Στα θολά νερά του Οχι και του Ναι

Το Οχι του δημοψηφίσματος είναι μια κληρονομιά με πολλούς επίδοξους διεκδικητές. Μπορεί ο Παναγιώτης Λαφαζάνης να διεκδικεί το σύνολο του Οχι, αλλά φαίνεται να είναι μικρό το ποσοστό των δραχμόφιλων που εκπροσωπήθηκε στο συνολικό 61% του Οχι. Η δεξαμενή του Οχι είναι πεδίο δόξης λαμπρό για τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνει αδιάφορο τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Μπορεί η ΝΔ να στήριξε το Ναι, και από κει να φιλοδοξεί να λάβει τη μερίδα του λέοντος, αλλά υπάρχουν φωνές στη Συγγρού που επιμένουν ότι η ΝΔ θα έπρεπε να κοιτάξει και προς την άλλη κατεύθυνση.

ΟΙ ΣΥΜΠΑΓΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ. Ομως, είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθούν οι διαθέσεις του εκλογικού σώματος, όπως έδειξε η πρώτη δημοσκόπηση που απεικονίζει ως βάση εκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 23% (και όχι το 28% που είναι πιο κοντά στο 30%). Ακόμη πιο δύσκολο είναι να προβλέψει κανείς προς τα πού θα στραφεί η δεξαμενή του Οχι, αν μεγάλη μερίδα δεν απέχει από τις επικείμενες κάλπες. Κι αυτό διότι το Οχι υπερίσχυσε στις παραγωγικές ηλικίες και κέρδισε σχεδόν σε όλους τους τομείς απασχόλησης, με εξαίρεση τους ελεύθερους επαγγελματίες. Οι πιο συμπαγείς ομάδες του Οχι ήταν οι νέοι 18-24 ετών (με ποσοστό 72%-85% στους φοιτητές), οι άνεργοι και οι δανειολήπτες. Δεν είναι μόνο οι αναποφάσιστοι, αλλά και οι νέοι που θα κρίνουν το αποτέλεσμα, καθώς οι νέοι είθισται να μην ψηφίζουν και τον Ιανουάριο ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ δαγκωτό. Με απλά λόγια, αν καταγραφεί μεγάλη αποχή, δεν σημαίνει ότι θα είναι απαραίτητα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ (εάν είναι πρώτο κόμμα), στην περίπτωση που οι νέοι επιλέξουν να γυρίσουν την πλάτη στην κάλπη.