ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟI ΞΑΝAΡΧΟΝΤΑΙ

Ο κανόνας είναι απαράβατος εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Δηλαδή μετά την ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Η Ελλάδα δεν έχει σταθερότητα, αν δεν είναι ευθυγραμμισμένος ο άξονας Αθήνας – Βερολίνου. Ισχύει ανεξαρτήτως κόμματος στην εξουσία στη χώρα του Ρήνου και ασχέτως χρώματος ελληνικής κυβέρνησης. Υπό την έννοια αυτή, η χθεσινή θετική ετυμηγορία της Μπούντεσταγκ για το πρόγραμμα που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων στις 14 Αυγούστου, δημιουργεί βάσιμες ελπίδες για την αποκατάσταση μιας κρίσιμης σχέσης που, εδώ και έναν χρόνο, κινδύνευε να αποδειχθεί μοιραία. Διότι, έγινε – δεν έγινε ΣΥΡΙΖΑ ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε χθες, η αποξένωσή του από τα ελληνικά πράγματα ξεκίνησε από πέρσι το φθινόπωρο – δηλαδή επί ημερών της προηγούμενης κυβέρνησης.

Στο διάστημα από τότε μέχρι σήμερα έχουν ανθήσει πολλές θεωρίες. Οτι το Βερολίνο ανέβασε τον Νοέμβριο του 2014 τον πήχη σε Σαμαρά και Βενιζέλο διότι τους απέδιδε μεταρρυθμιστική κόπωση. Οτι έβλεπε τον Τσίπρα να έρχεται και προτίμησε, διά της αδιαλλαξίας που υπέβαλλε στο ΔΝΤ, να επιταχύνει τις πολιτικές εξελίξεις ώστε να υπάρξει συνομιλητής από ελληνικής πλευράς με φρέσκια πολιτική εντολή. Οτι η σκληρή στάση του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών το πρώτο πεντάμηνο του 2015 απέναντι στην Αθήνα είχε ως στόχο να αναγκάσει την κυβερνώσα Αριστερά να μπει στις μυλόπετρες του Μνημονίου όπου και να συνθλιβεί προκειμένου να αποφύγει το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών. Μετά όμως το δημοψήφισμα, τα capital controls, τη λευκή νύχτα 12ης προς 13η Ιουλίου, δύο γύρους προαπαιτουμένων και την υπερψήφιση του νέου προγράμματος, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι η πραγματικότητα υπερβαίνει κάθε πολιτική φαντασία ή έστω θεωρία συνωμοσίας.

Το προσωρινό συμπέρασμα είναι ότι οι Γερμανοί ξανάρχονται καθώς ο Τσίπρας έχει άλλη μια ευκαιρία – ή μάλλον έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ευκαιρία που ο ίδιος δημιούργησε για τον εαυτό του.