[Πίσω από τη βιτρίνα] Οι βουβές εκλογές

Τελικά το ισχυρότερο δίλημμα αυτών των εκλογών φαίνεται να καταλήγει στο ερώτημα ποιος από τους δυο μονομάχους μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το τρίτο Μνημόνιο. Oύτε παράκαμψη, ούτε επαναδιαπραγμάτευση αυτή τη φορά. Τα πάντα θα κριθούν στη βάση εφαρμογής της συμφωνίας. Αυτό εξηγεί και το δημοσκοπικό ντέρμπι που βιώνουμε σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αφού κανείς από τους δυο αντιπάλους δεν φαίνεται αρκετά πειστικός. Οι μεν δοκιμάστηκαν για κάποια χρόνια στην εφαρμογή των Μνημονίων, οι δε για κάποιους μήνες, σε μια διαπραγμάτευση που και οι ίδιοι θα ήθελαν να ξεχάσουν. Ολοι τους πάντως έδειξαν μια μορφή αμφιθυμίας απέναντι στη συμφωνία. Αλλοι φωναχτά, άλλοι λιγότερο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε πάντως σε αυτές τις εκλογές να αναδείξει το δίπολο παλιό – νέο ως μια νέα διαχωριστική γραμμή που θα αντικαταστήσει τη διαίρεση Μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Δεν φαίνεται να κυριάρχησε, μπορεί όμως να λειτουργήσει σε ένα δεύτερο, περισσότερο υποσυνείδητο επίπεδο πολιτικής συμπεριφοράς στους ψηφοφόρους. Εάν επιβεβαιωθεί στην κάλπη, μπορεί να δώσει και τη νίκη στον Αλέξη Τσίπρα. Το λένε οι δημοσκόποι που μέτρησαν τις επιδόσεις των αρχηγών στα ντιμπέιτ. Κανείς δεν κέρδισε καθαρά, αλλά ειδικά στην πρώτη τηλεμαχία, η εικόνα του Τσίπρα «μόνος εναντίον όλων», ανέδυε μνήμες δημοψηφίσματος.

Δεν ήταν η καλύτερη προεκλογική του καμπάνια. Εμφανίστηκε μελαγχολικός και κακόκεφος, απόρροια της κομματικής διάσπασης, της διάψευσης και της διάλυσης της αντιμνημονιακής χίμαιρας. Οταν στην πορεία διαπίστωσε ότι η επανάληψη της πρότασης συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ δεν είχε δημοσκοπική αποδοχή, φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι αποδέχεται συνεργασία με ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, παρά τις διαφωνίες μεγαλοστελεχών του. Στη διάρκεια του ντιμπέιτ επανέλαβε τρεις φορές τη φράση «η χώρα θα έχει προοδευτική κυβέρνηση τη Δευτέρα», στοχεύοντας πρωτίστως στους κεντρώους ψηφοφόρους. Και προσπάθησε να καθησυχάσει το εκλογικό σώμα, εξηγώντας ότι ξέρει τι σημαίνει κυβερνητική συνεργασία.

Το πρόβλημα είναι διαφορετικό στην περίπτωση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη: έπιασε νωρίς ταβάνι στη συσπείρωση των δικών του ψηφοφόρων και χρειάστηκε να στρέψει το ενδιαφέρον στη λογική της χαμένης ψήφου προς τα μικρά κόμματα, για να αλιεύσει ψήφους από τις δεξαμενές των μικρότερων κομμάτων. Αυτό προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στο Ποτάμι, δεν φάνηκε όμως να χτυπάει τον σκληρό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ. Μένει όμως να φανεί εάν θα σώσει ψήφους από περισσότερο αντισυστημικές επιλογές.

Θα δώσουν οι εκλογείς δεύτερη ευκαιρία στον Τσίπρα ή θα προτιμήσουν να εμπιστευτούν τον Μεϊμαράκη; Οι ειδικοί φοβούνται τις «μαύρες τρύπες» του δημοσκοπικού μας σύμπαντος και εμφανίζονται διστακτικοί στο να αποτυπώσουν μια ξεκάθαρη τάση, δυο μέρες πριν από τις εκλογές. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα το πόση θα είναι η αποχή, το πού θα κατευθυνθούν οι αναποφάσιστοι και το πού θα διοχετευθεί η ψήφος-τρολ, που σπάνια ανιχνεύεται στις μετρήσεις. Τελικά σε αυτές τις εκλογές δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που εγκατέλειψαν την εκκωφαντική παροχολογία. Είναι και οι ψηφοφόροι που βουβάθηκαν από την απογοήτευση που προκάλεσε η πολιτική και οικονομική πραγματικότητα.