[Ενστάσεις] Λαός και ελευθερία

Η επιλογή του (προσωρινού) Βαγγέλη Μεϊμαράκη να οργανώσει διαδικασίες διαδοχής του ήταν, νομίζω, αναπόφευκτη. Η εκλογική ήττα επέβαλλε να παραμερίσει, επιτρέποντας στις ιδεολογικές τάσεις και στα πρόσωπα που τις εκπροσωπούν να εκφραστούν και να διεκδικήσουν την ηγεσία του μεγάλου συντηρητικού κόμματος.

Ορθώς, επίσης, η εκλογή του προέδρου θα γίνει από τη βάση (φυσικά, με σαφείς προϋποθέσεις για το πώς αποκτάται δικαίωμα ψήφου). Η προσφυγή ενός μεγάλου κόμματος στον λαό έχει τεράστια συμβολική σημασία: είναι τελετουργία ενσωμάτωσης στην κομματική ζωή πολιτών που είτε απομακρύνθηκαν τα ταραγμένα χρόνια της χρεοκοπίας είτε δεν είχαν την ευκαιρία να ταυτιστούν με ένα κόμμα που συχνά σήκωσε σημαίες ευκαιρίας. Εκτός από τελετουργία επαναπατρισμού, μια τέτοιου τύπου ανοιχτή διαδικασία αποκτά θεαματική διάσταση. Επίσης είναι διάφανη, αφού επιτρέπει σε όσο το δυνατόν ευρύτερα πλήθη να θεωρήσουν ότι υπερσκελίζουν τους μηχανισμούς συμμετέχοντας σε αποφάσεις που επηρεάζουν το μεγάλο σκηνικό.

Σε μια τέτοια διαδικασία, οι συγκρούσεις αποκτούν περισσότερο τον χαρακτήρα αντιπαράθεσης ιδεών και ρευμάτων, εις βάρος των μηχανισμών. Επιτρέπουν, δηλαδή, ακόμα μια φορά στο κόμμα να μετατραπεί από κόμμα προσώπων σε κόμμα αρχών – και τάσεων που θα μπορούν να συγκρούονται, αλλά και να συνυπάρχουν.

Ποιος θα είναι, όμως, ο πολιτικός που θα αναλάβει αυτό το έργο; Με τι ιδεολογική σκευή; Θα μπορούσε να είναι δεξιός, το αντίστοιχο του Σαμαρά που το 2009 είχε κερδίσει την Μπακογιάννη; Υπό κανονικές συνθήκες, όχι. Η ΝΔ χρειάζεται νέο όραμα. Το όραμα αυτό βρίσκεται με σαφήνεια στην Ευρώπη και στις κατευθύνσεις της. Αντί του μεγάλου και σπάταλου κράτους, η νέα ηγεσία μιας δυναμικής ΝΔ οφείλει ένα πλήρες πρόγραμμα που θα εκκινεί από την υπόσχεση διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας και της μείωσης των φόρων.  Λαός και ελευθερία: η ανταπόκριση στους δύο αυτούς παράγοντες θα κρίνει το μέλλον της συντηρητικής παράταξης και, κατά συνέπεια, θα καθορίσει το μέλλον της χώρας.