ΕΜΜΟΝΕΣ

Σε δύο πράγματα συμφωνεί η μεγάλη πλειονότητα του εκλογικού σώματος κατά τις δημοσκοπήσεις: πρώτον, επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη με κάθε κόστος. Δεύτερον, θα ήθελε κυβέρνηση συνεργασίας μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. 
Σε αντίθεση με τη θέληση των ψηφοφόρων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει να αναφέρεται αποκλειστικά στην επιδίωξη της αυτοδυναμίας – παρά το γεγονός ότι τα γκάλοπ δεν επιτρέπουν την παραμικρή αισιοδοξία για μια τέτοια εξέλιξη.
Ο λόγος είναι ευνόητος: μια μεγάλη εσωκομματική μερίδα, που με δυσκολία κατάπιε την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές, έχει ταχθεί εναντίον κάθε ενδεχομένου μετεκλογικής συνεργασίας. Επομένως είναι προφανές ότι δεν αντέχει και δεύτερο σοκ μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. 
Ωστόσο η μη αποδοχή της αναγκαιότητας των συνεργασιών έρχεται σε απόλυτη αντίθεση και με τις διαθέσεις των ψηφοφόρων, αλλά και με τις ανάγκες της χώρας, η οποία δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ούτε μέρα μετεκλογικά. Αυτό άφησε χθες να εννοηθεί ο Μάριο Ντράγκι στη Φρανκφούρτη – αφού μας στήριξε! 
Στο ζήτημα αυτό η Νέα Δημοκρατία κερδίζει πόντους με τη διακήρυξη από την πλευρά Μεϊμαράκη ότι θα επιδιώξει συνεργασία με όλο το δημοκρατικό τόξο της νέας Βουλής – μαζί και τον ΣΥΡΙΖΑ. 
Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβίζεται σε δηλώσεις που κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκαστεί να αγνοήσει μετεκλογικά – πράγμα που απλώς μεταθέτει για λίγες ημέρες τα εσωκομματικά του προβλήματα. Καθώς ο Αλέξης Τσίπρας έκοψε ήδη τον γόρδιο δεσμό με τον Λαφαζάνη, είναι αμφίβολο αν ωφελείται από την εμμονή στην αυτοδυναμία.