ΠΑΝΩ, ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΩΣ

Σε ένα κτίριο με κανονικούς ενοίκους, το ασανσέρ λειτουργεί και, βέβαια, δεν μένει ποτέ ακίνητο. Πάει πάνω. Ή πάει κάτω. Κάπως έτσι θα ήταν τα πράγματα, αν, ποιητική, ή έστω δημοσιογραφική, αδεία, βλέπαμε την ελληνική πολιτική ως ακίνητο που, έχει μεν υποστεί μεγάλη φθορά, αλλά δεν έχει ερημοποιηθεί. Και κάπως έτσι είναι η πραγματικότητα σε αυτές τις κάλπες, στις οποίες οδήγησε τη χώρα ο Αλέξης Τσίπρας. Για τον Πρωθυπουργό, η φωτεινή ένδειξη θα είναι βελάκι προς τα πάνω ή προς τα κάτω. 
Προς τα πάνω σημαίνει αυτοδυναμία. Και αυτό είναι το στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα στις επόμενες εκλογές. Θέλει να είναι αυτόνομος για να μπορέσει να χειριστεί τα πράγματα στην Ελλάδα του τρίτου Μνημονίου σύμφωνα με τη λαϊκή εντολή που θα λάβει. Προς τα κάτω σημαίνει αναγκαστική κίνηση πλαγίως με κυβέρνηση συνεργασίας και επιβεβαίωση του κανόνα που θέλει εδώ και πέντε χρόνια κανένα κόμμα να μην μπορεί μόνο του. Από την άποψη αυτή, οι εκλογές αυτές – τρίτες σε έναν χρόνο, αν υπολογιστεί και το δημοψήφισμα – είναι απολύτως κομβικές. 
Η αυτοδυναμία δεν είναι παίξε – γέλασε, με την Αριστερή Πλατφόρμα να έχει πατήσει ήδη από χθες το πρωί το κουμπί της διάσπασης ώστε να λάβει διερευνητική εντολή ως τρίτο κόμμα στην ερζάτς διαδικασία που ενεργοποίησε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Μια τέτοια εξέλιξη θα επιβεβαίωνε την ανάγνωση που λέει ότι η μαζική απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην προσωπική δημοφιλία – πιο κομψά: στην ηγετικότητα – του Τσίπρα. Μια αύξηση των ποσοστών θα κατακύρωνε τη διεύρυνση της επιρροής του σε στρώματα στο Κέντρο, αλλά και στα δεξιά. Αλλωστε, η σκληρή στρατηγική Μεϊμαράκη είναι βουτιά στη βάση και επιχείρηση συσπείρωσης μιας ΝΔ που ήταν σαν παγωτό στον καύσωνα στις αρχές καλοκαιριού. 
Αν πάλι το βελάκι δείξει κάτω, αυτό θα είναι αποτέλεσμα τού ότι ο Τσίπρας – τετραπέρατος αντιπολιτευόμενος ώς τον Ιανουάριο του 2015 – έχει απέναντι τους πάντες σε αυτές τις εκλογές. Ολα τα κόμματα – εκ δεξιών ή εξ αριστερών του – ξέρουν ότι έχουν ως βασικό αντίπαλο τον  Πρωθυπουργό και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τον φθείρουν. Και να τον θέσουν υπό κηδεμονία σε μια κυβέρνηση που θα προκύψει από τα παζάρια της συνεργασίας. «Μόνος εναντίον όλων» – αυτό είναι το πολιτικό στόρι του Σεπτεμβρίου 2015, περισσότερο ίσως παρά ποτέ στην ελληνική πολιτική.