[Αριστερά της Εδέμ] Το hangover του Μνημονίου

Μερικές σκέψεις: «Παρά φύσιν κυβέρνηση». «Διαφθορά». «Αποεπένδυση». «Συναίσθημα». Φράσεις και λέξεις σκόρπιες του Τσίπρα από το ντιμπέιτ. «Νεομνημονιακός». «Εθνική ομάδα». «Ωρομίσθιος». «Αστάθεια». Φράσεις και λέξεις που απάνθισα από την τοποθέτηση και του Μεϊμαράκη.

Εντάξει, μια τηλεμαχία δεν αποτυπώνει τίποτε, παρά τον τόπο και τον χρόνο της. Λίγα εικοσιτετράωρα όμως πριν από την κάλπη οι λέξεις που επαναλαμβάνονται από τους δύο υποψήφιους πρωθυπουργούς μόνο τυχαίες δεν είναι. Μοιάζουν σαν οι βολές μιας μηχανής. Το πρελούδιο του πώς φαντάζονται το αύριο. Και κυρίως, πώς αποτιμούν το χθες. Εδώ ο Αλέξης ήταν περισσότερο πρωθυπουργός. Αλλά χωρίς κόμμα. Και ο Βαγγέλης περισσότερο φωνή της παράταξης. Παρά πρωθυπουργός. Και εδώ, σημειολογείται κάτι βασικό: η δεξαμενή του Αλέξη είναι πιο ευρεία. Και ακόμη την ψάχνει. Η τακτική του Βαγγέλη είναι να συσπειρώσει τη βάση. Και το έχει καταφέρει.

Επιστρέφοντας όμως στις λέξεις και στις φράσεις, οδηγούμαστε σε ακόμη μερικά συμπεράσματα: η μάχη δεξιοτήτων πάνω από τον ίδιο οδικό χάρτη κυριαρχεί σε τούτη την εκλογική μάχη. Η αιχμή της Νέας Δημοκρατίας είναι το «δεν υποσχόμαστε τίποτε». Η αιχμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι το μίνιμουμ «φιλολαϊκό» πρόγραμμα που θα συνοδεύει τη λιτότητα. Η δυνατότητα των ισοδυνάμων περιλαμβάνεται πάντως στη ρητορική και των δύο. Επίσης, ο καθένας δεσμεύεται για μια νέου τύπου κανονικότητα. Η τσιπρική εκδοχή θα είναι δομημένη πάνω στον άξονα «παλιό – νέο». Η νεοδημοκρατική στο «σταθερό – επισφαλές».

Και όμως, οι πολέμιοι και των δύο βλέπουν στην αρχή της «μη εναλλακτικής» πάνω στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου την αρχή της «μη πολιτικής». Την εκχώρηση της κάθε αντίρρησης για τα Μνημόνια στον μαύρο φασισμό και στον θυμό. Αρα, πλάι στη μονομαχία των δύο για το πρόσημο της διακυβέρνησης έχουμε και την παράλληλη πάλη από μικρότερες δυνάμεις για διατήρηση της διαιρετικής τομής Μνημονίου – αντιμνημονίου. Στον βαθμό που το τελευταίο δεν καταφέρνει σήμερα να εκπροσωπηθεί πολιτικά, οι όποιες συγκλίσεις μοιάζουν όλο και πιο πιθανές. Οι ίδιες βέβαια, κατά μία ερμηνεία, είναι αυτές που μπορεί να οδηγήσουν ευθύγραμμα στην αντίρροπη πολιτική έκφραση. Ο Μεϊμαράκης στο ντιμπέιτ υπενθύμιζε στον Τσίπρα τη νεομνημονιακή στροφή του. Ο Τσίπρας, όχι τυχαία, την παρέκαμπτε. Ο πρώτος θύμιζε τη στροφή που μπορεί να οδηγήσει σε συγκλίσεις. Ο δεύτερος θέλει να την ξεχάσει. Ο πρώτος μοιάζει με τον παλιό θαμώνα του σκυλάδικου που ξέρει να πίνει ελεγχόμενα. Ο δεύτερος έχει κάτι από τον όψιμο γλεντζέ που μόλις ξύπνησε με πονοκέφαλο και hangover και το ξανασκέφτεται. Ιδωμεν!