Ώς πότε παλικάρια;

Κάθε έγκλημα, όσο στυγερό κι αν είναι, πατάει πάντα σε μια βαθιά αιτία που το εξηγεί. Πίσω από κάθε έγκλημα ορθώνεται μια καταδικασμένη από τα δύσκολα παιδικά της χρόνια ψυχή, αυτή του θύτη.

Πίσω από κάθε πόλεμο, πάλι, βρίσκεται μια κάστα ανθρώπων που δεν θα δίσταζαν στιγμή να θυσιάσουν στον βωμό των ιδεοληψιών τους και το παιδί τους για να φυσήξει ο ούριος άνεμος που θα οδηγήσει τον στόλο τον πολεμικό στο «ιερόν πτολίεθρον» των εμμονών τους.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι casus belli, χρόνια τώρα· είναι πεδίο εγκληματιών με άλλοθι το καλό της ομάδας και φανατικών με ιερούς σκοπούς.

Ο Γιάννης Αναστασίου «εγκλημάτησε» εις βάρος του Παναθηναϊκού, δίχως όμως να ‘χει πρόθεση ή κίνητρο. Εγκλημα εξ αμελείας λέγεται αυτό. Οι ισχυροί παράγοντες και μεγαλομέτοχοι εγκληματούν εις βάρος του ποδοσφαίρου συστηματικά (και) με κορυφαίο κίνητρο το προσωπικό κέρδος. Εγκλημα από πρόθεση λέγεται, και μάλιστα ιδιαζόντως ειδεχθές.  

Οι φανατικοί, οι με παρωπίδες, καταλαμβάνοντας τις εξέδρες των γηπέδων και τις καρέκλες των καφενείων, επιχαίρουν με τις αποτυχίες των αντιπάλων τους και χλευάζουν τα όσα καταγγέλλονται περί «εγκληματικών οργανώσεων», και στημένων αγώνων, και προπηλακισμών δημοσιογράφων, και εκβιασμών, και δωροδοκιών διαιτητών, και ομάδων – δορυφόρων, και προέδρων ομοσπονδιών – λακέδων, και λερωμένων αγώνων, και βορβορώδους πρωταθλήματος. Προσπαθούν δε, δήθεν αφελώς, να αθωώσουν τις εγκληματικές πράξεις των ομόχρωμων παραγόντων με το επιχείρημα «εμ δεν έχουν ομάδα, εμ μιλούν κι από πάνω».

Οι φανατικοί είναι το εφαλτήριο που εκτοξεύει τους μεγαλόσχημους στην κορυφή των επιδιώξεών τους.

Το ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει ομάδα και συνεχώς πισωπατεί είναι ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο, που όμως δεν νομιμοποιεί τους προκλητικούς αντιπάλους του εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων.

Το ότι ο Αναστασίου – κατά την προσωπική μας άποψη – είναι ανεπαρκής για ομάδα που ευαγγελίζεται πρωταθλητισμό δεν εξορκίζει τις σατανικές μεθόδους άσκησης εξουσίας από τους «άλλους».

Το ότι ο πρόεδρος της πράσινης ΠΑΕ ακυρώνει την ιδιότητά του με τις επιλογές και τις παραλείψεις του και (ουσιαστικά εκείνος) οδηγεί το σκάφος στα αβαθή, δεν ματαιώνει τις προσπάθειές του για κάθαρση σε έναν χώρο που θυμίζει κακόφημους δρόμους του Σικάγου στην εποχή της ποταπαγόρευσης.

Οι φανατικοί, μόνο, νομιμοποιούν τους «εγκληματίες» και στιγματίζουν ως γραφικούς τους κραυγάζοντες για δικαιοσύνη.

Ο πόλεμος πάντα αρχίζει με μια αφορμή. Οι σφαίρες του Γκαβρίλο Πρίντσιπ το 1914 άναψαν τη φωτιά του Μεγάλου Πολέμου, όμως η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης φόρτωνε χρόνια εκρηκτικά και οργή.

Κάποιοι, στα χαρακώματα φορτώνουν «αίτια» και περιμένουν την αφορμή για να εφορμήσουν.

Ο σάπιος οισοφάγος του ελληνικού ποδοσφαίρου, τελικά, πόσα περιττώματα θα αντέξει ακόμη; Το άρρωστο στομάχι του έλληνα (υγιούς) φιλάθλου πόσο θυμό θα χωνέψει ακόμη;

Ε, τόσο βρώμικος κατήφορος δεν μας πρέπει!