[Κραυγές και ψίθυροι] Η Ζωή των άλλων

Συνέβη πριν από λίγα βράδια σε ένα παραλιακό ταβερνείο του νησιού που λειτουργεί όλη την ημέρα ως ιδιότυπο εντευκτήριο με βασική σύνθεση κοινού ντόπιους και τακτικούς παραθεριστές. Ετσι, ακόμη και τώρα, στις εκβολές του καλοκαιριού, ήταν σχεδόν γεμάτο. Με μια γιγαντοοθόνη να δεσπόζει στον χώρο αφού ένας πόλος έλξης, πλην του αθυρόστομου ιδιοκτήτη, είναι και η αναμετάδοση των πρώτων ματς της σεζόν. Εκείνο το βράδυ όμως το θέμα δεν ήταν αν ο Φορτούνης έβαλε το γκολ με το χέρι. Αντίθετα υπήρχε αγαστή σύμπνοια απόψεων και διάθεσης. Η συσπειρωτική ιαχή που έκανε όλους να πάρουν θέση απέναντι από την τηλεόραση, με έκφραση καγχαστικής απόλαυσης, ήταν: «Ελάτε, η Ζωή». Την ίδια στιγμή, μια μαμά από το διπλανό τραπέζι υπερηφανευόταν για τη δεκάχρονη κόρη της που μιμείται εξαιρετικά την Πρόεδρο της Βουλής.   

Λυπηρότατο! Κατ’ αρχάς για την ίδια την Πρόεδρο της Βουλής, όπως και για κάθε άνθρωπο του οποίου το ακατάσχετο ταμπεραμέντο κεφαλαιοποιεί τη γραφικότητα και σπάει το κέλυφος της στοιχειώδους αυτοπροστασίας. Αλλά κυρίως για τον πολιτικό λόγο. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανήγαγε τη χλεύη σε επιχείρημα και αντικατέστησε τη ρητορική με ατάκες κακού μπουφόνικου σόου σε μια εποχή που ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου κατηγορεί τους πολιτικούς ότι υπερτίμησαν τον άρτο του και απαιτεί, τουλάχιστον, τζάμπα θέαμα. Γι’ αυτό είμαι σίγουρη ότι θα λείψει ακόμη και σε πολλούς από αυτούς που τη μέμφονται. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο και το ότι η πιθανή είσοδος στη Βουλή του Βασίλη Λεβέντη εκτιμάται ως κοινοβουλευτικός πλουραλισμός. Σαν δεν ντρεπόμαστε.