[Αριστερά της Εδέμ] Η Διεθνής των ροκ σταρ

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη: και όχι, δεν είναι ακριβώς αυτό του κομμουνισμού. Προς το παρόν είναι το φάντασμα μιας παράδοξης Αριστεράς με πολλά νέα και παλιά υλικά. Και μιας Αριστεράς που εκτείνεται από την Αίγινα, όπου συνήθως παραθερίζει ο Γιάνης Βαρουφάκης, μέχρι την παμπ στο Λονδίνο, όπου γιόρτασε τη νίκη του ο νέος επικεφαλής των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν. Μιας Αριστεράς που περιέχει επίσης κάτι από Ιταλία και τις βολές κατά Ρέντσι από την εσωτερική αντιπολίτευση που του ασκεί ο Φασίνα. Λίγο από την αλογοουρά του Ιγκλέσιας των Podemos στην Ισπανία που θυμίζει κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης. Κάτι από την εστέτ Αριστερά του γόη Αρνό Μποντεμπούρ στη Γαλλία. Α, και μια εσάνς από Χόνεκερ με τον Λαφοντέν και το Ντι Λίνκε στη Γερμανία.

Μια Αριστερά που εκκινείται από διαφορετικές αφετηρίες και προτάγματα αλλά με τον ίδιο παρονομαστή: την αντι-λιτότητα, την ελάφρυνση του φτωχού, τη νέα δομή της Ευρώπης. Εντάξει, εδώ χωρούν και λαϊκισμοί και ευρωσκεπτικισμοί και βοναπαρτισμοί. Το θέμα όμως είναι αλλού: Ποιος παράγοντας απελευθερώνει με ταχύτητα τις νέες δυνάμεις; Μήπως μέσα από αυτή την ακόμη ασθενή συνομοσπονδιοποίηση των αριστερών φωνών ακούγεται όλο και πιο δυνατά η κραυγή των λαών που δεν αντέχουν άλλο τη φτέρνα του νεοφιλελευθερισμού; Μήπως η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι η μόνη αιτία που οδηγεί σε νέες εθνικές αναδιπλώσεις;

Εχει, για παράδειγμα, ενδιαφέρον πως ο θρίαμβος του Κόρμπιν έχει βάση στην πλευρά της συζήτησης που γίνεται στην Αγγλία πως αν η φούσκα της Κίνας σπάσει εντελώς, δεν μπορούμε να ζούμε με χρηματιστήρια και πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην παραγωγή και στην κερδοφορία σε παραγωγικούς τομείς. Πριν από δυο μέρες μάλιστα είχαμε και μανιφέστο για το Σχέδιο Β της Ευρώπης από Μελανσόν, Βαρουφάκη, Φασίνα, Λαφοντέν και Ζωή (η τελευταία ως τι; Τέλος πάντων). Μέρος της συζήτησης θεωρεί πως η νέα Διεθνής των ροκ σταρ πυροδοτήθηκε από το παράδειγμα Τσίπρα. Θετικά, αφού άναψε τη συζήτηση. Αρνητικά, αφού έδειξε τα όρια που σηκώνει μια ήπια πολιτική η ευρωζώνη. Εξάλλου, μέρος της Αριστεράς έξω ήδη έχει εγγράψει τον Αλέξη πλάι στον Ρέντσι και άρα στις συστημικές φωνές. Μόνο ο Ιγκλέσιας των Podemos του έχει απομείνει και ο παλιός φιλόσοφος Τόνι Νέγκρι. Αλλοι πάλι βλέπουν εδώ το νέο εγχείρημα που θα είναι απεθνικοποιημένο και δεν θα έχει τις αγκυλώσεις των παλιών ΚΚ. Το βέβαιο είναι πως τα συναρπαστικά χρόνια που έρχονται θα δείξουν γρήγορα πόσα απίδια πιάνει ο κάθε ροκ σάκος.