[Μικρού μήκους] Με κουταλάκια του καφέ

«Μέτρησα τη ζωή μου με κουταλάκια του καφέ». Ο στίχος, ανυπόφορος για όσους δεν τα βρήκαν με την κενοδοξία τους, γράφτηκε πριν από έναν αιώνα ακριβώς – και πέρασε στα αζήτητα. Ηταν στο λογοτεχνικό περιοδικό «Ποίηση» του Σικάγου όπου ο ανυποψίαστος αναγνώστης ανακάλυπτε το δυσοίωνο αφήγημα ενός αυτόχειρα: «Ας πάμε λοιπόν εσύ κι εγώ, καθώς απλώνεται το δειλινό στον ουρανό / Σαν ναρκωμένος με αιθέρα ασθενής στο χειρουργείο / Πάμε, μέσ’ από κάποια μισοέρημα στενά». Το «Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Αλφρεντ Προύφροκ» έκοβε το νήμα του μοντερνισμού και ο Ελιοτ φοβόταν την απόρριψη.

Εκατό χρόνια αργότερα είναι μια επέτειος των ψιλών γραμμάτων, εκεί όπου έχει κράτος και εξουσία η ποίηση. Μια επέτειος που συμπίπτει παραδόξως (;) με μια άλλη: τον Νοέμβριο του 1915 ο Αϊνστάιν δημοσίευε τη θεωρία της γενικής σχετικότητας. Ενα ποίημα και μια εξίσωση, λοιπόν, που αμφισβήτησαν τον κόσμο για να τον δημιουργήσουν απ’ την αρχή με λέξεις, αριθμούς και σύμβολα.

Οταν ο «Προύφροκ» επανεκδόθηκε στο Λονδίνο το 1917, με παρέμβαση του Εζρα Πάουντ, ο Ελιοτ εργαζόταν στην τράπεζα Lloyds. Ηταν ένας υπάλληλος πίσω από ένα γραφείο, που έφτανε στις 9.30 το πρωί, κατέγραφε τους ισολογισμούς ξένων τραπεζών, έφευγε στις 5.30 το απόγευμα, εργαζόταν το ένα Σάββατο στα τέσσερα, έτρωγε μεσημεριανό στο Baker’s Chop House και επισκεπτόταν την κάβα της Cowper’s Court με τα σκονισμένα ράφια. Και έγραφε ποίηση.