[Αγιογραφίες] Σοφοκρατία

Λένε ότι στο Ποτάμι δοκίμασαν μεγάλη έκπληξη. Οτι, όταν πρότειναν στον Νικηφόρο Διαμαντούρο να τεθεί επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ούτε οι ίδιοι καλά καλά δεν το πίστευαν ότι θα δεχτεί. Λογικό. Τι λόγο έχει ένας 73χρονος καθηγητής, με δεκαετή θητεία σε κορυφαίο ευρωπαϊκό αξίωμα, να κατέβει από το βάθρο του ακαδημαϊκού; Να λερώσει την τήβεννό του στις πιο αφασικές εκλογές της μνημονιακής δημοκρατίας;

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που το όνομα του Διαμαντούρου συζητιέται για πολιτικό ρόλο. Είχε συζητηθεί και το 2011 όταν τελικώς το χρίσμα δόθηκε στον Λουκά Παπαδήμο. Διαμαντούρος και Παπαδήμος έχουν αμφότεροι το – τρόπος του λέγειν – «σημιτικό στίγμα»: σπάνια αποδοχή σε ευρωπαϊκό επίπεδο και πείρα αποκτηθείσα την περίοδο της διακυβέρνησης 1996-2004. Πρόκειται για τα πλεονεκτήματα που κατέστησαν τα πρόσωπα του σημιτικού στερεώματος περιζήτητα κάθε φορά που η πολιτική τάξη έδειχνε να ξεμένει από λύσεις.

Από τον Γιαννίτση μέχρι τον Ράπανο και από τον Στουρνάρα μέχρι τον Χαρδούβελη – για να μη φτάσει κανείς ώς τον υπερδραστήριο υπηρεσιακό Χριστοδουλάκη – οι σημιτικοί είναι οι εφεδρείες που καλούνται σταθερά στη σκηνή της κρίσης.

Προεκτείνοντας αυτή την ακολουθία, κάποιοι βλέπουν τον Διαμαντούρο όχι μόνο ως έναν αντι-Παπαδήμο που δεν προτιμήθηκε. Αλλά ως έναν μετα-Παπαδήμο. Ενα πρόσωπο που μπορεί να υπηρετήσει το σενάριο μιας νέας απόπειρας για κυβέρνηση ευρείας συναίνεσης – με την προσδοκία ότι αυτή τη φορά θα είναι μακροβιότερη.

Είναι ένα σενάριο κάθε άλλο παρά ορφανό. Οι πατέρες του το παρουσιάζουν περίπου ως τη μόνη οδό για την υπέρβαση της διαχρονικής αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να υλοποιήσει ακόμη και αυτές τις μεταρρυθμίσεις που συνομολογεί με τους δανειστές. «Κλειδί» είναι η αντικατάσταση των επαγγελματιών της πολιτικής με σοφούς της φιλευρωπαϊκής ελίτ – όσους τέλος πάντων δεν έχουν ήδη «καεί» πολιτικά.

Το ερώτημα είναι αν αυτά τα σενάρια εξυπηρετούνται από υποψηφιότητες τύπου Διαμαντούρου. Αν δηλαδή ο κομματικός χρωματισμός αυτών των προσωπικοτήτων – γιατί δεν είναι μόνο ο Διαμαντούρος – ανταγωνίζεται τον υπερκομματικό ρόλο για τον οποίο τους προορίζουν.

Ο αντίλογος είναι ότι μετέχοντας στις εκλογές, ο πρώην Συνήγορος του ευρωπαίου πολίτη και οι όμοιοί του αποκτούν μια κάποια νομιμοποίηση, έστω και χωρίς σταυρό. Αποκτούν άμυνα απέναντι στην κατηγορία περί εξωκοινοβουλευτικών μορφωμάτων.

Με κοινοβουλευτικούς ή όχι, πάντως, η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποκτήσει πρόγραμμα από τις εκλογές. Το πρόγραμμα έχει ήδη συμφωνηθεί. Ο φόβος που εκφράζεται είναι μήπως αυτοί που υποδεικνύονται ως ιδανικοί εφαρμοστές αποδειχθούν το ίδιο ατελέσφοροι με τους επαγγελματίες. Μήπως το τεχνοκρατικό τους κεφάλαιο δεν ισοσκελίζει την πολιτική τους απειρία. Καθηγητές είχε και η ΔΗΜΑΡ.