[Κραυγές και ψίθυροι] Rolling stones

Στο ροκ λανγκάζ το λένε «Πέτρα που κυλάει δεν χορταριάζει». Ο «πάπας» της ποπ Aντι Γουόρχολ αμφισβητούσε τη γενική παραδοχή ότι ο χρόνος αλλάζει τα πράγματα και επέμενε ότι πρέπει να τα αλλάξουμε εμείς, μόνοι μας. Ο πρωτοπόρος φυσικός Λίχτενμπεργκ, τον 18ο αιώνα, ισχυριζόταν: «Δεν λέω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν, είμαι όμως σίγουρος ότι για να διορθωθούν πρέπει να αλλάξουν». Και σύμφωνα με έναν από τους νόμους του Δαρβίνου, δεν επιβιώνει το ισχυρότερο από τα είδη, ούτε το πιο έξυπνο, αλλά το πιο δεκτικό στις αλλαγές.

Τον καλλιτέχνη που δεν εξελίσσεται τον λέμε στάσιμο, τον επιστήμονα που δεν μετέρχεται τα νέα δεδομένα της επιστήμης του ξεπερασμένο, τον  άνθρωπο που δεν αντιλαμβάνεται τις επιταγές της εποχής του από γραφικό έως αγκυλωμένο. Σε όλους τους τομείς η αλλαγή,  αν και πολύ συχνά οδυνηρή ψυχολογικά, θεωρείται το ρουλεμάν της προόδου. Και μόνο στην πολιτική σεργιανάει αγκαζέ με την προδοσία. Γιατί εδώ το πρόσημο της  συνέπειας είναι συνυφασμένο με την προσκόλληση σε θεωρητικά στερεότυπα, καθόλου φιλικά προς την πραγματικότητα που βαφτίζουν την ουτοπία, πολιτική αρετή. Να μην ξεχνάμε ωστόσο ότι η ουτοπία είναι εξαιρετικά βολική και φυγόπονη αφού, εκ φύσεως, δεν πραγματώνεται ποτέ. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς άκουγα τις λεκτικές κουμπουριές στον μιντιακό πόλεμο της Αριστεράς περί του ποιος, πώς και γιατί άλλαξε. Και θυμήθηκα τον στοχοποιημένο από τους μπολσεβίκους σοσιαλιστή και υποστηρικτή του Ντρέιφους γάλλο συγγραφέα Ανατόλ Φρανς που έγραφε ότι όποιος δεν αλλάζει δεν ωριμάζει και όποιος δεν ωριμάζει δεν ζει.