[Στίγμα] Αδοξο τέλος

Η απόσυρση της υποψηφιότητας μιας φωτεινής μορφής της προηγούμενης κυβέρνησης – αναφέρομαι στην αναπληρώτρια υπουργό με αρμοδιότητα επί θεμάτων αντιμετώπισης της ανεργίας Ράνια Αντωνοπούλου – μου θύμισε μια ωραία ιστορία με πρωταγωνίστρια την ίδια. Αφορά την περίοδο που είχε πιάσει την ανεργία από τα κέρατα (ναι, το γνωρίζω, δεν έχει η ανεργία κέρατα, ο ταύρος έχει, αλλά η γυναίκα υπουργός για την ανεργία ήταν, είπα να κάνω μια μεταφορά έστω υπερβολική…).

Η κυρία είναι σύζυγος του επικεφαλής του Ιδρύματος Λεβί, το οποίο ειδικεύεται σε οικονομικά ζητήματα, Δημήτρη Παπαδημητρίου. Αυτός με τη σειρά του είναι καθηγητής σε ένα από τα πολλά πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης. Εμφανίστηκε στα μέρη μας όλως τυχαίως λίγο μετά τις εκλογές του ’12, όταν και τα νήπια μπορούσαν να διαβλέψουν ότι το (κεντρο)αριστερό μου αγόρι Αλέξης θα γινόταν μια μέρα πρωθυπουργός. Και είναι αυτός που έβαλε τον ανεπίδεκτο μαθήσεως νεαρό Αλέξη στα αμφιθέατρα αμερικανικών πανεπιστημίων να αγορεύει σε αγγλικά επιπέδου elementary για θέματα που του ήταν παντελώς άγνωστα.

Ο Παπαδημητρίου φίλος, όπως και η σύζυγος, του «ουάου» αγοριού Βαρουφάκη, συμπορεύθηκαν μαζί του επί μήνες στην ίδια κατεύθυνση (οπαδοί ως γνωστόν της επιστροφής  στη δραχμή…), αλλά κάποια στιγμή – για άγνωστους σε εμένα, και πολλούς άλλους, λόγους – τα έσπασαν. Ετσι το Υπουργικό Συμβούλιο απώλεσε μια από τις ελάχιστες στιγμές χαλαρότητας – συνέβαινε κατά το τέλος των αγορεύσεων Βαρουφάκη, όταν ακουγόταν το μοναχικό ενθουσιώδες χειροκρότημα της κυρίας Αντωνοπούλου…

Μήνες αργότερα όλα αυτά ήταν παρελθόν. Ο Βαρουφάκης είχε καταγάγει τον «θρίαμβο» θα τον χαρακτηρίσω, χωρίς δόση υπερβολής, της Ρίγας Λετονίας και ήταν εμφανές πλέον ότι μετρούσε μέρες στην κυβέρνηση. Τότε ήταν που εμφανίστηκε η κυρία Αντωνοπούλου στις πηγές δύναμης της κυβέρνησης, εισηγούμενη εντελώς… αντικειμενικά να πάρει τη θέση του Βαρουφάκη ο σύζυγός της, ο Παπαδημητρίου (εκτιμώ για να ολοκληρώσει ό,τι δεν επέτυχε ο άλλος…).

Δυστυχώς, δεν εισακούστηκε. Τον έφαγε στη στροφή ο Ευκλείδης «φοράω και εγώ trendy κασκόλ» Τσακαλώτος του στρατηγού βεβαίως, βεβαίως, και έτσι δεν είχαμε τη χαρά να δούμε να συνεχίζεται το έργο Βαρουφάκη…

Ψυχοπλάκωμα

Από την ίδια εκείνη περίοδο θα αφηγηθώ και κάτι ακόμη, ίνα καταστεί πλήρης η εικόνα του είδους της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καθότι επαπειλείται ως γνωστόν νέος γύρος και ποιος αντέχει!

Τη νύχτα λέει του ιστορικού, εκ των πραγμάτων, Υπουργικού Συμβουλίου (Κυριακή ήταν) κατά τη διάρκεια του οποίου επικυρώθηκε η μεγαλειώδης απόφαση Τσίπρα για την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος και όλα τα συμπαρομαρτούντα (κλείσιμο τραπεζών κ.λπ.) συνέβη το εξής καταπληκτικό που συνεισφέρει αποτελεσματικά νομίζω στη διαμόρφωση της εικόνας τού ποιοι κυβερνούσαν τη χώρα:

n Περί την 1η πρωινή, λέει, ολοκληρώθηκε το Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά ουδείς αποχωρούσε, του Τσίπρα συμπεριλαμβανομένου. Και τούτο, διότι έβγαλαν – οι περισσότεροι, όχι όλοι – τα κινητά και άρχισαν να τηλεφωνούν σε υπερπόντιες χώρες της Απω Ανατολής και της Ωκεανίας, όπου λόγω της διαφοράς της ώρας είχαν ανοίξει οι αγορές!

Αναζητήθηκαν ξαδέρφια, φίλοι, γνωστοί (ώς τη… Νέα Ζηλανδία!!!), όποιος τέλος πάντων μπορούσε να παράσχει κάποια πληροφορία επί ενός πολύ συγκεκριμένου θέματος το οποίο απασχολούσε εντόνως την ομήγυρη: κατά πόσον δηλαδή… κατέρρευσαν οι τοπικές  αγορές από την απόφαση της κυβέρνησης να προκηρύξει δημοψήφισμα!

Υποθέτω δεν απαιτείται περιγραφή της απογοήτευσης που επικράτησε όταν κατέστη γνωστό ότι των αγορών δεν ίδρωνε το αφτί από τα παιχνιδάκια της Αθήνας…

Καταιγίδες

Αυτά όμως είναι παρελθόν, είναι ιστορία (αφήνω δουλειά για τον ιστορικό του μέλλοντος όπως γίνεται φανερό). Σε κάτι πιο «φρέσκο» θα αναφερθώ τώρα. Αφορά την προχθεσινή περιοδεία του (κεντρο)αριστερού μου αγοριού Αλέξη στην εύανδρο Ηπειρο, στην Αρτα και στα Γιάννενα.

Οι είκοσι τον αριθμό ανταποκριτές μου μού μετέφεραν μια μάλλον αποκαρδιωτική εικόνα από αυτή την περιοδεία. Η πρωινή «βόλτα» στην αγορά της Αρτας είχε δεν είχε 150 άτομα, με το ένα τρίτο να είναι αστυνομικοί. Στις εκλογές του Ιανουαρίου, στον ίδιο χώρο, είχε γίνει το «έλα να δεις». Η μισή πόλη είχε κατέβει στην αγορά να υποδεχθεί τον «πατριώτη μας αυριανό πρωθυπουργό»…

Και το βραδάκι στα Γιάννενα, άλλα δράματα. Φυσικά το γνώριζαν. Για τον λόγο αυτόν οι οργανωτές μετέτρεψαν την προγραμματισμένη αρχικά ανοιχτή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της πόλης σε συγκέντρωση σε αίθουσα ξενοδοχείου, με τη δικαιολογία ότι στην πόλη θα έπεφτε καταιγίδα εκείνη την ώρα. Αλλά το τι… καταιγίδα έπεσε, το είδαν αργότερα οι ανταποκριτές μου: η αίθουσα του ξενοδοχείου περιορίστηκε σχεδόν στο μισό, για να χωράει 12 σειρές καθισμάτων και να δίνεται η εντύπωση ότι γέμισε ασφυκτικά. Ηταν-δεν ήταν 300 άτομα, δηλαδή, όλα κι όλα και με τους ορθίους…

Μικρά κόλπα, άνευ ουσίας…

Μια ιστορία απ’ τα παλιά

Θλιβερό καθήκον μάς έφερε χθες το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο. Φίλοι, σύντροφοι, απλοί άνθρωποι κήδευσαν έναν καλό άνθρωπο, τον Λάμπρο Κανελλόπουλο. Ο Λάμπρος που άφησε σπουδαίο έργο ως πρόεδρος της ελληνικής επιτροπής της UNICEF είχε διατελέσει επί σειρά ετών βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και για ένα διάστημα υφυπουργός Εργασίας. Αν αναφέρομαι τώρα σε αυτόν είναι για να θυμίσω – σε λίγους γνωρίζοντες και ακόμη λιγότερους… παθόντες – ότι ο άτυχος Λάμπρος έπεσε προ 16 ετών θύμα τρομερής απάτης από συνάδελφό του βουλευτή, ο οποίος προϊόντος του χρόνου, προόδευσε ο ερίφης, και σήμερα είναι αρχηγός μικρού κόμματος.

Συνέβη λοιπόν το 1999. Ηταν η περίοδος της «άνθησης» του Χρηματιστηρίου και ο περί ου ο λόγος βουλευτής και νυν αρχηγός εμφανιζόταν στη Βουλή ως expert σε θέματα μετοχών, επειδή υποτίθεται ότι είχε εσωτερική πληροφόρηση για πολλές εταιρείες. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στο Περιστύλιο της Βουλής πλασάροντας μετοχή εταιρείας που ανήκε στον τότε πεθερό του, η οποία υποτίθεται ότι θα γινόταν «πύραυλος» τις επόμενες ημέρες.

Επεισε διαφόρους (βουλευτές κυρίως) να του εμπιστευθούν τα χρήματά τους για να τα πολλαπλασιάσουν με βεβαιότητα όπως τους υποσχόταν, ποντάροντας σε αυτήν την εταιρεία. Επεισε και τον Λάμπρο. Από τα 11,5 εκατομμύρια δραχμές των οικονομιών του, εμπιστεύθηκε στον «λάμογα» θα τον χαρακτηρίσω επιεικώς συνάδελφό του τα 10. Φυσικά τα έχασε! Οταν αποδείχθηκε ότι όλα όσα υποσχόταν ο «λάμογας» βουλευτής ήταν ένα από τα πολλά παραμύθια που κατά καιρούς κατασκευάζει, ο Κανελλόπουλος, όπως και άλλοι συνάδελφοί του θύματα του βουλευτή άρχισαν να του ζητούν τα χρήματά τους. Για ένα διάστημα εξαφανίστηκε από τη Βουλή. Οταν κάποτε επανήλθε, σφύριζε αδιάφορα. «Να κονομήσετε δεν θέλατε; Τι να σας κάνω τώρα» ήταν το  βασικό αντεπιχείρημά του, και ας του έλεγαν οι άλλοι ότι τους «έριξε» ως κοινός απατεών.

Ο Λάμπρος δεν του ξαναμίλησε ποτέ. Το ίδιο και άλλοι βουλευτές τους οποίους «δάγκωσε» κανονικά. Εννοείται ότι δεν ίδρωσε καθόλου το αφτί του για όλα αυτά.  Φαντάζομαι ότι χθες θα κοιμήθηκε ήσυχος. Ενας λιγότερος από αυτούς που ξέρουν ποιος πραγματικά είναι…