[Ενστάσεις] Με ποιους θα πας

^«Το ενδεχόμενο να πούμε ότι, επειδή έφυγαν κάποιοι βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ για να φτιάξουν άλλο κόμμα, εμείς στη θέση του Λαφαζάνη που φεύγει, θα πάρουμε τον Σαμαρά, τον Μεϊμαράκη, τον Θεοδωράκη ή τον Βενιζέλο – κατά τη γνώμη μου – δεν παίζει με τίποτα, να το πω έτσι απλά. Δεν έχουμε καμία διάθεση και θα μας τιμωρούσε ο λαός, εάν βάζαμε – χωρίς να ρωτήσουμε τον λαό – από το παράθυρο στην κυβέρνηση αυτούς που ο λαός έδιωξε από την πόρτα».

Η παραπάνω δήλωση έγινε στον Αθήνα 9,84 από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος προέρχεται από το ΚΚΕ εσωτερικού, αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊστής και, τα τελευταία χρόνια, διεκδικεί ρόλο Νέστορα στην Αριστερά. Και είναι εντυπωσιακή, διότι προτρέχοντας ακυρώνει το όποιο νόημα επιχειρεί να δώσει στην επιλογή του, να προκηρύξει εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας.

Υποτίθεται ότι η στόχευση του Αλέξη Τσίπρα με την προσφυγή στην κάλπη είναι σαφής. Διά των εκλογών, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει να απαλλαγεί από τους οπαδούς της δραχμής, που ακόμα βρίσκονται στο κόμμα, και ταυτόχρονα, χάρη στο σύστημα με λίστα, θα επιδιώξει να προχωρήσει με μια ιδεολογικά συμπαγή Κοινοβουλευτική Ομάδα, στελεχωμένη με πρόσωπα απαλλαγμένα από το σύνδρομο του αριστερισμού, που οδηγεί σε εσωστρέφεια, ιδεολογικό σημειωτόν και παράλυση μιας κυβέρνησης παραδομένης στο κόμμα.

Αν λοιπόν οι εκλογές έχουν στόχο τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αμιγώς ευρωπαϊστικό κόμμα, είναι προφανές ότι οι ενδεχόμενες μετεκλογικές συμμαχίες που, αν εκλεγεί πρώτος, θα επιδιώξει, θα είναι με τις δυνάμεις που υπερψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο στη Βουλή, κρατώντας τη χώρα στον στενό πυρήνα της Ευρώπης.

Αυτό λέει η λογική. Αλλά όλο αυτό το διάστημα έχουμε συνηθίσει πως όπου σταματάει η λογική αρχίζει η ελληνική Αριστερά. Το ιδίωμα του Δημήτρη Παπαδημούλη, στους κόλπους της, είναι ενδεικτικό.