[Στίγμα] Τα μυστήρια του «Ρουβίκωνα»

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν λίγες ημέρες προ των εκλογών και με γεμίζουν απορία, εμένα μια αγνή ψυχή που ούτε έχει δει ούτε έχει ακούσει για τέτοιες  καταστάσεις (λέμε τώρα…) σαράντα χρόνια «φούρναρης». Ως εκ τούτου, με βάση ένα χθεσινό συμβάν θα παραθέσω τα πράγματα χωρίς σχολιασμό και ο καθένας ας εξαγάγει τα συμπεράσματά του. Χωρίς τη δική μου βοήθεια, διότι σεμνύνομαι να δηλώνω ότι διαθέτω τους ευφυέστερους αναγνώστες της χώρας – το λέω παντού στα καφενεία όπου από πρωίας  πίνω τον έναν καφέ μετά τον άλλον, προκειμένου να βγάλω το μεροκάματο.

Χθες, λοιπόν, το πρωί και πριν ακόμη φτάσω στο Da Capo, όπου με ανέμενε η καθημερινή ευγενής ομήγυρις, ομάδα δεκαπέντε ατόμων μετέβη στα γραφεία του ΤΑΙΠΕΔ στην οδό Κολοκοτρώνη στο κέντρο της Αθήνας και ισοπέδωσε τον όροφο – τουτέστιν, και σε γλώσσα slang, «τον έκανε καλοκαιρινό».

Η «πρωτοβουλία» δεν ήταν του φίλου μου Στέργιου Πιτσιόρλα (διευθύνοντος συμβούλου του περίφημου αυτού οργανισμού) ο οποίος είχε βαρεθεί τη διακόσμηση και είπε δι’ αυτής της μεθόδου να αλλάξει προς το καλύτερο το εργασιακό περιβάλλον. Οχι. Η πρωτοβουλία ανήκε σε άγνωστο καθοδηγητή αυτοαποκαλούμενης ομάδας ακτιβιστών υπό την επωνυμία «Ρουβίκωνας», η οποία ήθελε να διαμαρτυρηθεί για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Δεν έχουν την παραμικρή σημασία όσα ακολούθησαν – σημασία κατά τη γνώμη μου έχουν όσα προηγήθηκαν.

Την Παρασκευή λοιπόν, 11 του μηνός, ο πρώην υπουργός Ναυτιλίας και σφοδρός πολέμιος της ιδιωτικοποίησης Θοδωρής Δρίτσας, σύζυγος και κορόνα στο κεφάλι τής λατρεμένης κυρίας Τασίας «οι πρόσφυγες λιάζονται στην Ομόνοια» Χριστοδουλοπούλου, εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία κατηγορούσε το ΤΑΙΠΕΔ ότι αυθαιρέτως προχωρεί στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και ζητούσε να σταματήσει κάθε διαδικασία. Η δήλωση διανεμήθηκε  από το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για λόγους καθαρά «φερετζέ»: μην ακούτε που λένε ότι εμείς υπογράψαμε και ψηφίσαμε 3ο Μνημόνιο. Οχι βρε κουτά. Εμείς είμαστε κατά…

Μία ημέρα αργότερα στις 12 του μηνός, ημέρας Σάββατο, ο Πιτσιόρλας, σαρξ εκ της σαρκός επίσης του ΣΥΡΙΖΑ, απάντησε στον Δρίτσα, χαρακτηρίζοντας ακατανόητες τις δηλώσεις του και υπενθυμίζοντάς του το αυτονόητο (αυτό για το οποίο θα μας τρελάνει και ο Τσίπρας, κάποια στιγμή): ότι δηλαδή, κύριε, για ποιες αυθαιρεσίες με εγκαλείς; Εσύ δεν ήσουν που ψήφισες το Μνημόνιο, άρα και τις ιδιωτικοποιήσεις;

Χθες Δευτέρα, 14 του μηνός, πρωί πρωί, είχαμε την «παρέμβαση» των παλικαριών του «Ρουβίκωνα».

Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για τα ίδια παλικάρια τα οποία τον Φεβρουάριο αποπειράθηκαν να εισέλθουν και στη Βουλή – για πρώτη φορά μετά τα γεγονότα με την «μπούκα» των  ακροδεξιών το ’66 και την εισβολή των συνταγματαρχών της χούντας το ’67 – αλλά η φρουρά τούς πρόλαβε στο «τσακ», με αποτέλεσμα να δεχθεί την μήνιν της Προέδρου Ζωής. Η Πρόεδρος, θυμίζω επίσης, είχε ταχθεί υπέρ του δικαιώματος της παρουσίας διαδηλωτών στο Κοινοβούλιο, καθώς αυτό υπαγορεύει η δημοκρατική της συνείδηση…

Και είναι οι ίδιοι που προ μηνών έφθασαν κάποια στιγμή μέχρι του Μαξίμου, παρά τα ισχυρά αστυνομικά μέτρα, πέταξαν φέιγ βολάν και έφυγαν σαν κύριοι.

Στο κρίσιμο ερώτημα του καθενός εξ υμών «μα, γιατί δεν τους πιάνουν;», θα  συνεισφέρω  απλώς ότι τους γνωρίζουν. Ολους, όπως μου ανέφερε παράγων της Αστυνομίας. Ή, άντε, τους περισσότερους θα πω εγώ. Και είναι πράγματι απορίας άξιον, τώρα που το λέτε κι εσείς…

ΥΓ: Κατανοώ απολύτως ότι για το θέμα δεν εξέδωσε ανακοίνωση ο ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν περίμενα – είχε εκδώσει άλλωστε ανακοίνωση με τις δηλώσεις Δρίτσα την Παρασκευή, το λέω παραπάνω…

ΥΓ2: Τα άλλα, πλην ΣΥΡΙΖΑ, κόμματα όμως; Ούτε μία λέξη;

Μου τηλεφώνησε φίλος από τα παλιά χθες. Αντιστασιακός. Με δράση κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Και με ισχυρή μνήμη. Ο οποίος, ιδιαίτερα «ερεθισμένος» από τις  ατάκες του (κεντρο)αριστερού μου αγοριού Αλέξη περί των «αυλών των εργολάβων» όπου συναθροίζονται οι αντίπαλοί του, ήθελε σώνει και καλά να μου εξηγήσει την πορεία των εργολάβων αδελφών Τσίπρα (του μπαμπά του Αλέξη Παύλου και του θείου του Ηρακλή). Για το πώς έπαιρναν έργα «τότε» και άλλα πολλά και διάφορα. Οπως για παράδειγμα, για την κατασκευαστική εταιρεία του μπαρμπα-Αλέκου (Φλαμπουράρη)…

Του απάντησα ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν, αφού ουδείς εκ των δύο αδελφών Τσίπρα ζει για να τα αντικρούσει. Μου αντέτεινε ότι έχει «τα πρακτικά από τη δίκη της ΔΑΚ (Δημοκρατική Αντίσταση Κρήτης) στο Στρατοδικείο Χανίων τον Φεβρουάριο του 1968. Εκεί φαίνεται καθαρά τι έκανε και τι είπε ο καθένας μας». Του ανέφερα όσο πιο μαλακά μπορούσα ότι αυτά είναι για τον ιστορικό του μέλλοντος. Οτι εκλογές έχουμε, «τι (μπορεί να) φταίει το παιδί για το τι έκανε ή δεν έκανε ο θείος ή ο πατέρας του», τέτοια.  

Αλλά πριν κλείσουμε, μου λέει:

– Να σου απαγγείλω τουλάχιστον ένα «σονέτο» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου; (Ο σημαντικός αυτός πολιτικός της Δεξιάς, θυμίζω εγώ δίκην Wikipedia, πλην του πλούσιου συγγραφικού του έργου, των μελετών και των συγγραμμάτων του, είχε γράψει και σονέτα)

– Κακό;

– Οχι, άσε με, θα δεις.

– Να μου το απαγγείλεις τότε, απάντησα, γιατί δεν ήθελα να κλείσουμε «μαλωμένοι».

«Τον ήρωα τον γνωρίζεις απ’ την πτώση

και τον δειλό απ’ τ’ ανεβάσματα που δεν τού αξίζει.

Του πρώτου τ’ όνομα το ψιθυρίζει

στ’ αφτιά του λαού ένας άγνωστος με πλούσια γνώση.

Τ’ όνομα του άλλου το σαλπίζει

και με τα τύμπανα το διαφημίζει

στην αγορά ο εσμός των εργολάβων».

Επανέρχομαι στα σημερινά, διότι εκλογές έχουμε, σε πέντε ημέρες θα ψηφίσουμε. Να μην ξέρουμε τι ψηφίζουμε; Να ξέρουμε. Λοιπόν, υποψήφιος στις εκλογές είναι και ο Λεβέντης. Αυτός ο ίδιος Λεβέντης που έβαλε γυναίκα, κουνιάδα, αδέρφια, ξαδέρφια και όποιον έβρισκε μπροστά του στο ψηφοδέλτιο να τους βγάλει βουλευτές διότι κατά τα φαινόμενα θα χάσουμε τη Rachel Μακρή, έχουμε χάσει ήδη την Ξουλίδου, θα μας λείψουν όπως φαίνεται και διάφορα άλλα «νούμερα» που (δια)κοσμούσαν την προηγούμενη Βουλή, οπότε κάποιος έπρεπε να καλύψει το κενό – οι… λεβέντες!

Δεν θα σημειώσω τίποτε περισσότερο. Θα αναφέρω μόνο και το εξής, για να καταλάβουμε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ότι παιδιά οι εκλογές, και αυτές οι εκλογές ειδικότερα, δεν είναι πλάκα, ούτε για πλάκα: ο κύριος Λεβέντης, τον οποίο κάποιοι θέλουν να στείλουν στη Βουλή ως «αντίσταση στο κατεστημένο», δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται. Χθες τον είχε καλεσμένο ο Παπαδάκης στον Αnt1. Αλλά αντί να πάει στον Ant1, βρέθηκε στον Alpha να ψάχνει τον Παπαδάκη. Ούτε πινακίδες είδε ούτε διευθύνσεις, τίποτε.

Τόσο απλά…

Με ενημέρωσαν ότι χθες στην πρωινή εκπομπή της αντικειμενικής και αμερόληπτης ΕΡΤ, ο γνωστός (από κάθε άποψη…) Καμμένος με καθύβρισε ισχυριζόμενος, πλην των άλλων, ότι έχει επιτύχει την καταδίκη μου επειδή λέει τον έχω αποκαλέσει ακροδεξιό. Ουδέν αναληθέστερον.

Φυσικά δεν πρόκειται να του απαντήσω. Αδιαφορώ. Σε μερικές ημέρες θα είναι παρελθόν. Αντί απαντήσεως, λοιπόν, μερικές λέξεις μόνο (δανεικές από τη δική του φρασεολογία): «Στα τέσσερα. Την Κυριακή, στα τέσσερα»…