[Εναλλακτικά] Οι φιλελέ φύλαρχοι

Οι φύλαρχοι του «φιλελευθερισμού» και του «μεταρρυθμισμού» αυτές τις ημέρες έχουν κάτι από τον κατατρεγμό παλιών αριστερών του μεταπολέμου. Το επτάμηνο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έφερε στο προσκήνιο όσα εκείνοι υποτίθεται πως αντιπαλεύουν. Η ελάχιστη άμυνά τους που ήταν τα συλλαλητήρια Μένουμε Ευρώπη και το Ναι στο δημοψήφισμα δεν ήταν ακριβώς δικής τους «γραμμής». Και απέπνεαν Τσόρτσιλ και Καραμανλή (τον Α’).

Ακόμη και επιμέρους δικαιωματισμοί που υλοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ όπως η αποσυμφόρηση των φυλακών ή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, τα υποστήριξαν με μισή καρδιά. Βάραινε εξάλλου, σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα, πως η πρώτη φορά Αριστερά διακινδύνευε τη θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Ο καλπασμός του «εθνολαϊκισμού» – σύμφωνα πάντα με τους ίδιους και με τον προσφιλή όρο που δανείζονται από τον Ταγκίεφ – ήταν το μείζον επίδικο. Ετσι το προηγούμενο διάστημα, σχεδόν παβλοφικά τα πολλά κομμάτια του σπασμένου καθρέφτη του φιλελευθέρου χαλιφάτου μπήκαν άτυπα κάτω από το ενιαίο τόξο του ευρωπαϊσμού.

Τουλάχιστον αυτό συνέβη σε αισθητικό και ιδεολογικό επίπεδο αφού πολιτικά δεν βρήκαν κοινή στέγη. Και φτάσαμε σήμερα, λίγες ημέρες πριν από την κάλπη οι φύλαρχοι της «ανοιχτής κοινωνίας» να διαμοιράζονται σε διάφορα κόμματα. Στο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Στο ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη. Στο Ποτάμι. Μάλιστα για τον χώρο τίθεται ένα δίλημμα που σήμερα σχεδόν διχάζει: στοιχίζεσαι με τον κυρίαρχο πόλο κατά της «εθνολαϊκιστικής» Αριστεράς του Τσίπρα; Δηλαδή, τάσσεσαι απλά και ταπεινά με τη Νέα Δημοκρατία; Ή τραβάς τον αυτόνομο δρόμο σου με σαφή ατζέντα, π.χ. με Το Ποτάμι; Είναι παράξενο αλλά το παραπάνω ερώτημα έχει μπει και στην άλλη πλευρά του λόφου, δηλαδή στην Αριστερά. Στρατεύεσαι με τον Τσίπρα για μια άμβλυνση των όρων του Μνημονίου; Ή τραβάς μια ζεϊμπεκιά ιδεολογικής καθαρότητας με ΛΑΕ – ΚΚΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη γραμμή του αντιμνημονίου;

Στο πρώτο δίλημμα υπερισχύει σήμερα η γνώμη που θέλει τον όποιο μεταρρυθμισμό να κάνει εισοδισμό μέσω του κεντροδεξιού πυλώνα. Κι αυτό αφού προέχει η Ευρώπη. Η άποψη αυτή βλέπει Το Ποτάμι σαν μια άλλη ΔΗΜΑΡ που προσεχώς θα κατακερματιστεί έχοντας πρώτα αποδυναμώσει το Μέτωπο της Λογικής. Δεν είναι τυχαία σήμερα η διαρροή ψηφοφόρων του Ποταμιού προς τον Μεϊμαράκη.

Η άλλη γνώμη βλέπει τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ ως παλιά υλικά ενός παλιού κόσμου. Αμετακίνητες ύλες μιας παρωχημένης μεταπολίτευσης. Και, άρα, την ενίσχυση μικρότερων δυνάμεων ως προαπαιτούμενο μιας καθαρής ατζέντας. Εδώ βέβαια υπάρχει το παράδοξο πως οι υποτιθέμενοι νέοι και μικρότεροι του Μένουμε Ευρώπη δεν στερούνται παλιών υλικών και λαϊκισμού. Για καιρό οι φύλαρχοι θα παραμένουν πονεμένοι.