[Στίγμα] Η αλήθεια των αριθμών

Δηλώνω εξαρχής και εν γνώσει των συνεπειών της… δήλωσης ότι δεν διανοούμαι να χαλάσω τη γιορτή του προέδρου Αλέξη για την περιφανή νίκη που κατήγαγε στις εκλογές της Κυριακής. Δεν είμαι μικρόψυχος, ούτε εμπαθής. Αντιθέτως, μια ανωτερότης είναι αυτή που με χαρακτηρίζει. Και δύο μπορώ να πω, δεν μου κοστίζει άλλωστε το παραμικρό.  

Μπορώ επίσης να αναγνωρίσω ότι ο πρόεδρος Αλέξης προσέλαβε, σε σχετικά σύντομο διάστημα, ιδιότητες τηγανιού… τεφάλ. Δεν (τον) κολλάει τίποτε. Ιχνος. Το απίθανο ελληνικό εκλογικό σώμα είναι διατεθειμένο να του συγχωρήσει το οποιοδήποτε λάθος. Και την παράλειψη. Και τη στρέβλωση. Και την αβελτηρία, την καθυστέρηση, το ψέμα, την υποκρισία. Συν την οίηση της εξουσίας. Ολα. Αλλά απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι όχι για πολύ. Ούτε για πάντα.

Χθες, ας πούμε, περιμένοντας τις ανακοινώσεις για τη νέα κυβέρνηση, τη σύνθεση αυτής της υπέροχης κομπανίας που, είμαι βέβαιος, θα γεμίσει χαρά και αισιοδοξία (καλά, εντάξει, μια κουβέντα είπα…) τις ημέρες μας για μερικούς μήνες προσεχώς, είπα να ρίξω μια ματιά στους αριθμούς των εκλογών – στους πραγματικούς αριθμούς. Οχι τους άλλους των δημοσκόπων της συμφοράς, που δεν έχουν «πιάσει» ούτε μια εκλογική αναμέτρηση και επιμένουν σώνει και καλά να παραμυθιάζουν τον κόσμο, με όσα ΘΑ ήθελαν να προκύψουν από την κάλπη. Και τι μου φανέρωσαν οι αριθμοί;

Οτι το αριστερό μου αγόρι Αλέξης έχασε σε απόλυτους αριθμούς 323.000 ψηφοφόρους, σε σχέση με εκείνους που τον ψήφισαν τον Ιανουάριο. Εχασε δηλαδή σχεδόν το 15% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Οσο για τον κυβερνητικό του εταίρο, τον… μετριοπαθή, ήπιο, σώφρονα και επιμόνως χαμηλών τόνων πρόεδρο Πάνο (Καμμένο), αυτός παρά τους πανηγυρισμούς του έχασε το 30% των δυνάμεων του κόμματός του, περίπου 93.000 ψήφους. Και οι δύο μαζί, που συγκρότησαν τον Ιανουάριο τη γνωστή… προοδευτική, δημοκρατική κυβέρνηση, απώλεσαν περί τις 420.000 ψηφοφόρους. Επειτα από επτά μήνες διακυβέρνησης. Αν έκαναν εκλογές σε έναν χρόνο ή ενάμιση, την Κυριακή θα μας κούναγαν μαντίλι – καλαματιανό ή όχι, αδιάφορο. Αλλά πάντως μαντίλι…

Ποιος μπορεί να πανηγυρίζει λοιπόν;

Πενήντα αποχρώσεις του μπλε

Και η ΝουΔού που λέει ότι χτύπησε την πόρτα της εξουσίας αλλά δεν τα κατάφερε τελευταία στιγμή, στην πραγματικότητα παραμύθια λέει και αυτή. Εχασε 200.000 ψηφοφόρους από αυτούς που την είχαν επιλέξει τον Ιανουάριο, πολύ απλά γιατί στους ψηφοφόρους ενεργοποιήθηκαν τα γνωστά και κυρίαρχα αντιδεξιά ανακλαστικά. Η Δεξιά είναι μειοψηφία στην Ελλάδα, πάει και τελείωσε.

Οποιον και να έχει ως αρχηγό. Καινούργιο ή παλιό. Της βαθέως γαλάζιας έως και «μπλαβί» Δεξιάς (αυτής ας πούμε που παίζει μπουνιές με τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή για την επικυριαρχία στον χώρο) ή της πιο light εκδοχής της, της Κεντροδεξιάς, του Καραμανλή. Του πραγματικού, όχι του fake.

Και μπορεί να μην «έπαιξε» σε αυτές τις εκλογές το γνωστό «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», αλλά εγώ είμαι βέβαιος ότι χτύπησαν «καμπανάκια» στον καθένα δημοκράτη αντιφασίστα που βρέθηκε μόνος με τα ψηφοδέλτια πίσω από το παραβάν: «Κι αν με την ψήφο μου βοηθήσω στην παλινόρθωση της Δεξιάς; Αφού εγώ είμαι με τους άλλους. Τους δεξιούς τους ξέρω, τους έχω υποστεί. Και εγώ, και η οικογένειά μου, και οι φίλοι μου».

Να γιατί δεν μπορούσε ποτέ να κερδίσει η ΝουΔου Μεϊμαράκη τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Και δεν θα τον κερδίσει ποτέ, αν δεν εκσυγχρονιστεί, δεν αλλάξει και δεν επανακαθορίσει τη στάση της απέναντι στα πράγματα. Και αφού ζητήσει και καμιά συγγνώμη για πολλά και διάφορα…

Και έχουμε και Το Ποτάμι. Τι είναι ακριβώς Το Ποτάμι; Κεντρώο κόμμα; Κεντρώο αλλά γέρνει ελαφρώς προς τα δεξιά; Προς τα αριστερά; Νομίζω πως αυτό ήταν που πλήρωσε τελικά – έχασε 150.000 ψήφους σε σχέση με αυτές που έλαβε τον Ιανουάριο. Οταν λες εγώ θα πάω με οποιονδήποτε κερδίσει τις εκλογές για να σχηματιστεί κυβέρνηση, αυτό που μένει στον ψηφοφόρο (και όπως αποδείχθηκε έμεινε) είναι ότι «καίγεσαι» να γίνεις… χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Δηλαδή Καμμένος στη θέση του Καμμένου. Και έπειτα αυτή η διάχυτη αλαζονεία τού «πάμε για 10% την Κυριακή» – τόσο εκτός τόπου και χρόνου. Πόθεν του προέκυπτε αυτό του φίλου μου, αρχηγού Σταύρου, όταν όλα έδειχναν ότι το κόμμα έχει πάρει την κατιούσα, αδυνατώ να καταλάβω.

Θεωρώ πάντως επαινετή την απόφασή του να προκηρύξει έκτακτο συνέδριο για να εξεταστούν τα αίτια της ήττας. Διαβλέπω ωστόσο ότι αν δεν κάνει συγκεκριμένες κινήσεις για να περιχαρακώσει ιδεολογικοπολιτικά τον χώρο του, οι επόμενες εκλογές θα αποβούν μοιραίες για Το Ποτάμι…

Με την απόλυτη ξεφτίλα τής έστω και ελαφράς αύξησης των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής δεν πρόκειται να ασχοληθώ. Θεωρώ ντροπιαστικό το γεγονός στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και περιγράφηκαν για πρώτη φορά οι ανθρώπινες αξίες και ο σεβασμός στα ατομικά δικαιώματα να υφίσταται και να ισχυροποιείται αυτό το εξάμβλωμα. Γι’ αυτό θα αναφερθώ στο φαινόμενο της αποχής: ψήφισε το 55% του εκλογικού σώματος και απείχε το 45%!..

Δηλαδή η Βουλή που αναδείχθηκε από τις εκλογές της Κυριακής, και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση, η ελάσσων αντιπολίτευση, αντιπροσωπεύουν τους μισούς Ελληνες! Οι άλλοι μισοί δεν ενδιαφέρονται καν. Οχι για να ψηφίσουν. Ούτε τα αποτελέσματα να πληροφορηθούν!

Μελέτησα τις τηλεθεάσεις των εθνικών καναλιών τη νύχτα των εκλογών. Το Star, που πρώτευσε μεταξύ όλων, το παρακολούθησαν μόλις 590.000 τηλεθεατές. Και το αμέσως επόμενο κανάλι, που ήταν ο Alpha, 540.000 χιλιάδες. Αθροισα το σύνολο των τηλεθεατών. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο καθένας είχε στηθεί και έβλεπε ένα μόνο κανάλι χωρίς να κάνει το λεγόμενο ζάπινγκ, οι τηλεθεατές όλων, μα όλων των καναλιών, δεν ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια!!

Ποιος μπορεί να είναι ευτυχής και ήσυχος με αυτήν τη διαπιστωμένη, από παντού πλέον, πολιτική αφασία στην πιο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο; Διερωτώμαι. Αφελώς…

Με αυτά και με αυτά, βραδιάζει τώρα που γράφω για να παραδώσω τη σελίδα και κυβέρνηση δεν βλέπω. Συνεδριάζει σου λέει ακόμη το όργανο (το όργανο!!) Πολιτικής Ευθύνης του ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο συνδιαλέγεται ο Πρωθυπουργός για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Δηλαδή ο Τσίπρας κουβεντιάζει με τη Ράνια Σβίγκου ας πούμε, τον Γιάννη Μπουρνού, τον Πάνο Λάμπρου και δεν ξέρω ποιον άλλο, ποιος θα αναλάβει το νεοσύστατο υπουργείο για τη διαχείριση του Μνημονίου! Τρελαίνομαι.

Τεσπά (που λένε και οι πιτσιρικάδες), θέλω να ελπίζω ότι με τον στενό του κύκλο κουβεντιάζει, τον μπαρμπα-Αλέκο Φλαμπουράρη, τον Νίκο «συνομιλώ μόνο με τον Θεό» Παππά, τον Τζανακόπουλο, και γι’ αυτό η (πολύωρη) καθυστέρηση. Δεν με ανησυχεί η καθυστέρηση. Καθόλου μάλιστα. Εχει ξαναγίνει. Μια φορά, θυμίζω, ο Γιώργος ως πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ – ναι, αυτός ο Γιώργος που ζήτησε να ψηφίσουμε αντισυστημικά στις εκλογές, αλλά όχι ΠΑΣΟΚ… – ξεκίνησε τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης από το πρωί και κατέληξε, από το γράψε – σβήσε, να ανακοινώσει τον κατάλογο των υπουργών στις 3 τα ξημερώματα…