[Αριστερά της Εδέμ] Εγκέλαδος

Ποιος μπορεί να νικήσει τον Αλέξη Τσίπρα; Αναμφισβήτητα, από την Κυριακή το βράδυ κανείς. Ισως μόνο το ναρκοπέδιο της αξιολόγησης, του Ασφαλιστικού, των stress tests των τραπεζών και της αφομοίωσης της συμφωνίας στη βαθιά καθημερινότητα. Γιατί όμως συσσωρεύεται ένα τέτοιο πολιτικό κεφάλαιο σε ένα πρόσωπο και μάλιστα ενός κόμματος που μόνο νέο δεν το λες; Η προσπάθεια να χαρτογραφηθεί η «ταύτιση» του εκλογικού ακροατηρίου με τον Αλέξη σχεδόν αναπόφευκτα περνάει από την προσωπική του πορεία. Και μοιραία οφείλει να προσμετρήσει πού αυτή τέμνεται με τη συλλογική πορεία ενός πολιτικού χώρου. Παιδί των καταλήψεων 1990-91 ως κνίτης. Επικεφαλής της φοιτητικής παράταξης Εγκέλαδος του Συνασπισμού στους Πολιτικούς Μηχανικούς του Πολυτεχνείου. Γραμματέας της Νεολαίας του ΣΥΝ την περίοδο της άνθησης των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης. Και πρόεδρος του κόμματός του με σκυτάλη από τον Αλαβάνο. Μετά;

Μετά ήλθαν τα Μνημόνια. Το άλλοτε κόμμα της αριστερής ανανέωσης άνοιξε. Και χώρεσαν πολλοί. Η αντιμνημονιακή ατζέντα και η νέα κοινωνική συμμαχία είχαν συναφθεί ήδη στην πάνω και στην κάτω Πλατεία του Συντάγματος και στις κινητοποιήσεις των Αγανακτισμένων. Ομως ένα ετερόκλητο –  αντιφατικό κίνημα διψάει για τον ενοποιητικό του κρίκο. Για το πρόσωπο που θα συμβολίσει τη δυαδική εξουσία. Τον αντιμνημονιακό κυβερνητισμό. Γρήγορα αυτός δεν θα ήταν κάποιος εθνοσωτήρας της πάνω Πλατείας. Δεν θα ήταν κάποιος του αυτοαναφορικού ΚΚΕ. Ούτε κάποιος μπάχαλος που θα τρόμαζε το συλλογικό ασυνείδητο. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλο το αντιμνημόνιο κινήθηκε με δύο τρόπους. Με τον παλιό κομματικό, στο εσωοργανωτικό πεδίο. Με το know how των κινημάτων στον δρόμο. Με τη νέα κουλτούρα των κοινωνικών δικτύων και των συνελεύσεων στις γειτονιές. Η νέα νομιμοποίηση έφερνε πάνω στο κύμα της έναν σαραντάρη. Και μάλιστα ένα παιδί της Κυψέλης, όχι έναν πρίγκιπα που κινείται με τζιπ με φιμέ τζάμια και έχει εικόνα για την κοινωνία μέσω της διάθλασης των σόσιαλ μίντια ή των κοκτεϊλάδικων της Ερυθραίας.

Ο νέος μεσσιανισμός και το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν ο νέος κύκλος της Μεταπολίτευσης. Αν η ιστορική εποχή σημαδεύτηκε από τον χαρισματικό Ανδρέα, ο νέος κύκλος της είχε βρει από τον Μάιο του 2014 τον νέο μηχανοδηγό της.

Προχθές ο λαός έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία στον Τσίπρα. Κοινώς περιέθαλψε τον κανακάρη της από το ξύλο που έφαγε από τους δυνατότερους του σχολείου. Και εκείνος, με τη σειρά του, αποτύπωσε πως ακόμη και η βίαιη προσγείωσή του στο αεροδρόμιο του Μνημονίου ήταν συλλογική. Οχι εν κρυπττώ. Ο Αλέξης είναι μόνος του. Και έχει εναντίον του τον εαυτό του.