[Διαστάσεις] O Τσίπρας και το τσίπουρο

Η υπερψήφιση του τρίτου Μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε έναν κανόνα που έχει παρατηρηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν και σε αρκετές χώρες: τα πιο σκληρά μέτρα τα παίρνουν αριστερές κυβερνήσεις καθώς απορροφούν και εξουδετερώνουν τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις. Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αν η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα. Αν είναι καταδικασμένη να προχωρήσει σε εκλογές. Ή, πάλι, αν είναι προτιμότερο να αποφύγει τέτοιες περιπέτειες και να επιστρατεύσει απλώς τα καλύτερα μυαλά της χώρας.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης δεν έχει καμιά αμφιβολία. Ο Αλέξης Τσίπρας, υποστήριξε πρόσφατα ο Γιάννης Μπουτάρης, είναι ο μόνος πολιτικός που προσωποποιεί την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ο μόνος που μπορεί να εμπνεύσει και να αλλάξει το κλίμα που τόσα χρόνια έχει εγκατασταθεί στη χώρα μας και μας τραβάει προς τα κάτω. Ο μόνος που έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση να μας βγάλει από το τέλμα.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης έχει αντίθετη άποψη. Γι’ αυτόν, όπως και για πολλούς άλλους που δεν ανήκουν αναγκαστικά στη Νέα Δημοκρατία, ο Τσίπρας αποδείχθηκε ανίκανος καθώς κατέστρεψε μέσα σε έξι μήνες όλα όσα είχαν πετύχει οι προηγούμενοι μέσα σε πέντε χρόνια.

Η αλήθεια βρίσκεται, όπως πάντα, στη μέση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ή μάλλον η πλειοψηφούσα τάση του ΣΥΡΙΖΑ που εξακολουθεί να έχει επαφή με την πραγματικότητα, αποτελεί αναγκαστικά, και δικαιολογημένα, μέρος οποιουδήποτε σεναρίου για το μέλλον. Για την επίλυση όμως των προβλημάτων που αντιμετωπίζει τόσο η χώρα μας όσο και γενικότερα η Ευρώπη δεν χρειάζονται Μεσσίες – πόσω μάλλον μαθητευόμενοι Μεσσίες. Χρειάζονται άνθρωποι που σκέφτονται, που εμπνέουν και που δουλεύουν. Δεν χρειάζεται πόλωση, αλλά συνεργασία. Δεν χρειάζονται αντιπαραθέσεις, αλλά ιδέες. Και πολιτική βούληση, φυσικά. «Μόνο το λαθραίο τσίπουρο αν φορολογήσουμε», λέει ο Μπουτάρης, «θα βγάλουμε 150 εκατομμύρια τον χρόνο»!

Το τελευταίο που έχει ανάγκη τώρα η Ελλάδα είναι άλλη μια άγονη, κουραστική και αντιπαραγωγική προεκλογική περίοδο προκειμένου να λύσει ο ΣΥΡΙΖΑ το εσωκομματικό του πρόβλημα. Οι επαναστάτες μπορούν να πάνε στα σπίτια τους. Και να ξεκινήσει επιτέλους η δουλειά.