Ημέρες σύγχυσης και σημειολογίας

Σε αυτές τις ημέρες της σύγχυσης, της πολιτικής απροσδιοριστίας και – γιατί όχι; – της απογοήτευσης ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας, άλλοι διατυπώνουν σενάρια και άλλοι τις επιθυμίες τους. Ας καταγράψουμε και εμείς ένα σενάριο, το οποίο είναι στις σκέψεις αρκετών, αλλά ελάχιστοι το ψελλίζουν.

Μετά τις εκλογές και αφού ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση επί παραδείγματι με το ΠΑΣΟΚ και ίσως Το Ποτάμι, θα τεθεί σε κίνηση η διαδικασία για την ανασυγκρότηση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Η ανασυγκρότηση, με βάση τους εμπνευστές του σεναρίου, θα γίνει με άξονα τον ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως την persona του Αλέξη Τσίπρα. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον – και μέρα με την ημέρα επιβεβαιώνεται – μετατοπιστεί στον χώρο της δεξιάς Σοσιαλδημοκρατίας και οι διαφορές της με την αντίστοιχη ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι δευτερεύουσες και κυρίως διαχειριστικής φύσεως. Στον νέο πολιτικό σχηματισμό που θα λειτουργεί πολυτασικά – παλιά μας τέχνη κόσκινο – θα μπορούν να βρουν την έκφρασή τους και όλες οι σοσιαλδημοκρατικές ομάδες και κινήσεις, που σήμερα είναι ανέστιες. Και βεβαίως η προσδοκία είναι η επί μακρόν διακυβέρνηση της χώρας.

Οι τρεις σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι συμπληρωματικοί και όχι επικαλυπτόμενοι. Π.χ., ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σωρεία – τρόπος του λέγειν – κομματικών γραφειοκρατών, αλλά έχει ισχυρό έλλειμμα σε επαγγελματίες της πολιτικής που το ΠΑΣΟΚ διαθέτει σε πλεόνασμα. Οι άνθρωποι που θα σχεδιάσουν στο παρασκήνιο τις κινήσεις υπάρχουν. Είναι, για παράδειγμα, ο Νίκος Βούτσης – υπήρξε ο στρατηγικός νους της διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ – και ο επανακάμψας Κώστας Λαλιώτης που μιλάει στο αφτί της Φώφης Γεννηματά. Ισως έτσι εξηγούνται και οι σχεδόν εμμονικές αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ στα βαρίδια του ΠΑΣΟΚ, τα οποία βεβαίως έχουν ονοματεπώνυμο και διευθύνσεις. Επίσης οι αναφορές σε κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι, όπως και ο εξορκισμός του μεγάλου συνασπισμού, που είναι ο διακαής πόθος των Γερμανών. Οπως, φυσικά, και οι ανδρεοπαπανδρεϊκές ασκήσεις πολιτικής διακυβέρνησης, τις οποίες κάνει με επιμονή την τελευταία περίοδο ο Τσίπρας. Η σημειολογία είναι προφανής και στο κομματικό και στο πολιτικό σκηνικό. Βεβαίως, τέτοια εγχειρήματα δεν είναι αναίμακτα. Αλλά αυτό μικρή σημασία θα έχει, εφόσον οι οιωνοί θα είναι καλοί. Από την επωνυμία του νέου σχηματισμού, προφανώς θα περιττεύει η λέξη «ριζοσπαστική». Και σήμερα δεν έχει κανένα νόημα, πόσω μάλλον στο ενδεχόμενο του προαναφερόμενου σεναρίου. Πρόκειται για ένα ασαφές κληροδότημα άλλων σκοπιμοτήτων και άλλης εποχής.

Οι σεναριογράφοι όμως δεν έχουν υπολογίσει ορισμένες λεπτομέρειες! Πρώτον, τις κοινωνικές αντιστάσεις, οι οποίες τους επόμενους μήνες μπορεί να συγκροτηθούν σε χιονοστιβάδα. Και δεύτερον, ότι ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά θα τον ψηφίσουν υπό το κράτος των εντυπώσεων των προηγούμενων μηνών και κυρίως του εξαμήνου της διαπραγμάτευσης και – όπως δηλώνουν πολλοί – για τελευταία φορά. Κυρίως για να μη βγει ο Μεϊμαράκης και η Νέα Δημοκρατία. Δηλαδή, για να μην επικυρώσουν εκλογικά τη δική τους ήττα. Οι εκλογές, λοιπόν, της 20ής Σεπτεμβρίου σηματοδοτούν μια καμπή στην εξέλιξη και τη διαχείριση της πολιτικής, κοινωνικής και κυρίως οικονομικής κρίσης. Δεν είναι σαφές αν το μέλλον αργεί πολύ ή έχει φτάσει ήδη…