[Εισαγωγικά] Ηττημένοι ήρωες και εγχώριοι Κόρμπιν

ΛΟΓΟΙ για τους οποίους θα μπορούσε να κερδίσει μεθαύριο ο Αλέξης Τσίπρας.

– Το βίωμα της εθνικής στρατηγικής ήττας στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων. Ελληνες, Σέρβοι, Ιρανοί έχουν ζήσει μεγάλες εθνικές ήττες στην Ιστορία τους – από τις οποίες όμως επιβίωσαν. Το καταστροφικό εννιάμηνο του 2015 με τα capital controls, το φάσμα της δραχμής και τη συνθηκολόγηση στο τρίτο Μνημόνιο είναι ακόμα μια εθνική περιπέτεια. Ο Τσίπρας ηττήθηκε – αυτό όμως δεν αποτελεί εξαίρεση, ίσα ίσα τον φέρνει πιο κοντά στην πολιτική μυθολογία που θέλει όλους τους μεγάλους έλληνες ηγέτες να έχουν δει την καταστροφή καταπρόσωπο. Ωστόσο, ο Αλέξης υποχώρησε συντεταγμένα, αφού το είχε παλέψει όσο δεν πήγαινε κ.λπ. Είναι δηλαδή ένας ακόμη ηττημένος ήρωας.

– Το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί – δεν έχει κανείς παρά να θυμηθεί το διπλό πλάνο στο ντιμπέιτ της περασμένης Δευτέρας – να φαίνεται πολιτικός από το μέλλον. Λόγω στυλ, φυσιογνωμίας και ηλικίας. Ενώ ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ενσαρκώνει – κι ας τοποθετείται εύστοχα σε σχέση με την τρέχουσα κατάσταση – το κράτος της Δεξιάς τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Υπό την έννοια αυτή, η επικράτηση της ΝΔ θα ήταν πισωγύρισμα, ενώ ο Τσίπρας παραμένει το πρόσωπο που ο ψηφοφόρος – ο οποίος δεν έχει αναχωρήσει για τα πολιτικά άκρα – θα καλούσε ένα βράδυ σπίτι του. Αν μη τι άλλο, για να μάθει τα παρασκήνια των Συνόδων και το τι ειπώθηκε ακριβώς με τη Μέρκελ και τους άλλους. Αλλά και γιατί παραμένει συμπαθής.

Λόγοι για τους οποίους θα μπορούσε να κερδίσει μεθαύριο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

– Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, ο Τζέρεμι Κόρμπιν της ΝΔ. Ενας εξηντάρης πολιτικός, τόσο γνήσιος για τον ιδεότυπο στελέχους της παράταξής του, που σε νορμάλ καιρούς να φαίνεται ακραίος. Ενώ σε ακραίους πολιτικούς καιρούς να φαίνεται ανακουφιστικά νορμάλ. Κάποιος που δεν διστάζει να είναι ο εαυτός του και δεν δυσκολεύεται να τα πει – να «τα χώσει» – όπως τα ξέρει, δίνοντας όμως και το χέρι στον αντίπαλο για μια κυβέρνηση συνεργασίας. Ψυχή του κόμματος και άνθρωπος της βάσης, ο Μεϊμαράκης είναι αυτός που μπορεί να αποκαταστήσει την αριθμητική τιμή της ΝΔ – δηλαδή να την επαναφέρει στο 30%. Λίγο πιο κάτω από εκεί που την άφησε ο Κώστας Καραμανλής το 2009 – δηλαδή στο 34% που, όχι, δεν ήταν το ιστορικό χαμηλό της! Και ακριβώς στο επίπεδο που της επιτρέπει να κερδίζει εκλογές, όταν όλοι οι άλλοι κονταίνουν.

– Στο περιβάλλον ρευστοποίησης όλων των πολιτικών κομμάτων και σχηματισμών, η ΝΔ παραμένει η πιο συμπαγής δύναμη. Λίγο σαν τους Συντηρητικούς στη Βρετανία. Μπορεί η ελληνική πολιτική να γίνεται σε θερμοκρασία τήξης, αλλά η ΝΔ δεν πήγε στο ποσοστό του Μαΐου του 2012 – έστω κι αν τον Ιούνιο του 2015 φαινόταν να πηγαίνει φισέκι προς το 18%. Ο συντηρητισμός είναι αξία βάσης σε μια Ελλάδα όπου όλα είναι ακραία. Ενώ μέσα στην τοξικότητα που έχει επικρατήσει – με κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή και οι ΑΝΕΛ εκ δεξιών και προσωπικότητες τύπου Ζωής Κωνσταντοπούλου και Ραχήλ Μακρή εξ αριστερών – η ΝΔ φαίνεται σχεδόν μετριοπαθής. Αρα έχει, έστω και ερήμην της, επανατοποθετηθεί στο Κέντρο που, ειρήσθω εν παρόδω, δίνει την εξουσία. Ολα αυτά σε μια στιγμή που το ΠΑΣΟΚ είναι μονοψήφιο και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρεται για κεντρώες πολιτικές τοποθετήσεις. Παραμένει δηλαδή ριζοσπαστικός.

Τα υπόλοιπα είναι περίπου γνωστά. Εχουμε πιθανότητες να δούμε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με ΠΑΣΟΚ ή ΑΝΕΛ ή και με τα δύο αυτά κόμματα μαζί. Οπως έχουμε και πιθανότητες να δούμε μια κυβέρνηση με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Θα μπορέσουμε επίσης να δούμε αν ισχύει ή όχι ότι κάθε έλληνας πρωθυπουργός έχει δύο εκλογές κερδισμένες στο ζωνάρι του – εκτός αν λέγεται Μητσοτάκης. Ισχυσε με Κωνσταντίνο και Κώστα Καραμανλή, Ανδρέα και Σημίτη. Ισχυσε με τον Γιώργο, μόνο που οι δεύτερες εκλογές του  ήταν οι περιφερειακές του φθινοπώρου του 2010. Αλλες δεν πρόλαβε να δώσει. Ισχυσε με τον Σαμαρά, μόνο που οι δύο κερδισμένες εκλογές ήταν σε έναν μήνα απόσταση, Μάιο και Ιούνιο του 2012. Θα ισχύσει με τον Τσίπρα ή οι δεύτερες κερδισμένες εκλογές του ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου; Στην αποκωδικοποίηση του αποτελέσματός του διαβάζεται ήδη το όνομα του μεθαυριανού νικητή – αλλά ποιος μπορεί να την κάνει σωστά;