[Στην ανάπαυλα] «Μέρες του Αυγούστου 2015 μ.Χ.»

Είναι στιγμές που σαν να ζω την Ιστορία από την ανάποδη.

Σαν να ζω την Ιστορία απ’ τη φόδρα.

Σαν χαλασμένη εικόνα μαυρόασπρης τηλεόρασης με χιόνια και τρεμάμενα πρόσωπα και ο ήχος όλο παράσιτα στη διαπασών με ξαφνικά χάσματα σιωπής, έτσι κατάντησε η ζωή μας.

Σε όλα τα μέσα ασώματες οι κεφαλές, μηρυκάζουν ιδέες, κόβουν κιμά τα ελληνικά, παρουσία του έντρομου κι αντάξιου πελάτη. Στις παρέες εναλλάσσεται η Ζωή με τις εκπτώσεις σουπερμάρκετ.

Αυτό είπε στη σκλαβωμένη Βουλή η Κυρία, τόσο κάνει η σπάλα στον Σκλαβενίτη.

Είναι κι ο Αύγουστος που αγριεύει την ερημιά και στους δρόμους μόνο τα ντελίβερι να τρέχουν την πίτσα ανάποδα στο ρεύμα.

Κακοφόρμισε πολύ αυτό το καλοκαίρι. Είδε το Οχι να γίνεται Ναι, το Μνημόνιο από συμφωνία να ξαναβαφτίζεται Μνημόνιο, τους υπουργούς να αλλάζουνε σαν τα ιδρωμένα πουκάμισα, κόμματα υβρίδια, μύκητες σαν τα μανιτάρια να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουνε κι όσα νησιά δεν πνίγονται στη χρυσή σαμπάνια να πλημμυρίζουν χιλιάδες απελπισμένες ψυχές και σώματα.

Κανείς υπεύθυνος, για τίποτα. Για όλα φταίει κάποιος Γερμανός, και ο τσολιάς να βαράει προσοχή στο μνημείο του άγνωστου πολίτη.

Είναι μέρες που σαν να ζω την Ιστορία από την ανάποδη.

Σαν να ζω την Ιστορία απ’ τη φόδρα.

Τι θα λένε για μας τα χρόνια που έρχονται; Πού και πώς θα μας κατατάξουν; Ισως σταθούμε τυχεροί κι η Ιστορία να ντραπεί και να μας κρύψει, όπως έκρυψε στη γενιά μου τον Εμφύλιο του 1824, ή ακόμα και τον άλλον του ’46 – ’49, που μπορεί κανένας δάσκαλος να μη μας τους ανέφερε μαζί με τόσα άλλα, αλλά όλο και βρίσκαμε κάτι χάσματα, κάτι χαραμάδες και βλέπαμε το Κρίμα ζωντανό, ν’ αλλάζει χέρια το μαχαίρι και να τινάζει ώς τον ουρανό ζεστό και κατακόκκινο το αίμα σιντριβάνι.

Τι θα λένε τα παιδιά των παιδιών μας για μια αντιπολίτευση που ψηφίζει μια κυβέρνηση την οποία αρνούνται να ψηφίσουν οι ίδιοι οι βουλευτές της;  

Για μια χώρα που οι βουλευτές της στην πιο κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας της κοιμόντουσαν χυμένοι στα έδρανα της Βουλής, αποκαμωμένοι, πλήρως παραδομένοι στο έλεος του κανενός και του τίποτα.

Κι αμέσως μετά στο διπλανό καρέ, χιλιάδες κυνηγημένοι από τις χώρες τους ή απ’ την πείνα  να θαλασσοπνίγονται ψάχνοντας ένα μέλλον χειρότερο από την κόλαση που άφησαν.

Δύο εικόνες δεν λένε να σβήσουν, όσο κι αν τις ανασταίνω μέσα μου για να χάσουν με την επανάληψη τη δύναμή τους.

Η μία… Κάτι γυναίκες απ’ την Αίγυπτο που στοιβάχτηκαν σε έναν θαλασσοπνίχτη αλλά φόρεσαν τα καλά τους για να δούμε πως στη χώρα τους κι αυτές ήτανε «κάποιες», ήτανε «κυρίες» κι έπεσαν στην ανάγκη μας. «Στην ανάγκη ημών των άρτι πτωχευμένων». Και την άλλη… όχι, δεν μπορώ να την πω.

Καλύτερα να μείνει εντός μου, να με τριβελίζει, στρίβοντας το μαχαίρι στην πληγή. Πού ξέρεις, ίσως έτσι, κάνοντας άτρωτη τη μνήμη, κάτι καινούργιο να φυτρώσει. Κάτι με ένα ελάχιστο έστω φως.  

Είναι πέντε χρόνια τώρα που σαν να ζω την Ιστορία από την ανάποδη.

Σαν να ζω την Ιστορία απ’ τη φόδρα.