[Ενστάσεις] Ντε λα μαγκέ

Εχω εντυπωσιαστεί. Στη χώρα όπου η κουλτούρα της αγένειας είναι κυρίαρχη, εντελώς ξαφνικά εμφανίστηκε αστυνομία καθωσπρεπισμού, που έχει πρόβλημα με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ο πρόεδρος της ΝΔ είναι, λέει, αθυρόστομος, οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις κουτσαβάκικες, έχει μιλήσει «γαλλικά» σε συναδέλφους του στην πολιτική και γενικώς το στυλ του και η δημόσια εικόνα του εκπέμπουν πολλή λαϊκότητα. Υφάκι πολύ ντε λα μαγκέ. Και το ντε λα μαγκέ, άπαπα, δεν ταιριάζει στα αγνά ήθη του ελληνικού πολιτικού προσκηνίου. Μέχρι και μια (διασκεδαστική) εμφάνισή του στο «Ερωτοδικείο» της Βίκυς Μιχαλονάκου θυμήθηκαν προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν μπορεί να διεκδικεί την εξουσία, ότι δεν μπορεί να μας εκπροσωπήσει σε μια τόσο δύσκολη στιγμή αυτός ο άνθρωπος. Φτου κακά.  

Συνήθως είναι διαθέσιμη στην αγορά των ιδεών μια κοινοτοπία που λέει ότι το στυλ καθορίζει με έμφαση την προσωπικότητα. Οτι αν ξέρεις να μιλάς σαν βαρκάρης, αυτομάτως τοποθετείς τον εαυτό σου στο περιθώριο. Είναι σωστό; Οχι βέβαια. Στο περιθώριο είσαι όχι αν μιλάς σαν βαρκάρης, αλλά αν σκέπτεσαι και δρας σαν περιθωριακός. Και στο πολιτικό περιθώριο είσαι λόγω των πράξεών σου, λόγω των επιλογών σου. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έχει αποδείξει, όταν διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής, ότι η γνώση της ιδιολέκτου της πιάτσας δεν τον απέτρεψε από το να κάνει σωστά τη δουλειά του – σε αντίθεση με μια άλλη περίπτωση προέδρου της Βουλής, που μιλούσε καθ’ υπερβολήν τη δικηγορική, αλλά ακριβώς εκείνη η υπερβολή αποδείχθηκε ιδιαιτέρως επιζήμια για τις θεσμικές ισορροπίες που έπρεπε να διαφυλάξει.

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, προφανώς, πρέπει να αποδείξει ότι έχει τα φόντα να εκπροσωπήσει την ιστορική παράταξη που ίδρυσε ο (μεταξύ άλλων καθ’ έξιν βωμολόχος) Κωνσταντίνος Καραμανλής. Οι πολιτικές κατευθύνσεις που θα δώσει, οι επιλογές του, οι αποφάσεις του θα είναι το τελικό κριτήριο – όχι αν εκφράζεται σαν Ευάγγελος, Βαγγέλης ή Βαγγέλας.