ΕΠΟΧΗ ΤΣΙΠΡΑ

H φθορά της εξουσίας αρχίζει από το πρώτο λεπτό. Είναι κάτι που ξεχνιέται μέσα στη μέθη της νίκης. Πόσω μάλλον μέσα στην παραζάλη ενός πολιτικού θριάμβου. 
Ο Αλέξης Τσίπρας κερδίζει για τρίτη φορά στην κάλπη μέσα σε εννέα μήνες. Ενα μέρος του λαού τον ακολουθεί αν όχι με κλειστά, πάντως με μισόκλειστα μάτια – αλλά και μισάνοιχτες τράπεζες! – είτε για να ψηφίσει «όχι» στο δημοψήφισμα είτε για να τον ξαναψηφίσει για Πρωθυπουργό. Φαίνεται απίστευτο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί το ποσοστό του σχεδόν ανέπαφο. 
Ευκαιρία λοιπόν για μια νέα αρχή. Αλλά με επίγνωση ότι το εννιάμηνο δεν ήταν χωρίς πολιτική φθορά – έστω κι αν την υπέστησαν όλοι εκείνοι οι σύντροφοι του Ιανουαρίου που έμειναν εκτός Βουλής μαζί με τη Λαϊκή Ενότητα ή έχουν βρεθεί εκτός ενεργού πολιτικής όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης. Δεν ήταν επίσης χωρίς φθορά – και μάλιστα σημαντική – για την οικονομία και τη χώρα. 
Παρ’ όλα αυτά, ο Τσίπρας είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός από το 2009 που επανεκλέγεται – και μάλιστα έχοντας ψηφίσει κι αυτός, όπως και οι προκάτοχοί του στο Μαξίμου, το δικό του Μνημόνιο. Τι σημαίνει αυτό; Αποστροφή για το παλιό; Ή μήπως, τελικά, την ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για αριστερή ψυχοθεραπεία έπειτα από μια πενταετία οικονομικής βαρβαρότητας; Η άρνηση προς το παλιό κομματικό κατεστημένο φαίνεται από την επίμονη – και σχεδόν μηδενιστική – πριμοδότηση περιθωριακών πολιτικών δυνάμεων. Ενώ ο βαθύς τραυματισμός από τη λιτότητα κάνει τους πολίτες να έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη σε έναν νέο και αριστερό πολιτικό προκειμένου να εφαρμόσει όσα ψηφίστηκαν στις 14 Αυγούστου. 
Θα δώσει η εποχή του Μνημονίου τη θέση της στην εποχή Τσίπρα; Σίγουρα ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά κυρίαρχος. Μπορεί να συγκροτήσει κυβέρνηση της αρεσκείας του, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεσμεύονται από την ψήφο που έδωσαν στο τρίτο Μνημόνιο. 
Ο νικητής της 20ής Σεπτεμβρίου τα παίρνει λοιπόν όλα; Μόνος εναντίον όλων στην προκήρυξη των εκλογών, ο Τσίπρας θα πρέπει να διαχειριστεί τον πολύ δύσκολο χειμώνα που έρχεται – με τις απαιτήσεις του τρίτου Μνημονίου, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την ύφεση της οικονομίας και την έκρηξη του προσφυγικού – ώστε να πετύχει σε ένα γήπεδο όπου ώς τώρα δεν έχει διακριθεί. Αυτό της διακυβέρνησης.