[Ενστάσεις] Μνημονιακός αντιμνημονιασμός

Η ευκαιρία που έδωσαν στον Αλέξη Τσίπρα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Κώστας Λαπαβίτσας ήταν τεράστιο δώρο. Του επέτρεψαν, αντί να μετατρέψει την αντίρρηση στο τρίτο Μνημόνιο σε εσωκομματική μάχη που θα τον υποχρέωνε σε εσωστρέφεια, άγονες αντιπαραθέσεις και φθοροποιό γκρίνια, να παραπέμψει το θέμα στη μεγάλη αρένα των εθνικών εκλογών. Εκεί πέτυχε μ’ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Κέρδισε τις εκλογές και έδειξε ποιος είναι το αφεντικό. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά μπορεί να αισθάνεται στο κόμμα του παντοδύναμος.

Εχει όρια αυτή η παντοδυναμία; Εκ πρώτης όψεως όχι. Για αρκετό διάστημα, υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να αποφασίσει και να πράξει τα πάντα. Ακόμα και τις υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από το Μνημόνιο που υπέγραψε; Ακόμα δηλαδή και την περαιτέρω άμεση περιστολή των συντάξεων, την κατάργηση του ΕΚΑΣ, την επιβολή νέου ΕΝΦΙΑ, τη συρρίκνωση των επιδομάτων στέγασης και μια σειρά ακόμα από μέτρα που ο ίδιος έχει συμφωνήσει;

Αμέσως, ναι. Ακόμα κι αυτά. Θα μπορεί, άλλωστε, να επικαλεστεί την αδήριτη πραγματικότητα, να μην κρύψει το πραγματικό νόημα των εκλογών που προκήρυξε. Θα μπορούσε, δηλαδή, να πει στους πολίτες ότι ακριβώς έλαβε εντολή εφαρμογής του τρίτου Μνημονίου, ότι γι’ αυτό εξελέγη κι ότι ο στόχος του είναι να τιμήσει την υπογραφή του. Με τη στήριξη της αντιπολίτευσης και με τη δημιουργία μιας πιο μετριοπαθούς από την προηγούμενη κυβέρνηση θα μπορούσε να πάει μακριά.

Αλλά στο σημείο αυτό υπάρχει ένα πρόβλημα: ο μνημονιακός αντιμνημονιασμός του Τσίπρα. Ακόμα κι αν ως κυρίαρχος του εσωκομματικού παιχνιδιού μπορέσει να κρατήσει τον καθαρόαιμο αντιμνημονιασμό των μηχανισμών, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρει στην κοινωνία. Τι θα κάνει ο Τσίπρας όταν διάφορες κοινωνικές ομάδες βρεθούν, ακόμα μια φορά, αγανακτισμένες στον δρόμο απέναντι σε επαχθή (που θα ‘λεγε κι η Κωνσταντοπούλου) μέτρα;