[Θεωρείο] Οι κίνδυνοι του εξωτισμού

Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης ανήρτησε στην ιστοσελίδα του έναν πολύ διδακτικό διαδραστικό χάρτη σχετικά με την προέλευση των μεταναστών. Η καινοτομία του είναι ότι με ένα κλικ πάνω σε κάθε χώρα, ο περιηγητής μπορεί να δει από ποιες χώρες προέρχονται οι μετανάστες της, αλλά και σε ποιες χώρες έχουν μεταναστεύσει οι δικοί της κάτοικοι. Ανακαλύπτει, έτσι, ότι τον 21ο αιώνα κάθε χώρα της Δύσης είναι στην πραγματικότητα ένα πολυεθνικό μωσαϊκό από το οποίο δεν λείπει σχεδόν κανένα έθνος του πλανήτη, ένα χαρμάνι πολιτισμών από το οποίο δεν εξαιρείται κανένας τους. Είναι σαν οι πάντες να ζουν παντού – τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση που αποκομίζει κανείς.

Ο οργανισμός έχει συγκεντρώσει τα στοιχεία των μεταναστευτικών ροών από την Παγκόσμια Τράπεζα. Με βάση αυτά τα στοιχεία, λοιπόν, η Ελλάδα φιλοξενεί μετανάστες από κάθε γωνιά της Γης. Η ελληνική επικράτεια είναι σαν μια αποτύπωση του πνεύματος του ΟΗΕ, αλλά διαφέρει ο αριθμός των εκπροσώπων κάθε χώρας-μέλους. Δεν λείπει όμως ούτε ένα μέλος: ανάμεσα στους 676.846 Αλβανούς, τους 37.980 Ρώσους, τους 1.276 Φινλανδούς και τους 2.365 Νοτιοαφρικανούς ζουν 470 Κουβανοί, 440 Ινδονήσιοι, 370 Νεοζηλανδοί, 9 Μογγόλοι και 7 Καμποτζιανοί. Επίσης, ζει και ένας άνθρωπος από το Σουρινάμ.

Αυτός ο μοναδικός άνθρωπος που ήρθε και – κυρίως – έμεινε στην Ελλάδα από αυτή τη μικρή λατινοαμερικανική χώρα, όπου στο πέρασμα των χρόνων ανακατεύτηκαν Ινδοί, Αφρικανοί, Ινδονήσιοι, ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής, Ολλανδοί, Λεβαντίνοι, Πορτογάλοι και Βραζιλιάνοι, θα άξιζε την τύχη ενός είδους υπό προστασία. Οχι επειδή όλα αυτά ακούγονται κάπως εξωτικά. Αλλά επειδή, έστω και θεωρητικά, κινδυνεύει από τον δικό μας εξωτισμό. Από μια υπουργό Μετανάστευσης, για παράδειγμα, που με τον ασυγκράτητο μανταμσουσουδισμό της, το βάθος της αναλυτικής της ικανότητας και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο μετασχηματίζει σε ήχους τη σκέψη της, θυμίζει όλο και περισσότερο σπάνιο πουλί του Αμαζονίου.