[Αγιογραφίες] Λαφαζανιές

Ηταν μια στιγμή ατόφιου μεταμοντερνισμού. Και δεν ήταν η μόνη. Συμβαίνει κάθε φορά που το ΚΚΕ βγαίνει από την κρυογενετική του κάψουλα για να δανειστεί τα μέσα της νεωτερικότητας. Το κόμμα Λαφαζάνη, είχε πει ο Δημήτρης Κουτσούμπας, είναι «σίκουελ». ΣΥΡΙΖΑ νούμερο δύο. Και τα σίκουελ, είπε σαν ψημένος σινεφίλ, είναι χειρότερα από τις πρώτες ταινίες.

Ο Κουτσούμπας εγκαινίασε έτσι τον μικρό διπολισμό με τη Λαϊκή Ενότητα που ουσιαστικά είναι και ο κύριος αντίπαλός του στις εκλογές. Ο «ΣΥΡΙΖΑ 1» είναι πια εύκολος στόχος για επιθέσεις από τ’ αριστερά. Ενώ ο «ΣΥΡΙΖΑ 2» είναι επικίνδυνος γιατί μοιάζει πολύ με «ΚΚΕ reloaded». Μοιάζει προγραμματικά και αισθητικά, αφού τα πρόσωπα της ΛΑΕ έχουν εμφανή τα σημάδια της κομμουνιστικής τους προϋπηρεσίας. Ζητούν με την ίδια γλώσσα τα ίδια πράγματα. Εξού και η ανάγκη του Κουτσούμπα να τα αναθεματίσει ως «λαφαζανιές» και να τραβήξει τη γραμμή, θυμίζοντας ότι το κόμμα του δεν πίστεψε ποτέ στο «αντιμνημόνιο».

Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ είχε αντισταθεί στον πειρασμό να πηδήξει στον αντιμνημονιακό συρμό, ακόμη και όταν συνέρεαν σε αυτόν στρώματα που το ίδιο πάντα φιλοδοξούσε να στεγάζει. Ο ΣΥΡΙΖΑ όργωνε στις πλατείες, ενώ ο Περισσός ήταν απέναντι, επιλέγοντας όπως πάντα να μην εμπλακεί σε μια μαζική κινητοποίηση που δεν μπορούσε το ίδιο να ελέγξει.

Κοιτώντας την εκλογική του υποχώρηση από τον Ιούνιο του 2012, θα έλεγε κανείς ότι το ΚΚΕ προτίμησε να συρρικνωθεί παρά να αλλάξει. Κι όμως. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε το ΚΚΕ. Οχι επειδή αναγκάστηκε και εκείνο να ανοιχτεί στα νέα media, για να συναντήσει το κοινό που μονοπωλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά επειδή, ως απάντηση στον ανορθόδοξο πόλεμο της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, οδηγήθηκε το ίδιο σε έναν ρόλο θεσμικού σταθεροποιητή.

Ηταν μια βουβή μετεξέλιξη που είχε ξεκινήσει ήδη από τα Δεκεμβριανά του 2008, όταν το ΚΚΕ είχε καταδικάσει τους κουκουλοφόρους και την Κουμουνδούρου που τους αγκάλιαζε. Μια μετεξέλιξη που βρήκε την πιο ηχηρή της έκφραση στο Σύνταγμα το 2011, όταν οι γραμμές των κομμουνιστών έφτασαν να υπερασπίζονται το – αστικό! – Κοινοβούλιο απέναντι στους αντιεξουσιαστές.

Το έβλεπε βέβαια κανείς και μέσα στο Βουλευτήριο. Εκεί το ύφος της αντιπολίτευσης του ΚΚΕ – ιδίως υπό την προηγούμενη ηγεσία του – φάνταζε ως υπόδειγμα κοινοβουλευτισμού σε σύγκριση με τους τρόπους της νέας πολιτικής πανίδας.

Η προδιαγεγραμμένη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στον μεσσιανισμό που καλλιέργησε περί ανατροπής της «νεοφιλελεύθερης ευρωζώνης» δίνει τώρα την ευκαιρία στον Κουτσούμπα να αποκαταστήσει τη θέση του κόμματός του ως του αυθεντικού αντιευρωπαϊκού πόλου στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Σαν την παλιά εκκλησία που μένει όρθια για να δει τον έναν μετά τον άλλον τους αιρετικούς να γίνονται παρανάλωμα του ζήλου τους.