυτήν, είχε καταγγείλει και άλλες συνωμοσίες. Την 11η Σεπτεμβρίου 2013, π.χ., έγραφε στο twitter «9/11 Και μην ξεχνάτε. Από τις 2.500 εβραίων που εργάζονταν στους δίδυμους πύργους εκείνη τη μέρα δεν πήγε κανένας τους να εργαστεί».

Δεν είναι όμως όλο το κόμμα σύμφωνο με τις απόψεις του. Παράδειγμα, η Σταυρούλα Ξουλίδου. Η πρώην βουλευτής κράτησε τις αποστάσεις της από τον συνάδελφό της. Και επισήμανε ότι τα λεγόμενά του έχουν κάνει κακό στους ΑΝΕΛ γιατί είναι, λέει, η βασική αιτία που ο περισσότερος κόσμος κρίνει το κόμμα ως κομμάτι της Ακροδεξιάς.

Η Ξουλίδου, που ανησυχεί για το ακροδεξιό στίγμα, είναι το ίδιο πρόσωπο με εκείνο που υπογράφει τη διατριβή «Φιλέλληνες, Μισέλληνες, Ανθέλληνες». Την έχει αναρτήσει μάλιστα στο Διαδίκτυο. Σε αυτή διαβάζει κανείς ότι «το πνεύμα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης απειλεί με γενικό αφελληνισμό το έθνος μας. Αυτή τη φοβερή απειλή τόλμησε να εκστομίσει το 1994 σε ομιλία του στην Ουάσιγκτον ο σύγχρονος Μέττερνιχ, που λέγεται Χένρι Κίσινγκερ. Αυτός ο Αμερικανοεβραίος – ονόματι Ελί Λεβί Ελαζάρ – που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας του παγκόσμιου σιωνιστικού κινήματος, με την κλίκα του απειλεί σε παγκόσμια κλίμακα να ισοπεδώσει έθνη, κράτη, λαούς και να στήσει μια παγκόσμια κοινωνία της οποίας τα πλοκάμια θα κινεί ο σιωνισμός». Κι ύστερα φταίει ο υφυπουργός των 12 ωρών που χαλάει τη βιτρίνα του κόμματος; Οχι, ο Καμμένος δεν είναι ένας.

Είπε: Γιατί η ΧΑ δεν έβγαλε ανακοίνωση ή δεν παρενέβη δυναμικά στα ξεφτιλισμένα γκέι παρέιντ μπροστά στη Βουλή; Αφαντοι

Είπαν γι’ αυτόν: Ηταν γνωστές οι αναρτήσεις του στο PortaPorta. Προσωπικά τις γνώριζα, αλλά και όλοι τις ξέραμε 
Σταυρούλα Ξουλίδου