[Θεωρείο] Πολιτικά παράσιτα

Τον περασμένο Ιούνιο μονοπώλησε το ενδιαφέρον του ελβετικού Τύπου ένα ακανθώδες πρόβλημα: οι νέοι συρμοί του τραμ έκαναν θόρυβο όπως και οι προηγούμενοι. Το ζήτημα αποτυπώθηκε στον πρωτοσέλιδο τίτλο της «Neue Zürcher Zeitung», της πιο έγκυρης εφημερίδας της Ελβετίας. Στην πρώτη σελίδα της ίδιας εφημερίδας έκανε την εμφάνισή του έναν μήνα αργότερα ένα άλλο θέμα: το entenfloh, ένα παράσιτο των ελβετικών λιμνών το οποίο έχει πάρει το όνομά του από την προτίμηση που δείχνει στις πάπιες, είχε αρχίσει να τσιμπάει και τους ανθρώπους. Αυτή η μικρή διαταραχή στη λειτουργία της φύσης προβλημάτισε τη διεύθυνση της εφημερίδας και τους αναγνώστες της, αλλά οι ειδικοί εμφανίστηκαν καθησυχαστικοί. Οπως εξήγησαν, η μετατόπιση του ενδιαφέροντος από τις πάπιες στους ανθρώπους οφειλόταν απλώς στη ζέστη.

Ελβετία δεν θα γίνουμε ποτέ – το ξέρουν ακόμη και τα παράσιτα των ελβετικών λιμνών. Αλλά για να λειτουργήσει στοιχειωδώς μια χώρα χρειάζεται κάτι από την ελβετική αταραξία. Απαιτείται ένα μίνιμουμ ελβετικής μακαριότητας, μια ανεπαίσθητη εντύπωση ελβετικής ομαλότητας, μια κάποια αίσθηση ελβετικής ανίας. Η ανάγκη δεν είναι ψυχολογική, αλλά οικονομική. Καμία οικονομία, και πολύ περισσότερο μια χρεοκοπημένη οικονομία, δεν μπορεί να ανακάμψει σε περιβάλλον πολιτικής αστάθειας και ενδοκυβερνητικών κρίσεων. Και το πρόβλημα με την καθίζηση της οικονομίας δεν είναι ότι δεν ευημερούν οι αριθμοί, όπως ήθελε εκείνο το παλιό κλισέ, αλλά ότι χάνονται ή δεν δημιουργούνται θέσεις εργασίας.

Οι εκλογές ήταν πάντα μια θεραπεία για την πολιτική αστάθεια. Μόνο που αυτή θα είναι η νιοστή προσφυγή στις κάλπες τα τελευταία χρόνια – και μάλιστα σε ένα κράτος που δεν φημίζεται για τη συνέχειά του.  Επομένως οι εκλογές έχουν πολλαπλό κόστος για τους Ελληνες και πάντως πολλαπλάσιο από το κόστος που έχουν για τους Ελβετούς τα παράσιτα που τρελαίνονται με τη ζέστη. Η εξήγηση είναι απλή: εδώ η αυτοτροφοδοτούμενη αύξηση της πολιτικής θερμοκρασίας τρελαίνει το πολιτικό σύστημα.