[Ενστάσεις] Στάθης Λαζαρίδης

Το 2007 η Ελλάδα συνέχιζε να ζει αμέριμνα με δανεικά, στον απόηχο των Ολυμπιακών Αγώνων. Κανείς δεν φανταζόταν ούτε χρεοκοπίες ούτε Μνημόνια, ούτε καν τον φόνο του Γρηγορόπουλου και την πρόβα αναταραχής στην Αθήνα που ριζοσπαστικοποίησε μια ολόκληρη γενιά.

Μέσα σε εκείνη την αμεριμνησία, το κράτος επιχείρησε να δώσει την εντύπωση ότι δεν θα ανεχθεί συγκεκριμένους θυλάκους ανομίας στα Ζωνιανά της Κρήτης – παρότι, γενικώς, η πρόθεση εκείνη αντιμετωπίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, με έμφαση στη γραφική πλευρά του θέματος. Ηταν πολύ ωραία ιστορία, άλλωστε, ότι ένα γαλατικό χωριό αντιστεκόταν (στην πραγματικότητα, ορισμένοι μέσα στο χωριό) για το δικαίωμα στο χασίς και τα Καλάσνικοφ (τη δήθεν «ιδιαιτερότητα» δήθεν «ανυπότακτων» που αποζούσαν από την ανομία). Ωσπου στη διάρκεια μιας επιχείρησης της Αστυνομίας, στις 5 Νοεμβρίου 2007, αστυνομικοί που πήγαιναν στα Ζωνιανά δέχτηκαν καταιγισμό πυρών από άγνωστους δράστες. Ο ειδικός φρουρός Στάθης Λαζαρίδης τραυματίστηκε σοβαρότατα, έμεινε κλινικά νεκρός οκτώ χρόνια και πέθανε τις προάλλες. Ο θάνατός του ήταν είδηση στα ψιλά.

Αδικο. Δεν έζησε ηρωική ζωή, δεν είχε ηρωικό θάνατο. Δεν υπάρχουν μεγάλα λόγια για να τον συνοδεύσουν. Αλλά η συνηθισμένη ζωή του αναμετρήθηκε με την καθημερινότητα, το αναπότρεπτο καθήκον και την προκατάληψη: για μια δήθεν επαναστατική αργκό, οι αστυνομικοί είναι στυλοβάτες του συστήματος και αυτό δεν επιτρέπει στην αγορά της μυθολογίας κανενός είδους μυθοποίηση.

Αλλά ο Στάθης Λαζαρίδης θα μπορούσε να είναι μύθος. Ενας καθημερινός άνθρωπος δίνει τη ζωή του για να τηρούνται οι κανόνες σε μια κοινωνία στην οποία η ισχύς των κανόνων και ο σεβασμός που απορρέει από την ισχύ αυτή δίνουν το μέτρο των αξιών της. Δυστυχώς, και στην εποχή της αμεριμνησίας και στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν η επένδυση στην ανομία έμοιαζε (μοιάζει) ελκυστικότερη. Είναι κι αυτό ένα συστατικό ενδεικτικό χρεοκοπίας, που δεν είναι μόνο οικονομική.