[Αγιογραφίες] Λύματα

Είκοσι τέσσερις ώρες τίποτε από ό,τι ειπώθηκε δεν έχει τόσο συζητηθεί. Τίποτε στο ντιμπέιτ δεν έκανε τόση εντύπωση όσο το λύγισμα του Μεϊμαράκη – η θεατρική φιγούρα με την οποία διαμαρτυρήθηκε επειδή ο σκηνοθέτης τον εμφάνιζε ισοϋψή με τον Τσίπρα.

Λέγεται ότι πίσω από τις κάμερες η διαμαρτυρία του προς τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΡΤ ήταν πολύ λιγότερο χαριτωμένη. Η σκηνοθετική δολιοφθορά δεν ήταν το χειρότερο που ο Μεϊμαράκης είχε να καταγγείλει στον Λάμπη Ταγματάρχη. Το πιο βαρύ ήταν ότι η δημόσια τηλεόραση είχε λίγες ώρες πριν από το ντιμπέιτ – και έξι ημέρες πριν από τις εκλογές – δώσει βήμα σε ένα πρόσωπο που εκτός από την ιδιότητα του εκδότη διεκδικεί και την ιδιότητα του αρχηγού κόμματος. Και ο οποίος έχει τις τελευταίες ημέρες εξαπολύσει προσωπικό, πρωτοσέλιδο πόλεμο κατά του Μεϊμαράκη.

Αν ήθελε κανείς να δικαιολογήσει τον Ταγματάρχη, θα μπορούσε να πει ότι μέσα σε τόσες ώρες ζωντανού τηλεοπτικού χρόνου είναι αδύνατο να αποφύγεις το λάθος. Πώς μπορείς να διασφαλίσεις ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν τα παράθυρα που ανοίγεις για να υπηρετήσει ο καλεσμένος σου τη δηλητηριώδη του ατζέντα; Ομως, η ΕΡΤ υπερασπίστηκε το λάθος. Οχι μόνο διά των παρουσιαστών, που αντέδρασαν σαν να μην μπορούσαν να μετρήσουν πολιτικά τι, πώς και από ποιον είχε ειπωθεί. Αλλά και από την ίδια τη διοίκηση που εξήγησε την προεκλογική πεπονόφλουδα περίπου ως καθήκον πολυφωνίας.

Η ΕΡΤ, λέει, «δεν λογοκρίνει τους καλεσμένους». Πρόκειται για μία άποψη που υποβιβάζει τη δημόσια τηλεόραση σε λευκό τοίχο όπου ο καθένας μπορεί ανενόχλητος να κολλάει ό,τι θέλει. Την υποβιβάζει σε αγωγό των πάντων – ακόμη και των λυμάτων – στο όνομα ενός πλουραλισμού που δίνει αδιακρίτως σε όλα τα είδη του λόγου το ίδιο μπόι.

Η αλήθεια είναι ότι η διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης ήταν πάντα ευάλωτη σε αυτή την κριτική. Αν εφάρμοζε αυστηρότερα φίλτρα θα κινδύνευε πάλι να την κατακρίνουν για μεροληψία. Γι’ αυτό προτιμά να αφήνει τα φίλτρα αχρησιμοποίητα. Και να επιστρέφει στον ρόλο που είχε όταν οι πολιτικοί της προϊστάμενοι ήταν γαλάζιοι ή πράσινοι και το πρώτο της μέλημα ήταν να μην τους δυσαρεστεί.

Το πώς ο Ταγματάρχης αντιλαμβάνεται αυτό τον ρόλο είχε φανεί πριν καν αναλάβει τα καθήκοντά του. Είχε φανεί από την απαράμιλλη υπομονή με την οποία είχε υποστεί το σαδιστικό κούρεμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Ραχήλ Μακρή. Εκείνη η δεκάωρη ανακριτική ταπείνωση προδίκαζε συμβολικά και το βεληνεκές του εγχειρήματος της επαναλειτουργίας της ΕΡΤ. Ηταν κυριολεκτικά «επαναλειτουργία» – διολίσθηση στην παλιά κουλτούρα της προσυριζαϊκής ΕΡΤ. Ηταν υποτροπή.