[Στίγμα] Πάμε στοίχημα

Για όσους έχουν βαρεθεί ήδη την παρούσα προεκλογική περίοδο και με όσα περιγράφουν οι δημοσκοπήσεις τρομάζουν στην ιδέα ότι ενδέχεται να προκύψει η ανάγκη μιας νέας εκλογικής αναμέτρησης – όχι τώρα κοντά, αλλά μέσα στον επόμενο χρόνο – έχω ένα καλό νέο, αποτέλεσμα μιας σοβαρής συζήτησης που είχα προσφάτως με ανώτατο πολιτειακό παράγοντα (πιο ανώτατο δεν γίνεται, επισημαίνω).

Ο εν λόγω παράγων ο οποίος, όπως είναι φυσικό, παρακολουθεί από πολύ κοντά τις εξελίξεις, μου συνέστησε  «να τις ξεχάσουμε ώς το τέλος του 2016 τις εκλογές». Αντέτεινα, ότι «αυτό, έχω τη γνώμη, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις μετεκλογικές εξελίξεις» εννοώντας ότι αν το εκλογικό αποτέλεσμα ευνοήσει τον σχηματισμό βιώσιμης κυβέρνησης που θα περάσει απρόσκοπτα από τη Βουλή τους εφαρμοστικούς του Μνημονίου νόμους δεν υπάρχει λόγος να πάμε πάλι σε εκλογές σε μερικούς μήνες.

Ελαβα την απάντηση ότι «ο Παυλόπουλος δεν πρόκειται να επιτρέψει να γίνουν εκλογές πριν το 2017, και αυτό υπό προϋποθέσεις». Με την προσθήκη πως «θα ασκήσει όλη του την επιρροή, και προς τη μια και προς την άλλη κατεύθυνση, ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές».

Για να πω την αμαρτία μου, περισσότερο με στοίχημα μου φαίνεται αυτό παρά με κάτι χειροπιαστό…

Κι όμως

Στο μεταξύ, παρακολουθώ και εγώ, όπως όλοι φαντάζομαι, τα δρώμενα στην πολιτική σκηνή και έχω τις ακόλουθες αντιδράσεις: άλλοτε θυμώνω, άλλοτε εκνευρίζομαι αφάνταστα, πότε γελάω, και μερικές φορές νιώθω απίστευτη ανία – ειδικά με μερικούς μερικούς που θεωρούν ότι αν επιμένουν, αν επαναλαμβάνονται, αν προωθούν τα ίδια και τα ίδια, στο τέλος θα πείσουν τους ψηφοφόρους.

Τούτων δοθέντων, δεν θα πω τίποτε περισσότερο, πέραν αυτού: ευτυχώς που οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την επόμενη Κυριακή, αλλιώς ποιος ξέρει τι άλλο θα μας συνέβαινε. Εδώ, ας πούμε, χθες ο πρόεδρος Αλέξης, προφανώς αποσταθεροποιημένος από τις συνεχείς δημοσκοπήσεις που περιγράφουν ένα ντέρμπι με εντελώς ανοιχτό αποτέλεσμα, υποστήριξε χαλαρά, με την ίδια χαλαρότητα που διακρίνει συζητητές καφενείου σε κατάσταση  αγρανάπαυσης έπειτα από άγρια πρέφα, πως η Ελλάδα δεν έχει θαλάσσια σύνορα! Μπαρούφα της στιγμής; Μπορεί. «Φλασιά»; Ισως. Τρικ εξυπνάδας; Αγνοώ. Το είπε.

Υπενθυμίζω απλώς ότι ήταν προ 15νθημέρου Πρωθυπουργός της χώρας…

Μέχρις εδώ καλά

Είδα και Μεϊμαράκη, στον Χατζηνικολάου. Να πω ότι τρελάθηκα, ψέματα θα πω. Οτι από αυτή και μόνο τη συνέντευξη, σηκώθηκα από τον καναπέ, κοίταξα ένα γύρω, γύρω μου, και αναφώνησα «νάτος νάτος ο πρωθυπουργός»; Ούτε αυτό θα πω. Ηταν ο γνωστός all time classic Μεϊμαράκης που εμείς οι παλιότεροι γνωρίζουμε επί πολλά χρόνια. Και από την καλή και από την ανάποδη, θα αναφέρω – από τα μεσημεριανά meeting, ας πούμε, στον «Αθηναίο» του φίλου μας Μάκη Καλλίγερου, στην οδό Εδουάρδου Λω.

Εδωσε απαντήσεις, δεν άφησε τίποτε να πέσει κάτω, και αν έπρεπε να αναδείξω κάτι από την παρουσία του, θα επεσήμαινα το εξής: κατάφερε να μην παρασυρθεί να εξαγγείλει την παραμικρή υπόσχεση. Θα μου πεις, η περίοδος που διανύουμε είναι τέτοια που μπορεί να σηκώσει προεκλογικές υποσχέσεις, και δη παροχών; Θα απαντήσω ευθέως, όχι. Αλλά εδώ έχουμε δει τόσα και τόσα. Χρόνια τώρα.

Είναι λοιπόν ένας άθλος για τον ίδιον ότι πέρασε «αβρόχοις ποσίν» (βαριέμαι να το εξηγήσω αυτό…) έως τώρα, και ατενίζει στα ίσια τον Τσίπρα. Ανεξάρτητα από το αν θα τα καταφέρει στο τέλος, τον βλέπω για το βιβλίο Γκίνες, με λεζάντα τύπου: «Ιδού ο άνθρωπος με το μουστάκι που βούτηξε  από την Ακρόπολη με το κεφάλι και όχι μόνο δεν έπαθε τίποτε, αλλά βρήκε και ένα πορτοφόλι γεμάτο με… δανεικά»!

Ολα φλου

Τσίπρας – Μεϊμαράκης, το απόλυτο ντέρμπι, και από κοντά και οι υπόλοιποι. Οπου αυτοί οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι φλερτάρουν με το 5% και μερικοί ακόμη και με την είσοδό τους στη Βουλή. Το λένε τα περισσότερα κομματικά επιτελεία πλέον.

Με δεδομένο ότι στις δημοσκοπήσεις υπάρχει πάντοτε αυτό το περίφημο ±2 του λεγόμενου στατιστικού λάθους (μεταξύ μας, τώρα, ουδείς των δημοσκόπων είναι στατιστικός – να με συγχωρήσει κάποιος που ενδεχομένως αγνοώ – όλοι αναλυτές είναι…) τίποτε δεν είναι δεδομένο για τους «μικρούς». Αντιθέτως, «όλα είναι ανοιχτά». Ορθάνοιχτα, για την ακρίβεια.

Και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Ούτε καν η 3η θέση, την οποία διάφοροι εμφανίζουν ως «καπαρωμένη» από τη Χρυσή Αυγή. Εκεί, μπορεί να δει κανείς να ξεπετάγεται και πάλι το ΠΑΣΟΚ της Φώφης – παρεμπιπτόντως, η Φώφη κάνει μια εξαιρετική καμπάνια και ίσως να είναι εκείνη που θα αποτελέσει την πραγματική έκπληξη των εκλογών…

(Μεταξύ μας, τώρα, ανατρίχιασα χθες βράδυ βλέποντας ξαφνικά τον Αείμνηστο Ανδρέα να εξηγεί γιατί πρέπει να ψηφίσει κανείς ΠΑΣΟΚ – έργο Λαλιώτη, του ’85).

Σπάνιο είδος

Νωρίτερα χθες, πήγα σουπερμάρκετ, αφού προηγουμένως είχα περάσει από το ΑΤΜ, όπως όλοι, να πάρω τα ημερήσια 60 ευρώπουλα των capital controls. Ηθελα να αγοράσω μερικές ντομάτες. Βρήκα. Αλλά τι βρήκα; Προσέξτε με, παρακαλώ, και ειδικά να με προσέξουν οι πολιτικοί αρχηγοί, που κόπτονται μεν για τη μη επιβολή ΦΠΑ στους αγρότες αλλά ουδείς τολμάει να (τους) πει την αλήθεια για την ελληνική γεωργία. Στον πάγκο με τα λαχανικά υπήρχαν δύο ειδών ντομάτες: ένα στην τιμή του 1,89 ευρώ το κιλό κι ένα στην τιμή του 1,98 ευρώ το κιλό. Το πρώτο είδος έγραφε φαρδιά πλατιά (όπως υποχρεούνται πλέον) χώρα προέλευσης Πολωνία! Το δεύτερο, χώρα προέλευσης Βέλγιο!!

Δηλαδή, στις 8 Σεπτεμβρίου, με θερμοκρασίες που είναι κοντά στους 30 βαθμούς, ήλιο, κ.λπ. δεν υπάρχουν ελληνικές ντομάτες στην αγορά. Υπάρχουν μόνο εισαγόμενες. Γιατί δεν υπάρχουν ντομάτες; Γιατί ο χαϊδεμένος όλων των ελληνικών κομμάτων αγρότης καθοδηγήθηκε (μη σου πω και εκπαιδεύτηκε) να καλλιεργεί το σπάνιο για τον υπόλοιπο κόσμο είδος φυτού που λέγεται… «επιδοτήσιμο»! Είναι αυτό που δεν χρειάζεται καμιά επιμέλεια, αλλά φέρνει ζεστά λεφτά από τις Βρυξέλλες…

(Εξυπακούεται ότι το όνομα του σουπερμάρκετ είναι στη διάθεση παντός ενδιαφερομένου).

Κομμάτια

Δεν μας τα λέει καλά ο φίλος μου ο Παναγιώτης (Λαφαζάνης). Με απογοήτευσε. Για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στον Αλέκο Καλύβη, τον γνωστό συνδικαλιστή ο οποίος τον ακολούθησε στην έξοδό του από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά, ενώ προαλειφόταν για μια βουλευτική έδρα στην Περιφέρεια Αττικής, ξαφνικά τον ειδοποίησε ότι θα τον τοποθετήσει σε μη εκλόγιμη θέση. Ρώτησα διαφόρους. Εγκύρως μπορώ να ενημερώσω ότι όλο αυτό έγινε για τα… μάτια της Ζωής! Της Προέδρου Ζωής.

Εκείνη έκανε τη διαπραγμάτευση με τον Παναγιώτη για τη συνεργασία της ίδιας και της γνωστής ντίβας του ελαφρολαϊκού τραγουδιού (λέμε τώρα) Rachel Μακρή με τη Λαϊκή Ενότητα. Απαίτησε να την εντάξει σε εκλόγιμη θέση στην Περιφέρεια Αττικής. Την τοποθέτησε δεύτερη μετά τον εαυτό του. Η Rachel γκρινιάζει ότι δεν βγαίνει. Αλλά ουδείς ασχολείται με τον ευπρεπή Καλύβη, ο οποίος είδε ξαφνικά όλα εκείνα που ιδεολογικά τον ένωναν με τον φίλο μου τον Παναγιώτη να κατακρημνίζονται για χάρη της Ζωής. Και μιας κάποιας Μακρή…