[Μικρού μήκους] Αντι–Φρόιντ

Ηταν ζήτημα χρόνου να πέσουμε και στη δυσμένεια των φροϊδιστών, από τη στιγμή που η Ολομέλεια πιάνει δουλειά στα μαύρα τα μεσάνυχτα. Είναι γνωστό ακόμη και στα τσικό της ψυχανάλυσης ότι ένας Φρόιντ δεν φέρνει την άνοιξη, αλλά κάτι η Διάσκεψη των Προέδρων, κάτι τα πασαλείμματα της γνώσης, δεν βρέθηκε χρόνος για βαθύτερες ερμηνείες. Ενα γλωσσικό ολίσθημα – πες το κι έτσι – ήταν αρκετό για να φέρει τον πόλεμο ανάμεσα στις φατρίες, υπό το νυσταγμένο βλέμμα του ηγέτη. Την ευκαιρία έδωσε ο Αλέκος Φλαμπουράρης που έβαλε στην ίδια πρόταση τον Μαρξ και τον Ζίγκμουντ για να δείξει προς την πλευρά του προεδρείου.  

Πλην όμως άλλο ψυχανάλυση, κυρία Πρόεδρε, κι άλλο ψυχιατρική. Από πού κι ώς πού ο μετρ της καχυποψίας έβγαλε λυσάρι για την τρέλα; Είναι τέτοια η συσσώρευση φαντασιώσεων και η προβολή επιθυμιών εντός του κυβερνώντος κόμματος που αυτό το οιδιπόδειο – λέγε με και «πρώτη φορά Αριστερά» – δεν λύνεται ούτε με τυφλοσούρτη. Κι έπειτα λίγη αυτοανάλυση δεν βλάπτει. Δεν πάει καιρός από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ υποδείκνυε τους πολιτικούς του αντιπάλους σαν τοτέμ ξένων κυβερνήσεων, που βάφτιζε τη βία ψάρι κι έβλεπε το είδωλό του στο καθρέφτισμα του «λαού». Μέχρι που οι κληρονόμοι τα έσπασαν για το εξ αδιαιρέτου οικόπεδο. Κι όμως, κύριε Φλαμπουράρη, το πραγματικό μάθημα της φροϊδικής ψυχανάλυσης είναι η αγάπη, αλλά ποιος την έχασε για να τη βρουν στον ΣΥΡΙΖΑ;