Λένε, λένε και τι δεν λένε!

Πωρωμένοι εναντιολόγοι ή χτισμένοι από τα δομικά υλικά της καχυποψίας και της κουτοπονηριάς; Περίεργη φτιάξη οι Ελληνες τελικά. Την ήττα την τυλίγουν με το σύννεφο του μύθου και την παραδίδουν στις επόμενες γενιές ως έπος (Θερμοπύλες, Σούλι και, και…), την επιτυχία την αμφισβητούν και αναζητούν σε σκοτεινές στενωπούς το «αληθινό». Αποθεώνουν την Κυριακή τον θριαμβευτή και τη Δευτέρα τον κατακρημνίζουν. Με το ένα χέρι θεοποιούν και με το άλλο αφορίζουν. Κομπάζουν για τα λάθη τους, αυτοσαρκάζονται και αλίμονο αν τους τα επισημάνει τρίτος: τον σβήνουν από «δικό».

Σε καφενειακές συνάξεις και σε συζητήσεις επί των αθλητικών γεγονότων – κυρίως – ξεδιπλώνεται ενίοτε αχαλίνωτος εξτρεμισμός. Αλλωστε τα αθλητικά εύκολα αποκρυπτογραφούνται από τους ταπεινούς, ενώ η πολιτική πλέον χρειάζεται μελέτη φιλοσοφίας και ψυχιατρικής για να εμβαθύνεις στον νου των επίδοξων σωτήρων.

– Το χρυσό μετάλλιο της Πατουλίδου δεν ήταν καθαρό.

– Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας μπάσκετ είχε «πιάσει» τους διαιτητές του ημιτελικού του Μουντομπάσκετ με τις ΗΠΑ.

– Ο Παναθηναϊκός έφτασε μέχρι το Γουέμπλεϊ με σπρώξιμο από τη χούντα.

– Ο διαιτητής του τελικού του Euro 2004 ήταν ο οδοντίατρος του Ρεχάγκελ.

– Κεντέρης και Θάνου έτρεχαν ντοπαρισμένοι.

– Ο Δημοσθένης Πασχαλίδης (έφορος της θρυλικής ομάδας μπάσκετ της ΑΕΚ του ’68) συνέτρωγε με τους διαιτητές το βράδυ πριν από τον τελικό με τη Σλάβια Πράγας.

– Ουδείς από τους 42 τίτλους πρωταθλημάτων του Ολυμπιακού είναι «καθαρός».

Και οι ακριτομυθίες, που αρχίζουν με ένα τσιγάρο και μια κουβέντα: «Εγώ θα σου πω, για να μαθαίνεις», δεν έχουν πυθμένα.

Και πού οδηγεί όλη αυτή η μυθοπλαστία; Σε ένα ταξίδι απαξίωσης που αρχίζει με τους άριστους των οιωνών και καταλήγει σε ανήλιαγους βυθούς.

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, έναν χρόνο και κάτι μήνες πριν, άγγιξε το όνειρο της πρόκρισης στις οκτώ καλύτερες του κόσμου· από την περασμένη εβδομάδα λοιδορείται ανηλεώς. Μετά την ήττα από τη Φινλανδία και την ισοπαλία με τους Ρουμάνους, οι ελπίδες πέθαναν τελευταίες αφού όμως πρώτα είχε πεθάνει το γόητρο μιας ομάδας που κάποτε έσφυζε.

Η χλεύη πήρε τη θέση των επαίνων.

Να είναι ένας τρόπος άμυνας; Να αποτελούν ένα είδος εξορκισμού οι αντιδράσεις των ταπεινωμένων οπαδών;

Οι Ολλανδοί έχουν πιει τρία φαρμάκια σε τρεις τελικούς Μουντιάλ και την ομάδα τους την τιμούν αδιαλείπτως· ακόμα και τώρα που κινδυνεύει να μείνει εκτός Euro. Οι Ελληνες τι κάνουν; Για το καλό έχουν μια κακή ιστορία να διηγηθούν που μόνο αυτοί γνωρίζουν. Για το κακό, πάλι, κρατούν ένα ανάθεμα και ένα γιούχα.

Ουαί τοις ηττημένοις, αλλά και για τους νικητές η δόξα σχοινοβατεί πάνω από βάραθρα. Παράξενοι οπαδοί αυτοί οι Ελληνες, παράξενοι και μαγευτικοί: απίθανοι αλχημιστές που με τη φιλοσοφική λίθο τους μετατρέπουν σε δευτερόλεπτα τους μαλάκες σε λεβέντες και τους λεβέντες σε μαλάκες και τελικά καταλήγουν ηττημένοι, πάντα, από τις εμμονές και τα συμπλέγματά τους.